ตอนที่2 เทพบุตรสุดหล่อ
1562 คำ
นันท์เฌอใบหน้าเปื้อนด้วยน้ำตา เธอล้มตัวลงที่นอนนุ่ม ๆ หลังจากค่ำคืนแห่งความสนุกสนานหมดไป เธอคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ทำให้เธอน้ำตาไหลอาบแก้ม เสียใจที่ถูกคนรักหักหลัง เพิ่งดีใจที่ได้งานกำลังฉลองปาร์ตี้เล็ก ๆ กันอย่างมีความสุข แต่ดันมาเจอคนคนที่ไม่อยากเจอ แผลที่เกิดขึ้นใหม่ ๆ เธอยังไม่พร้อมเจอคนที่หักหลัง ทรยศกับความจริงใจที่เธอมีให้ มันเจ็บปวด มันทรมาน มันเสียใจ เสียหน้า เธอไม่ได้ต้องการความเห็นใจความสงสารจากใคร ๆ ที่เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้เพราะเธอยังต้องการเวลาเป็นสิ่งที่ช่วยเยียวยา ไม่ใช่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้ที่มาตอกย้ำแผลสดที่เพิ่งเกิดขึ้น นันท์เฌอหญิงสาวที่ยังคงเจ็บกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ต้องทำตัวให้ร่าเริง เธอคิดเสมอว่าไม่อยากเป็นภาระเพื่อนฝูงไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง โดยเฉพาะพิมพ์ดาวที่เป็นห่วงเธอและยังไม่ยอมกลับเชียงราย แต่พบตะวันพี่ชายแสนอบอุ่นเข้าใจในเหตุผลและรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกอย่าง เขาไม่ได้เร่งรัดให้พิมพ์ดาวกลับบ้านแต่อย่างใด กลับแสดงความเป็นห่วงเป็นใยต่อนันท์เฌอมาโดยตลอด นันท์เฌอตอนนี้ท่าทางเหม่อลอย เดินไปตามทางโดยไร้จุดหมาย เธอเดินออกจากคอนโดมาเรื่อย ๆ เหมือนเธอได้ผ่อนคลายในความรู้สึกที่ตึงเครียดก่อนหน้านั้น
"เฌอ พี่ขอโทษ ขอโทษในทุกเรื่องที่พี่ทำไปนะ พี่ต้องรับผิดชอบเมรยา เพราะเธอท้อง พี่ยังรักเฌอ พี่ยังรักไม่เคยเปลี่ยน" ชายหนุ่มเหมือนจะคอยดูนันท์เฌอมานานแล้วแบบห่างๆ คอยที่จะหาโอกาสที่เข้ามาพูดคุยกับเธอ กลับได้แต่ความว่างเปล่าจากนันท์เฌอ เธอไม่แม้แต่พูดตอบกลับใด ๆ ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไร เพราะใบหน้าที่เรียบเฉยเย็นชาของเธอ ทำให้ชายหนุ่มเดาใจหญิงสาวได้ยากจริง ๆ หญิงสาวพยายามเดินหนีจากชายหนุ่ม อยากไปให้พ้นจากที่ตรงนี้ สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่คำอธิบายใด ๆ จากชายหนุ่ม เธอแค่ต้องการอยู่เงียบ ๆ ของเธอ เพราะเรื่องมันจบไปแล้ว นันท์เฌอยิ่งรีบเดินหนี วิเชนทร์ก็ก้าวเท้าตามไม่ห่าง สุดท้ายก็เป็นที่สร้างความรำคาญให้กับนันท์เฌอ
"พี่ต้องการอะไรจากเฌออีก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว พี่หยุดยุ่งวุ่นวายกับเฌอซักทีได้ไหม คนที่พี่ต้องตามคือเมรยา ไม่ใช่เฌอ" หญิงสาวตัดพ้อไปด้วยความรำคาญ
"แต่พี่ยังรักเฌอ ยังต้องการเฌอ พี่ไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันจบลงแบบนี้" ชายหนุ่มตอบกลับเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียด ความอึดอัดใจ
