ฉันที่นั่งจัดดอกไม้อยู่ที่ห้องนั่งเล่นเหลือบมองไปทางฟินิกซ์และนาธานที่ยืนคุยกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่พร้อมกับขมวดคิ้มมุ่นด้วยความสงสัยปนขุ่นเคืองหน่อยๆ ที่ถูกฟินิกซ์บังคับให้ลงมากินข้าวกับเขา แถมยังให้ฉันมานั่งจัดดอกไม้ใส่แจ่กันราคาแพงที่เขาเพิ่งซื้อมาอีก ให้ตายสิ ถึงฉันจะชอบการจัดดอกไม้มากก็ตาม แต่เขามีสิทธิ์อะไรมาบังคับฉันแบบนี้กันเนี่ย บ้าจริง
“คุณเมเบลหายเจ็บเท้าหรือยังคะ”
จูลี่เก็บโต๊ะอาหารเสร็จแล้วเดินมาถามฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ฉันส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มบางไปให้เธอ แล้วขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้จูลี่มานั่งที่โซฟาด้วยกัน
“เจ็บนิดหน่อยเวลาเดิน แต่ไม่เป็นไรหรอก มานั่งนี่สิจูลี่”
“เอ่อ… จะดีเหรอคะ ฉันเป็นแค่แม่บ้าน…”
“นั่งเถอะน่า ฉันไม่ใช่เจ้านายเธอซะหน่อย” จูลี่พยักหน้าและยอมนั่งลงบนโซฟาข้างๆ ฉัน จากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปหยิบแจกันอีกอักมาทำความสะอาด
“วันนี้คนงานเพิ่งเอาดอกไม้มาลงที่สว
