EP 1 เริ่มเปลี่ยนไป
1256 คำ
EP 1
....“สุพัตรา”....
ฉันสะดุ้งอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงคนปลุกใช่! เมื่อคืนนี้ฉันไม่ได้นอนในห้อง ฉันนั่งรอคุณเชนอยู่ที่โซฟากลางบ้าน และคนที่มาปลูกก็คือแม่บ้าน ในช่วงเวลานี้เป็นตอน 04:00 น พวกเขาจะออกมาทำกับข้าวเก็บกวาดบ้านกัน เมื่อคืนนี้คุณเชนไม่กลับบ้านฉันนั่งรอจนฉันเผลอหลับ
“ขอโทษนะคะคุณผู้หญิงที่ป้ารบกวน”ฉันลุกขึ้นนั่งพร้อมกับพยักหน้าให้กับป้าแม่บ้าน ฉันไม่ได้ว่าอะไรเขาหรอก
“คุณเชนยังไม่กลับบ้านอีกหรอคะ”
“ยังเลยค่ะ”หลังจากนั้น ฉันก็เดินกลับขึ้นมาบนห้อง ฉันรู้สึกว่าคุณเชนเปลี่ยนไป เขาไม่เคยไม่กลับบ้าน นอกซื้อจากติดประชุมหรือว่าไปไหนเขาจะโทรบอก ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่โทรจิกสามี ตั้งแต่คบกันจนถึงทุกวันนี้ ถ้าเขาให้เกียรติเราเขาก็จะโทรบอกเองว่าเขาทำอะไร อยู่ที่ไหนฉันยังลังเลกับตัวเองอยู่ว่าฉันควรโทรหาเขาไหม
ตืด!!! และแล้วฉันก็ตัดสินใจโทรหาคุณเชน
“อื้อ”เสียงรับสายแรกไม่ได้เป็นเสียงพูดว่าฮัลโหลแต่เป็นเสียงเหมือนพึ่งตื่น
“คุณอยู่ที่ไหนคะ”
“พัด”เหมือนกับว่าคุณเชนเขาตกใจเมื่อได้ยินเสียงของฉัน เขาเรียกชื่อของฉันเสียงดัง
“ทำไมคุณไม่กลับบ้านคะ คุณเชนคุณนอนอยู่ที่ไหน”
“เอิ่มผมเคลียร์เรื่องงาน แล้วเผลอหลับไปอยู่ที่บ้านคุณพ่อคุณแม่ ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรบอก เดี๋ยวผมจะรีบกลับเดี๋ยวนี้”ทำไมคำพูดของคุณเชนที่พูดออกมาจากปลายสายทำให้ฉันรู้สึกหวั่นใจ และไม่เชื่อว่าเขาเคลียร์งานจนเผลอหลับไป เพราะว่าคุณเชนเป็นคนที่หลับยากมาก เขาไม่ได้เผลอหลับง่ายๆ เหมือนกับคนอื่นหลังจากนั้นเขารีบตัดสายของฉัน ฉันนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนฉันไม่สบายใจ ฉันกลัวว่าคุณเชนจะเป็นเหมือนสามีเพื่อนฉัน ที่เขาติดผู้หญิงและทิ้งครอบครัว ฉันสงสารลูก น้องเนยเธอกำลังโตกำลังรับรู้ทุกอย่างฉันไม่อยากให้ลูกต้องมีปมด้อย
หลังจากนั้น ฉันสะบัดความคิดตนเองก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำ พอเสร็จก็แต่งตัวเพื่อที่จะไปทำงาน ส่วนน้องเนยเขาก็จะอาบน้ำเองแต่งตัวไปโรงเรียนของเขาแบบนี้ประจำ แต่จะมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่ตลอด
แคร๊ก!! ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาและฉันหันกลับไปมอง คุณเชนบอกว่ากลับบ้านอยู่ที่ห้องทำงานในบ้านคุณพ่อคุณแม่และเผลอหลับไป แต่ชุดของเขายังคงใส่ชุดเดิมสภาพชุดไม่เหมือนเดิม ทำไมอยู่บ้านคุณพ่อคุณแม่ถึงไม่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งๆที่ชุดนั้นอยู่มาทั้งวันแล้ว
“ขอโทษนะครับ”เขารีบพุงตรงเข้ามาหาฉันพร้อมกับแขนทั้งสองข้างโอบกอดฉัน และขอโทษฉันผลักตัวของเขาออกเบาๆ
“คุณกลับบ้านจริงหรอคะ”ฉันบอกตามตรงว่าในตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยคุณเชน มันเหมือนกับมีเซ้นส์อะไรบอกฉันสักอย่าง ว่าเขากำลังนอกทางชีวิตคู่อยู่ในตอนนี้
“ผมกลับบ้านจริงๆ ที่เห็นผมใส่ชุดเดิมกลับมาคือผมยังไม่ได้อาบน้ำ ผมนั่งเคลียร์งานให้คุณพ่อแล้วมันดึก ก็เลยเผลอหลับไปที่หน้าโต๊ะทำงาน”
“คุณไม่ได้เป็นคนที่นอนหลับง่ายขนาดนั้นนะคะ”
