“ดีนะเนี่ยที่พวกเราเตรียมตัวรองรับสถานการณ์ไว้หลายรูปแบบ” แฝดผมยาวสลวยไปกระซิบเบาๆ ให้แค่พี่ๆ น้องๆ ได้ยิน
“แค่นี้ก็ถือว่าก้าวหน้าแล้วค่ะ เราไปห้องนอนที่ว่านั่นกันก่อน” แฝดผมยาวประบ่าเอ่ยอย่างตักเตือน เมื่อตอนนี้ทั้งสามกำลังถูกจับจ้องจากพี่สาวแม่บ้าน
“พวกคุณมาจากที่ไหนกันเหรอเจ้าคะ” ขณะที่เดินไป เนียน เอ่ยถามแขกทั้งสาม
“เรามาจากจันทบุรีค่ะ”
“มากรุงเทพครั้งแรกเหรอ”
“ค่ะ” ยังคงเป็นแฝดผมประบ่าเป็นผู้ตอบ
“พวกคุณเป็นแฝดที่เหมือนและไม่เหมือน...เฮอะ เฮอะ” เนียนพูดไปและจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองพูดแปลกๆ และรู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาทจึงหัวเราะอย่างเขินๆ “ขอโทษนะคะ”
“อ่อ พี่ใจดีจังเลย ไม่ต้องขอโทษพวกเราหรอกค่ะ เพราะทุกคนที่เห็นพวกเราพร้อมกันก็มักจะพูดแบบพี่นี้แหละ พวกเราไม่ถือสาหรอกค่ะ ขนาดแม่ยังพูดเลย” แฝดที่ผมยาสลวยเอ่ยขึ้น
เนียนยิ้ม “พวกคุณชื่ออะไรกันเหรอคะ”
“เอค่ะ” แฝดผมยาวสลวยเอ่ยพร้อมรอยยิ้มทะเล้น ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเธอ
“บีค่ะ” แฝดผมเป็นลอนยาว เอ่ยพร้อมยิ้มเล็กๆ อย่างเป็นพิธี
“ซีค่ะ” แฝดผมยาวประบ่าเอ่ยเสียงบางเบาเรียบนิ่ง
“เรียกพี่ว่าเนียนนะคะ พวกคุณสวยจริงๆ นะคะ สวยไปคนละแบบ ไม่เหมือนกันจริงๆ” และทั้งสี่คนก็เดินไปจนถึงหน้าประตูห้องที่เจ้าของบ้านแจ้งไว้ เนียนลังเลอย่างมากที่จะเปิดประตูห้อง แต่อย่างไรก็เลี่ยงไม่ได้
“นี่เรียกว่าห้องนอนเหรอ” เอเอ่ยอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่าในห้องที่ว่านั้นมีสภาพอย่างไร
“ห้องนี้ไม่มีใครอยู่มานานหลายปีแล้วค่ะ เราช่วยกันทำความสะอาดกัน ก็น่าจะพอนอนได้ เดี๋ยวพี่โทรเรียกช่างแอร์มาเช็คและล้างแอร์ให้”
เอ กับ บี ที่ตั้งท่าจะโอดครวญ จำต้องหยุดเมื่อบีรั้งกระตุกมือคนทั้งสองไว้ “เราช่วยกันทำความสะอาด ก็อยู่ได้แล้ว
และตลอดทั้งเช้าสามพี่น้องกับหนึ่งแม่บ้านก็ช่วยกันจัดการห้องที่พวกเธอจะได้ซุกหัวนอนกันแค่คืนนี้คืนเดียวจนเสร็จ ช่างแอร์ก็มาจัดการทำให้แอร์ใช้งานได้
“อ่อ นี่ลุงบัญ แกเป็นคนขับรถและดูแลสวนของที่นี่” เมื่อแนะนำให้รู้จักกันเรียบร้อย ทั้งห้าคนก็ช่วยกันยกของที่ไม่ใช้แล้วในห้องนอนนั่นออกไปข้างนอก ซึ่งเนียนเรียกรถซาเล้งมาจอดรออยู่แล้ว
“คงหิวกันแล้ว เดี๋ยวพี่ไปทำอะไรให้กิน”
“ให้ซีช่วยนะคะ” เนียนทำท่าจะปฏิเสธเพราะเกรงใจ
“ให้ซีไปช่วยเถอะค่ะ ซีทำอาหารเก่งมาก” เอ เป็นผู้เอ่ย และเธอกับบีก็แยกเดินกลับไปรอที่ห้องนอน
