เช้าวันต่อมา
09:45น.
พรึ่บ
"อื้ออออ"ฉันบิดขี้เกียจพลางเอี้ยวตัวไปมาก่อนจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะร่างกายของฉันมันสั่งให้ฉันตื่นแบบอัตโนมัติเองทุกวันแบบนี้โดยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุก
ฉันลืมตาจนเต็มตาทั้งสองข้างก่อนจะมองไปที่นอนข้างกายฉันที่ตอนนี้มันว่างเปล่า ไม่มีร่างของขุนศึกที่เขานอนกอดฉันอยู่เมื่อคืนอีกแล้ว
"เขาไปไหนแต่เช้านะ...."ฉันเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปมองนาฬิกาดิจิตอลที่ตัวเตียงเพื่อดูเวลา ก็พบว่าตอนนี้มันไม่ใช่เวลาเช้า แต่มันเกือบจะสิบโมงเช้าแล้วต่างหากล่ะ
"สายขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย!!"ฉันร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมกับยันตัวผุดลุกขึ้นพรวดเดียวจนลืมไปว่าฉันยังไม่สบายอยู่ แต่อาการหนักศีรษะของฉันได้ทุเลาลงไปแล้วไม่ปวดไม่หนักเหมือนสองวันก่อนแล้ว
ฉันลุกขึ้นมาจากเตียงนอนที่แสนสบายนั้นก่อนจะมุ่งหน้าพาร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ไปยังห้องน้ำเพื่อจะทำการอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อจะแต่งตัวไปทำงาน วัน