“พัด!! คุณจะต้องจับผิดอะไรผมกันนักกันหนา เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่คุณท้องจนตอนนี้ลูกอายุ 12 ปีแล้ว ผมเคยทำอะไรให้คุณผิดหวังไหมผมเหนื่อย ผมทำงานแต่คุณกลับมานั่งจับผิดผม ครอบครัวของเราจะไปกันรอดได้ยังไงเล่า”สิ้นสุดคำพูดที่เขาตะคอกออกมา เขารีบเดินไปหยิบผ้าขนหนูและเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งความรู้สึกของฉันตอนนี้ ฉันเสียใจที่เขาตะคอกฉันเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยโวยวาย แม้แต่จะทำงานเหนื่อยแค่ไหนหรือว่าจะทำงานผิดแค่ไหนเขาไม่เคยโวยวายใส่ฉัน
“ฮึ๊ก! ขอให้คุณเหนื่อยแค่เรื่องงานจริงๆนะคะคุณเชน”เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดหรอกฉันพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินออกจากห้องพร้อมกับมือที่ปาดน้ำตาตนเองฉันแค่น้อยใจที่เขาตะคอกฉัน
“morning ค่ะคุณแม่”ลูกสาวของฉันแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพื่อที่จะไปโรงเรียนเขาเดินออกมาจากประตูห้องของเขาพอดีพร้อมกับยกมือสวัสดีฉันและบอกว่า good morning
“morning ค่ะลูกสาวน่ารักจังเลย”ฉันเดินมากอดลูกสาว พร้อมกับหอมแก้มซ้ายและแก้มขวานี่แหละความสุขของฉัน ฉันอยากให้เขามีทุกอย่าง มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีอนาคตที่ดี
“คุณพ่อยังอาบน้ำไม่เสร็จหรอคะ”
“ใช่ค่ะเดี๋ยวเราลงไปรอคุณพ่อที่โต๊ะอาหารกันนะคะ”ฉันจะไม่แสดงให้ลูกรู้ว่าฉันเป็นอะไร ต่อให้ฉันเจอเรื่องร้ายแค่ไหนก็ตาม ฉันบอกตามตรงนะว่าคนที่ฉันแคร์มากที่สุดคือลูกสาว
“morning ค่ะคุณพ่อ”หลังจากที่นั่งรออยู่นานตรงโต๊ะอาหารกันทั้งสองแม่ลูก พ่อของเขาได้เดินลงมาจากบนห้อง เพราะว่าจะต้องลงมาทานข้าวทุกเช้า น้องเนยลุกขึ้นจากเก้าอี้ และรีบสวัสดีคุณพ่อของเขาไม่พอยังลุกไปกอดกันอีกต่างหาก
“งื้อฟ้อดนี่!! แก้มลูกสาวคุณพ่อหอมจังเลยนะคะ”
“ก็ทำแก้มหอมมาให้คุณพ่อกับคุณแม่หอมไงคะ”
“ต้องให้คุณพ่อกับคุณแม่หอมนะคะ ห้ามให้คนอื่นหอม ไม่อย่างนั้นคุณพ่อจะตีน้องเนย”
“ถ้าคุณพ่อหมายถึงคนอื่นที่ไม่ใช่ญาติผู้ใหญ่ของเรา ตัดปัญหาไปได้เลยค่ะน้องเนยไม่ใช่เด็กดื้อ น้องเนยจะเรียนให้จบก่อนแบบที่คุณแม่สอนไว้”
“ดีมากค่ะ คุณพ่อรักน้องในที่สุดเลยนะคะ”
“ทานข้าวกันดีกว่าค่ะ”ฉันไม่ได้หันมองหน้าคุณเชน ฉันยังโกรธเขาอยู่ที่เขาตะคอกฉันหลังจากที่ทานข้าวเสร็จ น้องเนยจะต้องไปโรงเรียน เขาจะให้ลุงขับรถที่บ้านไปส่งทุกวัน น้อยครั้งที่ฉันกับคุณเชนจะไปส่งหลังจากที่ลูกสาวออกไปแล้ว คุณเชนได้ใช้มือขวากุมมือของฉัน
“ผมขอโทษนะ ที่ผมตะคอกใส่คือ ผมเหนื่อยงานมาจริงๆ”
“ต่อให้คุณเหนื่อยงานมามากแค่ไหน คุณไม่เคยตะคอกใส่ฉันนะคะคุณเชน คุณกำลังเปลี่ยนไป”ฉันดึงมือออกจากมือของเขาและพูดไปตามความรู้สึกที่ฉันได้รับ
“คุณก็เป็นซะแบบนี้ เอาแต่ใจตัวเองผมไปทำงานแล้ว ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ” เขาลุกจากเก้าอี้ และหยิบเสื้อคลุมพร้อมกับกระเป๋าเดินออกจากบ้านไป ใช่ฉันไปทำงานจึงแยกกันไป เพราะว่าอยู่กันคนละบริษัท แต่ในทุกๆครั้งเขาจะถามฉันว่าให้เขาไปส่งไหม แต่วันนี้เขาโกรธและเดินออกไปโดยที่ไม่หันมามองฉันเลย
- ผู้เขียน
