ตอนที่ 5 หวงห่วง
1053 คำ
"เกิดอะไรขึ้น ยูจี" ธาวินรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เมื่อรู้ว่าฝันดีไม่สบาย
" เอ่อ.. อ่อนเพลีย ดื่มหนักไปหน่อย ร่างกายเลยประท้วงค่ะ แต่หมอบอกไม่เป็นไรแล้ว ไข้ลดก็กลับบ้านได้" ยูจีไม่ได้โกหก เพียงแค่บอกไม่หมดก็เท่านั้น
"พี่ไม่น่าปล่อยให้เธอดื่มหนักเลย เพราะพี่แท้ๆ" ธาวินนั่งลงข้างเตียง คว้ามือเล็กมากุม ได้แต่นึกโทษตัวเองในใจ
ยูจียิ้มบาง เอ็นดูคนห่วงเพื่อนรักของเธอ 'ทำไมยัยฝันไม่ชอบเทพบุตรคนนี้นะ ดันไปชอบปีศาจอย่างอีตาฮันต์ซะได้'ยูจีนึกเสียดายในใจแทนเพื่อนสาว
"เอ๊ะ! รอยช้ำพวกนั้นมัน... "
" อ้อ! คงแพ้แอลกอฮอล์น่ะ เอ๊...เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นไรนี่นา สงสัยร่างกายอ่อนแอ แฮะๆ ห่มผ้าซะนะฝันดี จะได้ไม่หนาว" ยูจีรีบดึงผ้าห่มขึ้นห่มปิดจนมิดคอ ธาวินเองก็อยากจะเชื่ออย่างมาก ว่ามันคือรอยแพ้แอลกอฮอล์ และขออย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดเลย
"มาเร็วดีนี่" เสียงทุ้มของผู้มาใหม่กล่าวเอ่ยกับคนเฝ้าไข้ ชายแปลกหน้าที่ธาวินไม่เคยเห็น และไม่เคยรู้ด้วยว่า ฝันดีจะมีเพื่อนคนสำคัญที่ไหน ที่จะรู้ทุดความเคลื่อนไหวของเธอก่อนเขา
" นายเป็นใคร"ธาวินเอ่ยถามชายแปลกหน้า ฮันเตอร์เดินเอาของที่ซื้อมา วางไว้โต๊ะข้างเตียง
"เพื่อนสนิท" เขาตอบเสียงเรียบ
"ฉันรู้จักกับฝันดีมาหลายปี ไม่ยักรู้ว่าเธอมีเพื่อนสนิทอย่างนาย" เขาตีสีหน้านิ่งเช่นกัน
"ฝันดีไม่เป็นอะไรแล้ว นายกลับไปเถอะ" สองบุรุษส่งสายตาพิฆาตใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยูจีได้แต่มองคนทั้งคู่สลับกันไปมา
"น้ำ! "
ทั้งสามคนหันขวับพร้อมกัน เมื่อได้ยินเสียงแผ่วจากคนบนเตียง การศึกคล้ายจะถูกพักยกไว้ชั่วคราว แต่เปล่าเลย มันยังคงดำเนินต่อไป ฮันเตอร์คว้าแก้วและเหยือกน้ำได้ก่อน ธาวินจึงหยิบคว้ามือเรียวมากุมอีกครั้ง ทั้งสองจ้องหน้ากันด้วยสายตาเชือดเฉือน ยูจีผู้อยู่ตรงกลางประคองร่างบางลุกนั่งดึงมือเรียวมาจากผู้เกาะกุม และคว้าแย่งแก้วน้ำมาจากมือหนุ่มนักล่า
"อะนี่! น้ำ กินซะ" ฝันดีรับน้ำมาดื่ม เธอยังคงมีอาการสะโหลสะเหลมึนงงอยู่
"มาอะไรกันเยอะแยะ แล้วนี่ฉันเป็นอะไรไป"
"หนักไป ไข้แดรกค่ะคุณนาย" ยูจีกระแซะพลางเบ้ปากมองค้อนนักล่าหน้าคม
"นายไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ฮันเตอร์ กลับไปซะ!" ฝันดีทุ่มค้อนหนักช่วยยูจีอีกแรง
"ได้ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันจะได้พักผ่อนซะที มีคนรับต่อแล้วนี่" ฮันเตอร์ฝืนใจตอบ เขาทำทีเหมือนกับการอยู่ที่นี่เป็นภาระ และแสร้งดีใจที่จะส่งต่อภาระนี้ให้กับธาวินเป็นผู้รับแทน เขาถอยเดินออกมาจากห้องนั้นทั้งที่จำใจ