"พี่ต้องการบอกเฌอแค่นี้เหรอคะ งั้นพี่ก็กลับเถอะ" หญิงสาวรีบเดินหนีชายหนุ่มเพื่อตัดความรำคาญ เธอเดินออกมาจากห้องเพียงลำพังเพื่อต้องการความเงียบสงบ และผ่อนคลายลงบ้าง เธอเสี่ยงออกมาเพื่อไม่ให้เพื่อนรู้แล้วจะรีบกลับห้อง แต่กลับต้องมาเจออะไรที่ไม่อยากเจออีก เธอจึงรีบเดินให้พ้น ๆ จากตรงนี้ นันท์เฌอข้ามทางด้วยความรีบร้อนเธอไม่ได้ทันดูรถที่วิ่งมาด้วยความรวดเร็ว เอี๊ยดดดดดดด!!!! ชายคนขับลงรถมาด้วยความตกใจ
"เฌอ ๆ ตื่นนะ เฌออย่าเป็นไรนะ" วิเชนทร์เรียกนันท์เฌอด้วยความรู้สึกผิด ที่เธอต้องมาเจอเรื่องนี้เพราะเค้าเป็นต้นเหตุ
"ผมว่าพาเธอไปโรงพยาบาลก่อนดีมั้ยครับ" ชายหนุ่มลงรถมาด้วยความรีบเร่ง และตกใจที่กลัวผู้หญิงตรงหน้าเป็นอะไรไป
"ผมพาเธอไปเองครับ ผมเป็นแฟนเธอเอง ไม่น่าจะมีอะไรน่าเป็นห่วง ผมดูแลเธอเอง" ดาบมนต์รีบเอามือประคองร่างบางจากอ้อมแขนวิเชนทร์ขึ้นมาอยู่บนอ้อมแขนตน เขาได้ฟังเรื่องราวหญิงสาวจากเพื่อน ๆ ของเธอ ก็ยิ่งสงสารเธอจับใจ ชายหนุ่มอุ้มเธอขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
"เฮ้ยไอ้ ดาบมนต์ มึงอุ้มผู้หญิงที่ไหนมาวะเนี่ย หน้าตาสะสวยซ๊ะด้วย" หมอเกียรติวัฒน์ เพื่อนสนิทของชายหนุ่มทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใส หลังจากประเมินอาการคร่าว ๆ ของเธอ ไม่มีอาการน่าเป็นห่วง เขาจึงได้แกล้งหยอกล้อเพื่อน
"มึงรีบดูอาการเธอ อย่างละเอียดก่อน" ดาบมนต์กล่าวอย่างร้อนรน และเล่าเหตุการณ์ให้หมอเกียรติวัฒน์ เพื่อนรักฟัง เมื่อหมอตรวจและวินิจฉัยโดยละเอียดแล้วก็บอกกับเพื่อนว่าอาการเธอไม่น่าเป็นห่วง เธอเป็นลมอาจเป็นเพราะเธอเครียดและพักผ่อนน้อย ส่วนอุบัติเหตุไม่มีอะไรน่าห่วงมีแต่รอยถลอกนิด ๆ หน่อย เพราะคนขับได้เบรกทันในระยะกระชั้นชิดแต่เธออาจกลัวแล้วเป็นลมหมดสติไป ดาบมนต์ค่อยคลายความกังวลลงไปได้ แต่เท่าที่เขาแอบมองอยู่ไกลๆ สถานการณ์ก็เป็นไปตามเพื่อนรักบอกกับเขา
"อ่าวคุณ ดาบมนต์ คุณพาฉันมาโรงพยาบาลใช่มั้ยคะ บังเอิญอีกแล้วนะคะ" หญิงสาวพอจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ แต่ไม่รู้ว่าชายหนุ่มเข้ามาช่วยเธอตอนไหน อาจจะช่วงที่เธอเป็นลมไป ชายหนุ่มช่วยเธอถึงสองครั้ง และเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทุกครั้ง รอบที่แล้วก็เมาลืมที่จะต้องเทคแคร์เขา ทั้งที่เขาเข้ามาช่วยเธอไว้แท้ ๆ เธอยังคิดอยู่ว่าจะตามหาช่วยหนุ่มที่ไหนเธออยากขอบคุณและเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนเขาซักมื้อ
"คุณพักก่อนเถอะ อีกสักพักผมพาคุณกลับห้องนะ" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม หญิงสาวก็นึกขึ้นได้ว่าเพื่อนต้องตามหาและเป็นห่วงเธอมากแน่ ๆ หรืออาจจะนอนไปแล้วก็ได้แต่เธอขอภาวนาให้เป็นอย่างหลัง ไม่อย่างนั้นหูเธอชาแน่ ๆ
