Episode3
839 คำ
ฉันมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเขวี้ยงมันไปให้พ้นลูกหูลูกตา ฉันเดินวนไปเวียนมา คิดแล้วคิดอีกว่าฉันต้องทำยังไงถึงจะได้เขาเป็นผัว
ใครจะมองจะว่าฉันบ้าผู้ชายจนเสียสติก็ได้นะ แต่ฉันรักเขาจริงๆ ฉันคลั่งไคล้เขามากๆ สายตาของฉันจดจ่อจ้องมองเพียงแต่เขาไม่เคยคิดมองชายอื่นเลย
"พ่ออออออออออ" ฉันเดินลงมาจากห้องอีกครั้ง ตะโกนเรียกพ่อของฉันเสียงดังลั่นบ้านแบบไม่คิดจะเกรงใจใคร เพราะที่บ้านนี้มีแค่ฉัน พ่อ และแม่บ้านอีกสองคนอาศัยอยู่ แม่ฉันน่ะเหรอทิ้งฉันกับพ่อไปมีผัวใหม่ที่เป็นฝรั่งไปนานแล้ว
"โอ้ย อีลูกคนนี้หนิ เกิดพ่อหัวใจวายตายขึ้นมาจะทำไง" พ่อว่าพลางมองหน้าฉันอย่างเอือมระอา
"ทำศพไง"
"ลูกเวร"
"พ่อไปบ้านลุงชาติกัน" ฉันเอ่ยพลางซบหน้าคลอเคลียกับแขนพ่ออย่างออดอ้อน
"ไม่ว่าง" พ่อปฏิเสธฉันแทบจะทันที ก่อนจะดันศีรษะของฉันให้ออกจากแขนของเขา
"ถ้าพ่อพาหนูไป คืนนี้หนูอนุญาตให้พ่อไปเที่ยวหญิงได้"
"จัดไปลูกรัก ธุระของพ่อไว้ทำทีหลังก็ได้"
"งั้นไปกันเลยค่ะ คุณพ่อขา" ฉันเอ่ยอย่างดี๊ด๊าลากแขนพ่อมาที่รถอย่างเร็วไว
พ่อฉันกับพ่ออาจารย์เถื่อนเป็นเพื่อนกัน ฉันมักอาศัยบารมีของพ่อมาบ้านอาจารย์เถื่อนเสมอแลกกับการที่ฉันให้พ่อไปเที่ยวหญิงได้ หญิงที่ว่าคือหญิงสาวบริการพ่อฉันเป็นพ่อหม้ายที่หล่อและแซ่บมากนะ หญิงๆคือเพียบ แต่ที่ผู้หญิงพวกนั้นเข้าหาพ่อฉันไม่ได้พิศวาสอะไรพ่อฉันหรอก แค่อยากได้เงิน แต่พ่อฉันแซ่บแล้วหล่อจริงๆนะ
เมื่อถึงบ้านอาจารย์เถื่อนฉันรีบลงจากรถทันที ก่อนจะมายืนรอพ่ออยู่ข้างรถที่มั่วแต่ชักช้าทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้
"เร็วสิพ่อ ลูกเขยจะเอาไหม"
"ไม่เอา"
"พ่อ" ฉันโอดครวญทันทีที่พ่อพูดจบพลางทำหน้าเบื่อหน่าย
"คุณลุง คุณป้า"
"ไอ้เด็กคนนี้ดีๆหน่อยเดี๋ยวเขาจะหาว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน" พ่อเอ่ยดุฉันเบาๆ เมื่อฉันจะโกนเรียกพ่อแม่อาจารย์เถื่อนเสียงดัง
"ขอโทษค่า คุณลุง คุณป้าสวัสดีค่ะ" ฉันกล่าวขอโทษและกล่าวสวัสดีไปในตัว
"หวัดดีจ้ะหนูวา"
"อาจารย์เถื่อนไปไหนคะ" ฉันเอ่ยถามพลางสอดส่องไปทั่ว
"อยู่หลังบ้านกับเพื่อนเขาน่ะ นัดกันจะไปไหนไม่รู้"
"หนูไปหานะคะ"
"เชิญตามสบายเลยลูก" แม่อาจารย์ว่าก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้ฉัน ฉันลุกเดินออกมาจากตรงนั้น แต่ก็ไม่วายที่ฉันจะได้ยินเสียงพ่อของฉันบ่นตามหลังมาติดๆ
"กูล่ะปวดหัวกับลูกกูจริงๆ จะเอาลูกมึงเป็นผัวให้ได้"
พ่อจะปวดหัวกับฉันทำไมกัน พ่อควรภูมิใจในตัวฉันด้วยซ้ำ ที่ฉันกล้าหาญตามจีบผู้ชายขนาดนี้
"อาจารย์เถื่อน" ฉันตะโกนเรียกอาจารย์ไปแต่ไกล ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหา เขาที่นั่งอยู่กับเพื่อนอีกสองคน ที่มีชื่อว่าพี่ผ้า กับพี่เจส "หวัดดีค่าพี่ผ้า พี่เจส"
"หวัดดีครับ" พี่ทั้งสองรับไหว้ก่อนจะยิ้มให้ฉันนิดๆ
ฉันเดินไปยืนตรงหน้าอาจารย์เถื่อนพลางมองสำรวจเขาที่ใส่เพียงกางเกงตัวเดียวนั่งอยู่ ฉันมองหน้าท้องขาวๆของเขาพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่
"อีโรคจิต" อาจารย์เถื่อนผลักศีรษะฉันอย่างแรงจนแทบหายหลัง
"หล่อจังเลย" แต่แล้วไงใครสนการกระทำของเขากัน ด้านได้อายอดฉันบอกเลย
"เราก็นะ มาให้มันด่าทุกวัน" พี่เจสว่าพลางมองฉันกับอาจารย์สลับกัน
"หัวใจมันเรียกร้อง" ฉันว่าพลางฉีกยิ้มกว้าง" ที่บล็อกเฟซกัน เพราะอยากให้หนูมาหาที่บ้านใช่ไหมคะ"
"สำคัญตัว"
"มึงก็ว่าน้องไอ้เถื่อน" พี่ผ้าว่าอาจารย์ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน
"หนูไม่ถือสาหรอกค่ะ ด่าแปลว่ารัก" ฉันพูดพลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่อาจารย์เถื่อน
"ตรรกะป่วยๆ"
"แต่คนพูดไม่ป่วยนะคะ"
"อีเด็กนี่" อาจารย์พูดพลางมองหน้าฉันนิ่ง เหมือนเขากำลังข่มตัวเองไว้ไม่ให้ลุกขึ้นมาบีบคอฉันยังไงยังงั้น
ฉันเท้าแขนไปกับโต๊ะ ก่อนจะโน้มหน้ามองอาจารย์เถื่อน
"อยากได้อาจารย์เป็นผัว ต้องอ่อยท่าไหนคะ ขี่ม้าหรือคลานเข่าดี" ว่าจบฉันก็ฉีกยิ้มกว้าง
"เฮ้อ" เสียงอาจารย์เถื่อนและเพื่อนของเขาถอนหายใจออกมาพร้อมกันเหมือนกับว่าพวกเขานั้นเอือมระอากับฉันเต็มทน
- ผู้เขียน
