ติณภพปิดจมูกกลั้นหายใจอีกครั้ง แล้วใช้อีกมือเปิดพลาสติกที่คลุมรถเข็นคันนั้นออก พบว่าเป็นถังบรรจุเศษอาหาร และมีคราบน้ำมันที่ใช้แล้วจากห้องครัวบรรจุอยู่เต็มถังพลาสติกขนาดใหญ่ เหมือนจะเดือดปุด พร้อมจะระเบิด
‘ใครกันที่ทำแบบนี้’ คำถามผุดขึ้นมาในหัว
‘ทุกอย่างต้องลงบ่อเกรอะสิ นี่เหมือนเตรียมการจะเอาไปทำอะไรสักอย่าง’ เขาโกรธมาก นึกไปถึงประเด็นสีที่ถูกปล่อยลงไปในทะเล ที่ทางเทศบาลพุ่งเป้ามาที่นี่
‘มีคนคิดร้ายกับที่นี่จริง ๆ แล้วมันผู้นั้นเป็นใคร’ ติณภพโกรธมาก โกรธแบบควันออกหู เขารีบยกหูหาคุณวิเชียร
(“ครับคุณติณ”)
“คุณวิเชียร ผมเจอต้นตอแล้ว คุณไปเรียกผู้ดูแลไซด์บีและโรงเก็บของด้านหลัง ให้ทุกคนมารวมกันที่นี่ด่วนเลยครับ” น้ำเสียงเด็ดขาดและกรุ่นโกรธ
จากนั้นไม่นาน ทุกคนที่ได้รับการโทรตามก็มารวมกันอยู่ตรงจุดนั้น หัวหน้าดูแลไซด์บี และทุกคนที่ถูกเรียกมาถึงกับหน้าซีด
ติณภพสอบถาม “รถเข็นคันนี้มาจอดอยู่
