ตอนที่ 1 : อย่าถือสา เด็กไม่โกหก
751 คำ
ตอนที่ 1 : อย่าถือสา เด็กไม่โกหก
“เซ็นส์เถอะขวัญ ถือว่าเป็นของขวัญให้ลูก”
เสียงทุ้มคุ้นหูของอดีตหวานใจพวงตำแหน่งอดีตสามีที่คบหากันมาตั้งแต่มหาลัยเอ่ยพร้อมกับปรายยิ้มตรงมาที่ครองขวัญ อดีตภรรยาที่รักยิ่งกว่าทองในคอและทุกสิ่งบนโลก นัยน์ตาสวยสั่นไหวขณะที่กำลังอ่านเอกสารยกมอบสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรให้กับบิดาเพียงผู้เดียวบีบรัดดวงใจแหลกสลายจนเธอหายใจลำบาก
เสี่ยราล์ฟเจ้าของฟาร์มปูขนาดใหญ่ที่มีฐานะร่ำรวยในจังหวัดนั่งกอดอกรอคอยให้ทุกสิ่งที่เขาทุ่มเทไปกับเมียเก่านั้นตกมาอยู่ในกำมือของตนเองทั้งหมดดั่งที่ตั้งหมั่นเอาไว้ตั้งแต่ที่เธอเสนอเรื่องการหย่าร้างขึ้นมา
มันก็แค่การนอกกายที่เขาไม่ได้ตั้งใจ
แต่สำหรับครองขวัญแล้วนั้นคือครอบครัวที่แหลกสลาย
เสี่ยราล์ฟถือโอกาสในวันเกิดของธนัชและธนวิชญ์ลูกแฝดของทั้งคู่เอ่ยเสนอข้อตกลงเรื่องการเลี้ยงดูลูกทั้งสองที่เป็นปัญหาเรื้อรังเพราะเด็ก ๆ เอาแต่บ่นโอดครวญว่าไม่ต้องการมาอยู่กับแม่ที่พึ่งเข้าสู่ระบบทำงานและไม่มีเวลาเล่นด้วยดั่งเดิม
เพราะเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกมานานตั้งแต่ตั้งท้องสองแฝด เธอทุ่มเทเวลาและถวายชีวิตให้ทั้งเสี่ยและลูกมีอาหารตั้งรอพวกเขาทั้งเช้าและเย็น มีเสื้อผ้าหอมฟุ้งจนใครต่อใครต่างก็ชมเชย มีบ้านที่สะอาดและอบอุ่นรอให้พวกเขากลับมาหลับนอนเติมพลังกาย
“ลูกอยากให้แม่จ๋าเซ็นส์จริง ๆ ใช่ไหมครับ ?” เธอเอ่ยสองแฝดที่นั่งอยู่ถัดไปเสียงสั่น “แบบนั้นจะมาเยี่ยมแม่ไม่ได้แล้วนะ”
ดวงใจแหลกสลายของเธอพยายามจะเป็นแม่ที่ดีขณะที่เป็นพนักงานร้านขายของชำที่ดีด้วยและไหนจะงานเสิร์ฟร้านเหล้าในช่วงกะดึกเพื่อของขวัญที่เธอแลกมาด้วยน้ำพักน้ำตามาถูกเมินเฉยไร้ค่า สองแฝดไม่แม้แต่จะแกะออกมาเหมือนของขวัญชิ้นอื่น ๆ สายตารังเกียจป่นรำคาญที่เห็นว่าครองขวัญกำลังจะร้องไห้งานเลี้ยงวันเกิดที่เธอทุ่มเวลานอนเพียงหนึ่งชั่วโมงก็ไม่สามารถเรียกรอยยิ้มอบอุ่นของลูกกลับมาได้เลย
เธออาจจะไม่ได้เป็นแม่ในสายตาพวกเขาแล้วก็ได้
หยดน้ำตาที่กลั่นจากความรู้สึกเสียใจนั้นไม่สำคัญอีกแล้ว.
“ใช่ครับ เซ็นส์เลย ๆ เราไม่อยากอยู่แบบลำบากกับแม่จ๋าหรอกฮะ”
“ธนัชพูดถูก เราสองคนไม่อยากรอแม่จ๋าแสดงละครน้ำเน่าแล้วฮะ”
“แต่— ฮึก”
“เราก็ไม่ได้อยากมีแม่จ๋าเป็นแม่แล้วนี่ฮะ” / “ใช่ ไม่อยากมีคนขี้แยเป็นแม่จ๋าแล้ว !! เซ็นส์เร็ว ๆ เลยฮะ !!!”
“วิช นัช ... พูดจาดี ๆ สิครับลูก” เสี่ยราล์ฟเอ่ยปรามทั้งคู่ “อย่าถือสา เด็กไม่โกหก”
เสียงยืนยันจากสองแฝดที่เข้าวัย 8 ขวบเอ่ยประสานบีบดวงใจเธอจนช้ำม่วงซ้ำเติมด้วยน้ำเสียงเข้มที่เคยรักใคร่ช่างเป็นคำพูดแสนใจร้าย ครองขวัญและเสี่ยราล์ฟไม่เคยสอนให้สองแฝดให้พูดจาแบบนั้นมาก่อน หากเป็นแบบนี้แสดงว่าลูกรู้สึกจริง ๆ อย่างงั้นสินะ
ที่ไม่อยากมีเธอเป็นแม่อีกต่อไป
ขวัญสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกับยกปรายนิ้วขึ้นปาดหยดน้ำตาอย่างไม่สนใจก่อนจะเซ็นส์ลายมือชื่อของเธอลงในหน้ากระดาษและยื่นกลับไปหาอดีตสามีที่ตกใจเล็กน้อยเมื่อเธอยอมเขาง่ายดายคล้ายตอนที่กำลังจะหย่าร้างกัน นัยน์ตาสวยช้อนมองเขาเป็นครั้งแรกหลังจากรู้เรื่องที่เขานอกกายไปกับหญิงอื่นนั้นทำดวงใจแกร่งสั่นไหว
“แลกกับบ้านหลังนี้” ขวัญเอ่ยก่อนจะหยุดแผ่นกระดาษครึ่งทางพร้อมจ้องนัยน์ตาคมของเขานิ่ง “ย้ายไปอยู่กับฝนซะ ทั้งสามคนเลย”
“บ้าน ? ขวัญยอมแลกลูกเรากับบ้านหลังนี้งั้นเหรอ ?” ระดับเสี่ยราล์ฟบ้านแค่หลังไม่กี่ล้านก็พอจะยกให้ได้หรอก แต่พฤติกรรมของเธอมันดูใจร้ายไปมากทีเดียว “เห็นบ้านดีกว่าลูก แบบนี้ไม่ใจร้ายไปเหรอขวัญ ??”
“บ้านหลังนี้สำคัญกับฉัน ... และพวกเขาไม่ต้องการอยู่กับฉัน”
- ผู้เขียน
