Ep:1 ตัวภาระ
1325 คำ
ตอนเช้า
“ทำไมปวดหัวแบบนี้นะ” ร่างบางค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นเมื่อแสงแดดแยงตา ส่องกระทบเข้าที่ใบหน้าหวาน พร้อมอาการปวดหัวที่เธอไม่เคยปวดมากแบบนี้มาก่อน
“เมื่อคืน” มันเหมือนจะจำอะไรได้แต่ก็จำอะไรไม่ได้
พรึบ!!
“ว่าแต่” เธียร ดีดตัวลุกขึ้นมองไปรอบๆ ห้อง
“ที่นี่ที่ไหน ห้องใคร แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ไง” คำถามนับร้อยพุ่งเข้ามาในหัว
“เสื้อผ้า” พร้อมก้มสำรวจร่างกายตัวเอง
“เฮ้อ” พร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอยังใส่ชุดเดิม ร่างกายไม่มีอะไรบุบสลาย ไม่เจ็บไม่ปวด
“แล้วที่นี่มันที่ไหน?” เด็กสาวในชุดคอสเพลย์สุดเซ็กซี่ ค่อยๆ ก้าวขาเดินสำรวจห้องที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู ในโทนแดงดำ มันดูแปลกๆ แค่ก็ดูสวยมันดูลึกลับน่าค้นหา
สองขาเรียวยังคงก้าวเดินสำรวจห้องไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน
พรึบ!!
โครม!
เพล้ง!!
“เฮือก!!” เธอสะดุ้งตกใจจนมือเธอเผลอไปปัด โมเดลจำลองเรือ Costa neoRomantica มูลค่าหลายสิบล้านที่ทำจากคริสทัลแท้ ตกลงแตกละเอียด เพราะมัวแต่เดินเหม่อมองนี่นั่นไม่ดูทาง ร่างบางชนเข้ากับแผงอกแกร่งไร้เสื้อผ้าปกคลุมของเจ้าของห้องเข้าอย่างจัง
“…..” คนตัวเล็กในอ้อมแขนคนตัวโตตาเบิกกว้างตกตะลึงกับใบหน้าหล่อคม พร้อมมือเล็กนุ่มที่ลูบจับหน้าอกเขาอย่างเผลอตัว สายตาเย็นชาดุดันจ้องใบหน้าหวานไม่กะพริบตา ใช่เขากำลังโมโหจนพูดอะไรไม่ออก
“จะลูบอีกนานมั้ย”
พรึบ!
ร่างเล็กถูกผลักเซถลาจนเกือบล้ม
“ฉิบหายแล้วเธียร เธอทำอะไรลงไปเนี่ย” พอตั้งสติได้มองดูความเสียหายที่เกิดขึ้นเธอถึงกับเข่าทรุด อายุยังไม่ทันจะเต็ม 18 ปีบริบูรณ์ เรียนก็ยังไม่จบจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าเสียหาย ดูท่าแล้วคงจะหลายหมื่น กับแค่เงินพันกว่าจะได้มาแต่ละบาทเลือดตาแทบกระเด็นนับประสาอะไรกับเงินหมื่น แล้วอีกไม่กี่เดือนก็จะจบ ม. 6 เงินค่าเทอมที่จะเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยยังไม่มีสักบาท ตายแน่ เธอตายแน่ ธีรดา
“ออกไปจากห้องฉันก่อนที่ฉันจะฆ่าเธอ”
“เฮือก” แล้วต้องตกใจกับน้ำเสียงเยือนยะเยือกที่เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง แค่น้ำเสียงยังน่ากลัวขนาดนี้ไม่อยากจะคิดเลยว่าหน้าเขาจะดุขนาดไหน
“นะ หนูขอโทษเดี๋ยวหนูจะจ่ายค่าเสียหายให้นะคะ” เด็กสาวค่อยๆ หมุนตัวหันหน้าไปสบตาคู่ดุดันที่มองเธออย่างกับจะฆ่าคู่นั้น แล้วต้องกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอ เมื่อร่างสูงโปร่งผิวขาวเนียน มีแค่ผ้าขนหนูพันช่วงล่างเดินเข้ามาใกล้
“หึ จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่าย” เขาเหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน
“หนูทำพังยังไงหนูก็ต้องจ่ายอยู่แล้ว แต่ขอเวลาหนูหน่อย 1 เดือน ขอเวลา 1 เดือนเงินหมื่นหนึ่งมันไม่ใช่น้อยๆ นะ” ถึงไม่รู้จะไปหามาจากไหน แต่ทำของคนอื่นเสียหายยังไงก็ต้องชดใช้ ถึงจะไม่มีพ่อมีแม่สอนเรื่องพวกนี้แต่เด็กอย่างเอก็มีจิตสำนึกมากพอ
“หึ หน้าอย่างเธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายออกไปจากห้องฉันได้แล้วน่ารำคาญ!” เขาพูดแค่นั้นแล้วเดิเข้าไปในห้องนอนทันที
“ยังไงหนูก็จะหาเงินมาคืนพี่ให้ได้!” เสียงใสตะโกนตามหลังเขาอย่างหนักแน่น
