บทที่ 31
“ขอบคุณนะคะ ที่พาไปเที่ยว” ฉันแนบใบหน้าลงมาบนลำแขนใหญ่ของอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาหอมแก้ม ^_^ แล้วเอามือขึ้นมาขยี้ผมเล็กน้อย
“ไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จะเข้าบริษัทฯ เจอกันพรุ่งนี้” พี่ทัพพูดขึ้น ฉันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินลงจากรถ ตรงขึ้นไปบนห้องของตัวเอง หลังจากที่เราไปเที่ยวค้างคืนกันหนึ่งคืน ก่อนกลับก็แวะไว้พระวัดดังอยู่สองสามแห่ง มันก็มีความสุขกายสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังคงฉายชัดให้เห็น ตลอดทางเดินกลับห้อง ตอนนี้ก็เกือบจะบ่ายสามโมงแล้ว เสียงข้อความของฉันดังขึ้นหลายต่อหลายครั้ง จนคิดว่ามีใครเป็นอะไร
TW : อยู่ไหนครับ
TW : ตอนนี้ว่างไหม
TW : ไปทานข้าวกัน พี่อยู่ใกล้ๆ พอดีมาเจอหน่อยได้ไหมครับ
TW : ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร ^_^
TW : แต่พี่คิดถึงนะครับ เป็นห่วงด้วย ไม่เห็นตอบข้อความ (ส่งสติกเกอร์ หมีน่าเศร้า)
ฉันอ่านข้อความ มันชวนทำให้อึดอัดใจเล็กน้อย เรื่องน
