อาจารย์เถื่อน

Episode5

ฉันเดินลงมารออาจารย์เถื่อนที่รถตามคำสั่งของเขา รอไม่นานอาจารย์เถื่อนก็ลงมา ไม่มีใครเอาเรื่องฉันและอาจารย์เถื่อนไปซุบซิบนินทาหรอกค่ะ ทุกคนต่างพากันเข้าใจว่าฉันกับอาจารย์เถื่อนเป็นญาติกัน

"ยืนบื้ออยู่ทำไม ขึ้นรถสิจะกลับไหมบ้าน" อาจารย์เถื่อนตามฉันเสียงดังก่อนจะสตาร์ทรถเตรียมจะขับออกไป

"รอด้วยค่ะ" ฉันว่าก่อนจะรีบเปิดประตูขึ้นรถแล้วหันไปฉีกยิ้มกว้างใส่อาจารย์เถื่อน

"หุบยิ้มเดี๋ยวนี้" เขาเอ่ยสั่งฉันเสียงเข้ม

"ทำไมคะ" ฉันถามพลางลอยหน้าลอยตาฉีกยิ้มกว้างกว่าเก่ามองหน้าเขาด้วยแววตาที่มันหวานฉ่ำ

"เห็นแล้วสยดสยอง" ไม่พูดเปล่าแต่อาจารย์เถื่อนยังทำท่าทางใส่ฉันอีก

"อาจารย์อ่า" ฉันยู่ปากน้อยๆ ก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดอก

อาจารย์เถื่อนหันมามองฉันแต่ไม่เอ่ยปากพูดอะไร แถมเขาน่ะยังส่ายหน้าเอือมระอาใส่ฉันอีก

"อาจารย์คะ" ฉันเอ่ยเรียกเขาก่อนจะหันไปมองหน้าเขาตรงๆ

"มีอะไร"

"เป็นแฟนกันไหมคะ" ฉันถามพลางอมยิ้มมองเขา

"ไม่อะ" เขาตอบกลับมาโดยที่ไม่คิดสักนิดเลย

"ไม่คิดหน่อยเหรอคะ"

"ไม่อะ ถามจริงๆนะ สองปีที่เธอตามจีบฉันมันไม่ทำให้เธอคิดได้เลยเหรอ ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอ" อาจารย์เถื่อนตอบกลับฉันกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"คิดค่ะ คิดว่าเมื่อไหร่เราจะได้กัน คิกๆ" ว่าจบฉันก็ป้องปากขำอย่างชอบใจ

ฉันท้าวคางมองอาจารย์ที่กำลังขับรถอยู่ ทำไมเขาหล่อจังเลย หล่อน่ากินไปหมดแล้วสายตาของฉันมันก็ดันทะลึ่งมองต่ำไปที่เป้าของอาจารย์เถื่อน

"หนอนน้อย คิกๆ" ฉันว่าอย่างขบขันจ้องมองตรงส่วนนั้นของเขาไม่วางตา

"อีเด็กผี" อาจารย์มองตามสายตาฉันก่อนจะทำหน้าตกใจแล้วตะโกนด่าใส่หน้าฉัน

"เป็นเด็กผีแล้วเป็นเด็กพี่บ้างได้ไหมคะ" ฉันว่าพลางทำตาปิ๊งๆใส่เขา

"อีเด็กแรด ลงไปถึงบ้านแล้ว"

"งื้อ ไปต่อบ้านอาจารย์ได้ไหมคะเดี๋ยวโทรให้พ่อไปรับ" ฉันว่าพลางทำหน้าตาออดอ้อน

"ไม่ได้ฉันมีธุระ"

"มีธุระหรือไปหาสาวกันแน่"

"เรื่องของฉันไหม"

"แล้วแต่นะ" ฉันยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจมากนัก เพราะไม่ว่าเขาจะไปหาใครหรือเขาไปมีใครมันก็ไม่เคยพ้นสายตาของฉันอยู่แล้ว

"ลงไปพูดมาก" อาจารย์ไล่ฉันลงจากรถ ก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น

"ไม่ต้องคิดถึงนะคะ"

"ใคร คะ คิด "

ฟอด

ฉันกระโจนหอมแก้มอาจารย์เถื่อนทันที เมื่อเขาหันกลับมากำลังจะด่าฉันก่อนที่ฉันจะรีบลงจากรถมา

ฉันมองรถอาจารย์เถื่อนที่ขับรถออกไปจนสุดสายตาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างกับนางมารร้าย

วันไหนที่ฉันได้อาจารย์เป็นผัวสมใจฉันขอสัญญาเลยว่าฉันจะไม่ปล่อยให้เขาได้ลงจากเตียง

ฉันจะจับเขานั่ง จับเขานอน จับเขาอ้าขา จับเขาขย่มไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู

ฉันขึ้นห้องอาบน้ำก่อนจะล้มตัวลงนอนผล็อยหลับไปสู่ห้วงนิทรา....

วันนี้วันหยุดฉันไม่มีเรียนฉันเลยขับรถมาบ้านอาจารย์เถื่อนแต่เช้าโดยไม่ลืมซื้อต้นดอกกล้วยไม้ไปฝากแม่อาจารย์เถื่อน

"คุณป้าสวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้แม่อาจารย์เถื่อนอย่างนอบน้อม

"หนูวา"

"หนูซื้อกล้วยไม้มาฝากค่า"

"จริงเหรอลูก" แม่อาจารย์เถื่อนถามอย่างตื่นเต้น

"จริงค่า แต่มีข้อแม้ว่า" ฉันเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์

"ว่า"

"หนูขอขึ้นไปหาอาจารย์เถื่อนบนห้อง"

"จัดไปลูกรัก"

"ขอบคุณค่า" ฉันกล่าวขอบคุณก่อนจะสาวเดินแต่ทว่าแม่อาจารย์เถื่อนกลับเรียกฉันไว้ซะก่อน

"ไม่ต้องกินยาคุมนะลูก ปล่อยท้องไปเลยแม่อยากอุ้มหลาน" แม่อาจารย์เถื่อนว่าพลางหัวเราะคิกคัก

"งื้ออ" ฉันยืนบิดซ้ายบิดขวาด้วยความเขินอาย ก่อนจะเดินฮัมเพลงขึ้นห้องอาจารย์มาอย่างคนอารมณ์ดี

ฉันไขกุญแจห้องอาจารย์เถื่อนที่แม่อาจารย์เถื่อนให้มาอย่างเบาที่สุดไม่ให้คนที่นอนหลับอยู่รู้สึกตัว

ฉันเปิดประตูห้องช้าๆก่อนจะเดินไปหาอาจารย์เถื่อนที่นอนหลับอยู่เบาๆ ฉันมองใบหน้าเขาก่อนจะลอบยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ฉันค่อยๆกระชากผ้าห่มอาจารย์เถื่อนช้าๆจนพ้นจากตัวของเขา ก่อนที่ฉันจะจ้องมองตรงส่วนนั้นของอาจารย์ด้วยความเขินอาย

"ข้าวหลามน้อยของอาจารย์ ตุงตั้งแต่เช้าเชียวคิกๆ"