“แล้วจะกลับยังไง เงินก็ไม่มีกระเป๋าก็อยู่ที่ไหนไม่รู้” แต่พอจะก้าวขาออกจากห้องก็นึกขึ้นได้ เงินเมื่อคืนก็ไม่ได้สักบาทไม่รู้ว่าใครเอาไปแล้วกระเป๋าก็อยู่ที่ร้าน ถึงจะมีเงินในนั้นแค่สองร้อยแต่สองร้อยสำหรับเอมันมีค่าต่อชีวิตได้หลายวันเลยนะ
“พี่คะ” เธอกลั้นใจเดินตรงเข้าไปหาเขาที่เดินออกมาจากห้องนอนในชุดสูท เขาดูหล่อเรียบหรูดูแพงมาก แต่น่ากลัวไปหน่อยตรงที่สายตาคู่นั้นที่มองมามันเย็นชา มองมาทีทำเอาแทบหายใจไม่ออก
“คือว่าหนูขอยืมเงินพี่ได้มั้ยคะ สองร้อย” เธอฉีกยิ้มหวานพร้อมชูนิ้วสองนิ้ว แต่ต้องหุบยิ้มเมื่อถูกสายตาพิฆาตคู่นั้นจ้องหน้าจนต้องรีบก้มหน้าหลบ
“มะไม่เป็นไรค่ะ หนูขอตัวนะคะ ขอบคุณที่พี่ช่วยหนูไว้” ก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมเธอถึงคิดว่าเขาช่วยเธอจากไอ้บ้ากามที่มันหลอกให้ดื่มเหล้าเมื่อคืนไว้ แต่ความรู้สึกเธอมันบอกว่าเขาเป็นคนดีถึงจะดูน่ากลัวก็เถอะ
ร่างเล็กในชุดน้อยชิ้นเดินก้มหน้าออกจากห้อง เฮ้อ กว่าจะเดินถึงห้องคงสายๆ ถ้าไม่ได้อยู่ในชุดนี้คงไม่ต้องกลัว จะขอยืมเสื้อคลุมเขาก็คงจะไม่ได้ใครล่ะจะกล้าให้คนแปลกหน้ายืมของ
พรึบ!!!
“ตัวภาระ” ร่างเล็กเซถลาเมื่อถูกแจ็กเกตตัวใหญ่โยนใส่ตัว พร้อมเสียงเข้มที่เอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด เขาไม่ได้นึกพิศวาสหรือสงสารอะไรแค่เห็นแล้วมันรำคาญลูกตา ไม่น่าช่วยเด็กใจแตกนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
น่าจะปล่อยให้ถูกลากไปข่มขืนซะให้เข็ด อายุยังไม่ถึง 18 ด้วยซ้ำกับทำตัวเหลวแหลก
“ตามมา”
“พี่จะไปส่งหนูเหรอคะ” ขนาดเขาทำหน้ายักษ์ใส่ยังจะไปยิ้มให้อีก
“…….” แต่ก็ต้องเม้มปากแน่นพร้อมเดินตามร่างสูงไปขึ้นรถ ก่อนรถ BM คันหรูจะขับออกไปด้วยความไว
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” เธอยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ แต่กลับได้แต่ความเงียบและความเฉยชา ก่อนสองขาจะก้าวลงจากลด
“คนอะไรดุแต่หล่อ แล้วยังใจดีมาส่งด้วย” เธียรได้แต่มองตามรถหรูที่วิ่งออกไปด้วยความเร็ว ยิ่งนึกถึงใบหน้าหล่อคม สายตาเย็นชาแทนที่เธอจะกลัวแต่กับยิ้มแสดงความชื่นชมเขา เพราะถ้าเป็นคนอื่นไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่นี่ร่างกายเธอมันยังปลอดภัยดีทุกอย่าง
“ตายแล้ว ทำไมขี้ลืมแบบนี้นะ” แต่ก็ต้องตีหัวตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมเอาเสื้อคืนเข้าไป
“ไว้ค่อยเอาไปคืน คนอะไรตัวหอมๆ” ไม่พูดเปล่ามือเล็กจับปกเสื้อขึ้นมาดม
“เธอทำบ้าอะไรของเธอเธียร ทำตัวเป็นโรคจิตไปได้!” ถึงจะบ่นให้ตัวเองแต่ก็ยังสูดดมเสื้อ กลิ่นนี้มันกลิ่นผู้ชายชัดๆ กลิ่นมันหอมมันมดแมนแฮนด์ซั่ม มันอดที่จะดมไม่ได้ ดมแล้วก็ต้องดมอีก
ก่อนร่างเล็กจะเดินยิ้มบิดตัวเขินอายเดินขึ้นไปบนห้องเช่าเล็ก ๆ เท่ารูหนูของเธอ จะทำไงได้ล่ะ เด็กที่ไม่มีพ่อมีแม่ อายุก็แค่นี้มีปัญญาเช่าห้องถูกๆ แบบนี้อยู่ก็ดีเท่าไหร่ ดีกว่าต้องไปนอนข้างถนนเหมือนตอนเด็ก ๆ
ที่เธอยอมไปทำงานแทนพี่สาว เพราะถ้าพี่สาวไม่ช่วยเด็กน้อยที่นอนตากฝนอยู่ข้างถนนวันนั้นไว้ก็คงไม่มีเธียร เด็กสาวที่มองโลกในแง่บวกไม่เคยคิดร้ายกับใคร ผู้ที่หัวใจมีแต่ศิลปะและมีความใฝ่ฝันที่จะเป็นจิตรกร
อยากสร้างสรรค์ผลงานอยากให้ทุกคนได้ยิ้มไปกับสิ่งที่เธอสื่อออกมา...
- ผู้เขียน
