Chapter 22
[22/1]
“บัวคุณฟังผมก่อน!”
“บัว... อย่าพาลูกเดินหนีแบบนี้ เดี๋ยวก็ล้ม”
“นี่บัว! หยุดเดินก่อน!”
ตั้งแต่ที่ลงจากรถมาได้ใยบัวก็รีบอุ้มลูกเดินเข้าในบ้านอย่างรวดเร็ว จนชลกันต์เดินตามแทบไม่ทัน และพอเขาบอกให้เธอหยุดเดินแล้วหันมาคุยกันดีๆ ทว่าใยบัวกลับไม่ยอมฟัง เอาแต่พาลูกเดินขึ้นไปด้านบนห้อง
ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่แค่โกรธพ่อของลูกอย่างเดียว ทว่าวันนี้สิ่งที่เขาทำมันมากกว่าคำว่าโกรธไปอีกขั้น ถ้าหากเขายอมฟังกันสักนิดตังแต่ตอนแรกใยไหมก็คงไม่ไข้ขึ้นหนักแบบนี้
ใยบัวไม่สนว่าเขาจะเดินตามขึ้นมาหรือจะร้องสั่งให้เธอหยุดเดินอย่างไร ตอนนี้สิ่งที่อยากทำที่สุดคือพาลูกเข้าห้องพักผ่อนให้เร็วที่สุด
แกร่ก!
หมั่บ!
ขณะที่กำลังจะอุ้มลูกตัวน้อยเข้าไปด้านในห้อง ทว่ากลับโดนมือหนาจับตัวเอาไว้ก่อน จากนั้นชลกันต์ใช้แรงของตัวเองเท่าที่มีจับไหล่ร่างบางให้หันหน้ากลับมามองตนเอง
“คุยกันก่อน”
เขาเดินตามมาขนาดนี้ก