"ฉันว่าเรารีบกลับกันเถอะ ยัยดาวต้องเป็นห่วงฉันมากแน่ ๆ" หญิงสาวขอร้องให้ชายหนุ่มพากลับห้อง ในใจก็นึกเป็นห่วงเพื่อน เพราะเธอไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย ถ้าเพื่อนตื่นและไปหาเธอที่ห้องเธอต้องซวยแน่
ณ คอนโดของพิมพ์ดาว หญิงสาวเสียบการ์ดและเปิดประตูเบา ๆ ไม่พ้นสายตาพิฆาตคู่หนึ่งกำลังจ้องมาที่ทางเธอ หญิงสาวแหงนมองหน้าชายหนุ่ม ผู้ที่เดินมาส่งเธอถึงหน้าห้อง เหมือนบอกเป็นนัย ๆ ว่าช่วยเธอหน่อย พร้อมเดินเข้าห้องโดยมีชายหนุ่มเดินตามหลัง
"แกไปไหนมา ยัยเฌอ" พิมพ์ดาวถามด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก ทั้งโมโหและเป็นห่วงเพื่อนรัก
"คือว่า ฉันไปเดินเล่น มีอุบัติเหตุนิดหน่อย แล้วเจอคุณดาบมนต์ เขาเลยมาส่งฉันที่คอนโดนี่แหละ อย่าทำหน้ายักษ์เลยนะ ฉันผิดไปแล้ว" หญิงสาวเล่าเรื่องราวให้เพื่อนรักฟัง จึงทำให้พิมพ์ดาวใจเย็นลง เพราะอย่างน้อยนันท์เฌอก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก
"ขอบคุณ คุณดาบมนต์มากนะคะ ที่เข้ามาช่วยยัยเฌอถึงสองครั้ง" พิมพ์ดาวขอบคุณดาบมนต์จากใจ ที่เข้ามาช่วยเพื่อนไม่ว่าด้วยเรื่องบังเอิญหรืออะไร หญิงสาวก็โล่งใจที่เพื่อนปลอดภัย และเธอก็รู้สึกดีกับผู้ชายตรงหน้า ซึ่งเธอรับรู้ได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เข้ามาเพื่อหลอกลวง หรือไว้ใจไม่ได้ กลับรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนดีน่าคบหาด้วยซ้ำ และลุคดูอบอุ่น น่าจะดูแลเพื่อนรักของเธอได้
"ครับผม คุณเฌอปลอดภัยแล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ" ชายหนุ่มกล่าวลา และเดินออกจากห้อง โดยมีนันท์เฌอที่เดินไปส่งหน้าห้อง
"ขับรถดี ๆ นะคะ เดินทางปลอดภัยค่ะ ไว้เจอกันนะคะ" ชายหนุ่มยิ้มตอบรับด้วยความยินดี แต่หญิงสาวไม่ทันนึกว่าจะเจอกันได้อย่างไร เบอร์ติดต่ออะไรก็ไม่มี การเจอกันแต่ละครั้งก็มีแต่เรื่องชุลมุน รอบแรกก็เมาส่วนรอบที่สองก็เกิดอุบัติเหตุ Iเอาเป็นว่าแล้วแต่โชคชะตาฟ้าลิขิตแล้วกัน เฌอหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะคะI นันท์เฌอเริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับชายหนุ่มที่กำลังเดินจากเธอไป เธอรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นและจริงใจของผู้ชายคนนี้
"ฉันว่านะ เหมือนเค้าสนใจในตัวแกนะเฌอ แต่งงตรงที่เค้าไม่ขอเบอร์ หรือทางที่ติดต่อกลับได้ ครั้นจะถามก่อนมันก็จะแรดไปยังไงไม่รู้น้อ" พิมพ์ดาวข้องใจในความคิดของดาบมนต์ ท่าทางเหมือนสนใจเพื่อน หรือว่าจะเป็นสุภาพบุรุษทั่วไป ที่นิสัยดี เข้ากับคนง่าย แนว ๆ ผู้ชายเฟรนลี่ เลยทำให้เธอคิดไปเองว่าเขาสนใจเพื่อนรักของเธอ
"เข้านอนเถอะแก" นันท์เฌอตัดบทไม่อยากคิดอะไรในตอนนี้ เธออยากพักผ่อนมากกว่า เหมือนร่างกายเพลียสะสมมาหลายวัน ความจริงแล้วเธอรู้สึกแปลก ๆ แบบบอกไม่ถูกตั้งแต่ชายหนุ่มเดินจากไปแล้ว
- ผู้เขียน
