ฝนยังไม่เลิกพรำ แต่เสียงมันเบาลงเป็นจังหวะที่คุ้นเคยเหมือนการหายใจช้า ๆ ของโลก เช้าวันใหม่ถูกเปิดด้วยไอร้อนจากแก้วลาเต้ที่อุ่นมือ คเชนทร์นั่งซึมอยู่หน้าต่างบานใหญ่ในร้านเก่าแสนคุ้น เขาจับขอบแก้วแน่นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าทุกหยดไอน้ำที่ลอยขึ้นมานั้นเหมือนข้อความเล็ก ๆ ที่โลกส่งมาให้เขาอ่าน
ช่วงสองสามวันมานี้ เรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า — ข่าวที่เขาเห็นในความฝันเกิดขึ้นจริง ข่าวหนึ่งเกี่ยวกับสะพานที่ร้าวเล็ก ๆ แล้วกลายเป็นข่าวซ่อมฉุกเฉิน ข่าวอีกชิ้นเกี่ยวกับคนขับมอเตอร์ไซค์ชนที่สี่แยกใกล้ตลาด และบางทีที่ทำให้ใจเขาสั่นที่สุดคือ ชื่อคนบางคนที่เขานึกไม่ออกกลับโผล่ขึ้นในความฝันพร้อมกับรายละเอียดที่ชัดเจนจนน่ากลัว
วันนี้เขาเล่าให้เพื่อนบางคนฟังในห้องสมุด — แบบเล่น ๆ ว่า "ฝันเห็น" เพื่อน ๆ หัวเราะแล้วท้าให้ทายหวย แต่สายตาของพริมที่ปรากฏลอย ๆ ในหัวเขาตอนนั้นไม่ใช่สายตาหัวเราะ แต่กลับเป็นสา