" พี่เสียใจที่ปกป้องเธอไม่ได้ พี่จะไม่ให้ใครมารังแกเธออีก" ธาวินเอ่ยปลอบ เขาเดาเรื่องนี้ได้ไม่ยาก เพราะหลักฐานที่อยู่บนคอของเธอ และคงไม่ต้องสืบหาว่าใครเป็นคนสร้างรอยบาปพวกนี้ให้กับเธอ ฝันดีถึงกับน้ำตาไหลเมื่อได้ยินคำปลอบโยนที่อบอุ่น ร่างใหญ่ค่อยๆประคองโอบพลางลูบหัวเธอเบาๆ
"ไม่เป็นไร ลืมมันซะเถอะ ไม่มีอะไรน่าจำ"ธาวินกล่าวย้ำ
"ขอบคุณค่ะ ฉันดีขึ้นมากแล้ว"สาวน้อยนัยน์ตาเศร้าฝืนยิ้มเพื่อให้คนข้างๆ สบายใจ
"หิวไหม เดี๋ยวพี่ไปหาอะไรมาให้กินนะ" ร่างบางยิ้มรับ พยักหน้าหงึกๆ
ธาวินยิ้มตอบแล้วจึงเดินออกจากห้องไป
"อ๊ะ! นั่นอะไร กินได้ป่ะ" ฝันดีชี้ไปที่โต๊ะข้างเตียง
"อะไรใครล่ะนั่น... อ้ออิฮันต์เอามาวางไว้ไง" ยูจีหยิบของในถุงออกมา แล้วจึงมองหน้าฝันดี
"แก! ดูนี่สิ"
-ตอนเรียนชั้นม.4-
" กินอะไรอะฝัน ขอกินมั่งดิ" ยูจีที่เพิ่งมาถึงโรงเรียนเอ่ยทัก ฝันดีจึงหักแบ่งให้เธอ
" อร่อยไหม เดนิชกล้วยหอม ฉันทำเองหากินยากนะ ส่วนใหญ่ร้านเขาจะชอบทำลูกเกดไม่ก็อัลมอนด์ ไม่ค่อยมีเจ้าไหนทำกล้วยหอมหรอก กินกับน้ำมะเขือเทศสดนี่ อร่อยมาก" ฝันดีคะยั้นคะยอให้ยูจีกิน
" อร่อยดีนะ แต่พอกินด้วยกันแล้วรสชาติมันประหลาดๆ" ยูจีทำหน้าตาเหยเก จินตนาการไม่ออกว่า หล่อนชอบรสชาติแบบนี้ได้ยังไง
..................
สองสาวมองเดนิชกล้วยหอมกับน้ำมะเขือเทศสดในถุง สลับกับมองหน้ากัน
" บังเอิญไปไหมแก" ยูจีทำหน้างงในงง
"เป็นอื่นไม่ได้นอกจากบังเอิญ เขาจะรู้ได้ไง เพิ่งได้คุยกัน 3 วันเอง ตอนม.ปลายเขาไม่เคยพูดกับฉันด้วยซ้ำ" ฝันดีนึกหาเหตุผลสนับสนุน
"นั่นดิ จะเป็นไปได้ยังไง แต่มันห่วงแกมากจริงๆ นะเว้ย มันเฝ้าแกจนเช้า ถึงได้โทรตามเรียกฉัน ลำพังฉันจะอุ้มแกออกมาคนเดียวนะเหรอ ยากส์"
"เชอะ! ห่วงเหิ่งอะไรกัน อย่าคิดเยอะเลยหว่ะแก กินๆ หิว" ฝันดีปัดความคิดวุ่นวายออกจากหัว แล้วจัดการกับขนมและน้ำมะเขือเทศนั้นจนเรียบ
" ฝัน คอแกมันเขียวแล้วนะ โบ๊ะเหอะฉันว่า"
" ไหนดูดิ"ฝันดีขอกระจกกับยูจีมาส่องดูคอตัวเอง
"อะหยา!! มิน่าพี่วินถึงพูดแบบนั้น อายย้อยหลังทันไหมอ่ะ รองพื้นมาที"
..................
ฮันเตอร์นำนักดนตรีไปฝากตามร้านทุกร้านที่ฝันดีเล่นอยู่ โดยยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจคือเล่นฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย6เดือน โดยให้ข้อเสนอว่าแค่ช่วยโปรโมทโรงแรมเขา และก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ทุกร้านที่เขาไปเสนอล้วนตอบตกลง และแน่นอนฝันดีก็ตกเช่นกัน แต่กลายเป็น'คนตกงาน'ในที่สุด
- ผู้เขียน
