‘องค์หญิง’
จัสมินรับรู้ถึงพลังมนตราแห่งเมืองวารีผ่านกระแสจิต หญิงสาวเผลอทำน้ำชาหกใส่มือตนเองขณะกำลังถวายงานแก่องค์ชายริชาดและพระชายา ลานนาตกใจร้องลั่น
“ตายแล้วจัสมิน!”
“พะ เพคะ”
น้ำเสียงสั่นผวา ก่อนมองผลงานที่หกกระจายเต็มโต๊ะ จัสมินเหมือนรู้ชะตากรรม หล่อนค่อยๆ ช้อนสายตาสบมองบุรุษร่างใหญ่
องค์ชายริชาดกำลังขบกรามแน่น
“ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันสมควรตายเพคะ”
หญิงสาวคุกเข่าก้มหน้าน้อมรับผิดเต็มที่ ริชาดตกใจที่เห็นข้าหลวงแสนชังตื่นตูมผิดปกติ ลานนาเองก็พลอยอึ้งไปด้วย
“อะไรกันจัสมิน เรื่องแค่นี้เองมาตงมาตายอะไรล่ะ”
ลานนาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นยืน จัสมินถอยห่างเพื่อทิ้งระยะความเหมาะสม
“หม่อมฉันบกพร่องต่อหน้าที่ หม่อมฉัน…”
“พอๆ” ลานนารีบโบกมือห้าม เบนสายตามองไปยังมือเรียวที่เพิ่งถูกน้ำชาร้อนๆ ลวกใส่
“ไปทำแผลเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง”
จัสมินซาบซึ้งในความหวังดีที่ลานนามอบให
