เสียงแจ้งเตือนสั้น ๆ จากมือถือดังขึ้นขณะที่ลินากำลังเก็บของในห้อง เธอก้มดู หน้าจอขึ้นชื่อ “แม่” พร้อมข้อความแค่ประโยคเดียว
“ลูก เมื่อกี้มีคนมาถามเรื่องพ่อ”
หัวใจเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ ทั้งที่อากาศในห้องยังเหมือนเดิม แต่ข้างในกลับเย็นลงอย่างประหลาด
ลินากดโทรกลับทันที “แม่ ใครมาหา เขาพูดยังไงบ้างคะ”
เสียงแม่ทางปลายสายสั่นนิด ๆ “แม่ไม่รู้ลูก เขาแต่งสูท พูดสุภาพ บอกว่าทำงานอยู่บริษัทเก่าของพ่อ อยากขอข้อมูลบางอย่าง แม่ไม่ตอบอะไรทั้งนั้น แต่เขายืนมองรูปพ่ออยู่นาน แล้วก็ขอบคุณก่อนกลับ”
“แม่เห็นชื่อไหมคะ มีนามบัตรไหม”
“ไม่มีเลยจ้ะ แต่แม่จำหน้าได้ ถ้าเห็นอีกครั้งแม่จะรู้แน่ ๆ”
ลินากำมือแน่น รู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังวนกลับมาอย่างที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมานาน
“แม่อยู่ในบ้านใช่ไหมคะ ล็อกประตูทุกบานเลยนะ”
“อยู่จ้ะ แม่ไม่ออกไปไหนหรอก แต่ลูกไม่ต้องกังวลมากนะ แม่คิดว่าเขาแค่ผ่านมา”
เธอสูดหายใจเข้าลึ
