“หนูจะย้ายออกไปจากที่นี่ พอใจคุณหรือยัง!?”
“…..” คุณเสือหยุดชะงักไปหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น
“หนูบอกคุณไปแล้ว ขอกระเป๋าคืนด้วยค่ะ” ฉันพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของตัวเองคืนมา แต่ก็เหมือนเดิม คือเขาไม่ยอมคืนมาให้ ซ้ำยังโยนมันออกไปให้พ้นทาง
“ใครอนุญาตให้เธอไป?”
“ไม่มีค่ะ หนูอยากไปของหนูเอง”
“แต่ฉันไม่อนุญาต!”
“…..” ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงตวาดดังลั่นของเขา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเห็นท่าทางโมโหของเขาจนถึงขีดสุด
“ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!”
“ละ…แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรที่จะห้ามไม่ให้หนูไป” ฉันรวบรวมความกล้าถามออกไป แน่นอนว่ามันทำให้คุณเสือถึงกลับพุ่งตัวเข้ามาหาฉันในทันที
“โดนฉันกระแทกจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไง ถึงได้ชอบถามคำถามซ้ำๆ ซากๆ!”
“…..” แต่ละคำที่พ่นออกมาจากปากเขา มันทำให้ฉันรู้สึกหน้าชาไปชั่วขณะ
“อยากรู้มากใช่ไหมว่าฉันมีสิทธิ์อะไร?”
“…..”
“เดี๋ยว