“นี่เดี๋ยวตอนที่พี่เนียนพาไปเอาเครื่องนอนที่ตึกใหญ่ ต้องช่วยกันจดจำสถานที่ให้ได้มากๆ นะ” เอย้ำกับบีเมื่อได้อยู่กันเพียงลำพัง เมื่อเช้าตอนที่ได้เข้าไปพวกเธอถูกจำกัดพื้นที่แค่ห้องรับแขกที่อยู่ตรงประตูทางเข้า ยังไม่ทันจะได้ขอตัวไปห้องน้ำเจ้าของบ้านก็มาเสียแล้ว
“พี่เอ พี่ว่ามั้ยว่าคุณภาคีนัยตัวจริงหล่อมากๆ เลย” บีอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างตื่นเต้นเมื่อได้อยู่กันเพียงลำพัง
“นี่ อย่ากระดี้กระด๊ามากนัก เดี๋ยวใครผ่านมา มาเห็นเข้า จะเสียแผนหมด” เอ ปราม และล้วงหยิบภาพเหมือนที่ถ่ายจากที่ไกลๆ ออกมา ภาพนี้ถ่ายจากมุมข้าง ไม่ค่อยชัดนัก แม้จะเลือนลางแต่พวกเธอก็ยังเห็นความหล่อเหลาทรงภูมิได้ ถ้าไม่ใช่เพราะภาพถ่ายใบนี้พวกเธอก็ไม่ดิ้นรนมาเสี่ยงไกลถึงขนาดนี้หรอก
“เขาหยิ่งขนาดนั้น พวกเราจะทำสำเร็จมั้ยเนี่ย” บีเปรย แค่ช่วงสั้นๆ ที่ได้เห็นเขา เธออดยอมรับไม่ได้ว่า เธอเกรงๆ เขาไม่น้อย
เฮ่ยยยยย เสียงถอนหายใจพร้อมกัน บ่งบอกว่าสองแฝดไม่มีความมั่นใจเลย แต่ความกังวลก็ไม่ได้อยู่กับพวกเธอนานนัก เมื่อเนียนมาตามว่ามื้อเที่ยงเสร็จแล้ว
“ไม่น่าเชื่อเลยว่า คุณซีจะทำอาหารเก่งมาก ท่าทางหั่นผักหั่นหมูยังสวยเลยค่ะ” เนียนกินไปเอ่ยชมเปาะไป มื้อเที่ยงนี้ซีทำผัดซีอิ๋วทะเลให้ทุกคนได้กิน เพราะเลยเวลาเที่ยงมามากแล้ว เธอเลยเลือกเมนูง่ายๆ
“ถ้าวันนี้คุณนัยกลับมากินมื้อเย็นที่บ้าน คุณซีแสดงฝีมือให้อีกมื้อได้มั้ย” เนียนเอ่ยขอด้วยท่าทางอ้อนวอน
“ถ้า หรือคะ” ซีเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
“นานๆ ครั้ง คุณนัยถึงจะกลับเร็วนะคะ งานแกยุ่งมาก” ซีพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ ให้เย็นนี้คุณนัยไม่กลับมากิน ซีก็จะลงครัวให้ค่ะ พี่เนียนกับลุงบัญอยากกินอะไรคะ บอกมาได้เลย ซีจัดได้หมดค่ะ”
“ใช่ค่ะ พี่เนียนกับลุงบัญบอกมาเลยนะคะ ยายซีจบคหกรรมทำอาหารเก่งมากๆ”เมื่อได้ยินแบบนั้น เนียนกับลุงบัญก็ไม่เกรงใจ และการตีซี้คนในบ้านเป็นอันสำเร็จ
แฝดทวินทั้งสามยังสลับสืบถามต่ออย่างไร้พิรุธ จึงได้รู้ว่า บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ แต่มีเจ้านายเพียงคนเดียว มีแม่บ้านสองคน แต่ว่าตอนนี้อีกคนลากลับบ้านไปเยี่ยมแม่ที่ป่วย แต่มีแนวโน้มว่าอีกนานกว่าจะกลับมา บ้านใหญ่โตทั้งหลังจึงเหลือแต่พี่เนียนที่ต้องเป็นคนดูแลทั้งหมด
เมื่อกินอิ่มแล้ว เนียนก็ชวนแฝดทั้งสามไปเลือกเครื่องนอน “เลือกกันตามสบายเลยนะ ได้แล้วก็กลับไปพักกันที่ห้องนะคะ พี่ต้องไปทำงานก่อน”
“พี่เนียนให้เราสามคนช่วยเถอะค่ะ...ไม่ต้องเกรงใจ พวกเรารบกวนพี่จนทำให้พี่เสียเวลาทำงาน” บีเอ่ย และทั้งซีและเอก็พยักหน้าเห็นด้วย