เด็กน้อยกับอมยิ้ม 1
1419 คำ
ณ สถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านอุ่นรัก
"เด็กมาแล้วครับบอส"
เสียงของเลขาคนสนิทพูดกับผู้เป็นนาย ที่กำลังยืนหันหลังให้ ร่างสูงจึงหันกลับมาทางต้นเสียง สายตาคมทอดมองเด็กชายวัยเจ็ดขวบตรงหน้า อย่างหลากหลายความรู้สึก เพราะเด็กคนนี้ทำให้เขาเข้ามาที่นี่ มารับตัวไปเลี้ยงในฐานะผู้ปกครองคนใหม่
ร่างสูงย้อนกลับไปคิดถึงสาเหตุที่เขาต้องดั้นด้นมาที่นี่ สองอาทิตย์ก่อนหน้านี้
.
.
ย้อนกลับไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
"พี่ฮะผมให้"
เสียงใส ๆ ของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดังขึ้นทำให้เขาต้องหันไปดู ก็พบเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังมองเขาอย่างใสซื่อ พร้อมรอยยิ้มน่ารักไร้เดียงสา มันสะอาดบริสุทธิ์จนเขาไม่อาจละสายตาออกจากร่างน้อยได้เลย มือเล็ก ๆ ป้อม ๆ ยื่นอมยิ้มในมือตนเองมาให้เขา สายตาคมมองนิ่งก่อนจะเอยถาม
"ให้พี่เหรอครับ"
"ครับ ผมให้พี่ล่ะ"
"ถ้าให้พี่แล้วเราจะกินอะไรล่ะ ฮื้ม"
"ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมไม่กินก็ได้"
"อ้าว ทำไมล่ะครับ"
"ก็พี่ดูไม่มีความสุขเลย กินอมยิ้มของผม พี่จะได้มีความสุขเหมือนผมไงครับ"
เด็กน้อยพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา นี่เขาดูออกขนาดนั่นเลยเหรอ ขนาดเด็กน้อยตัวแค่นี้ยังดูออก สายตาคมเศร้าหมองลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องมานั่งเศร้าอยู่แบบนี้ ครอบครัวของเขาที่เหลือเพียงพ่อและแม่ เพิ่งจะเสียชีวิตไปพร้อมกันทั้งคู่ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ วันนี้เป็นวันที่ฝังพวกท่านทั้งสองคน ใต้หลุมศพของท่านอยู่ที่นี้
"เรากินเถอะ พี่ไม่เป็นไรหรอก"
"ผมกินทุกวันจนอิ่มแล้วล่ะ แล้วก็มีความสุขมากด้วย ผมอยากให้พี่มากความสุขเหมือนผมบ้าง"
"แล้วนี่เรามากับใครเหรอ"
"ผมมากับพี่ ๆ ครับ โน่นไงพี่ ๆ ของผมมาแล้ว"
สายตาคมหันไปมองตามนิ้วป้อม ๆ ที่ชี้ไปข้างหน้า ก็เห็นเด็กที่เดินมาทางเขาพอดี
"พี่ครับผมต้องกลับบ้านแล้ว พี่กินนะครับจะได้มีความสุขเหมือนผม"
เด็กน้อยยัดอมยิ้มลงมาไปในมือหนาพร้อมส่งยิ้มหวานมาให้ ซึ่งมันเป็นความประทับใจแรก ที่เขาไม่สามารถลืมมันไปได้เลยจริง ๆ ปากหนาเลยเอ่ยถามชื่อเด็กคนนั่นออกไป
"แล้วเราชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหนเหรอครับ"
"ผมชื่อ อันคุน อยู่ที่บ้านอุ่นรักครับ"
เพียงแค่นี้จริง ๆ ที่เขารู้เกี่ยวกับเด็กน้อยน่ารัก คนที่ทำให้เขายิ้มได้ สายตาคมมองอมยิ้มที่อยู่ในมือ ใบหน้าหล่อยิ้มออกมา แค่เห็นมันก็มีความสุขแล้ว และถ้าได้กินล่ะ
มือหนาแกะอมยิ้มออกมาจากห่อก่อนจะเอาเข้าปาก รสชาติหวาน ๆ มันทำให้เขายิ้มได้จริง ๆ
พาให้คิดถึงอดีตในวัยเด็ก ที่เคยมีพ่อกับแม่ ที่รักและเอาใจใส่เขา ปากหนายิ้มออกมาจนลูกน้องที่ติดตามมาด้วย ต่างก็ยืนงงว่าเจ้านายเป็นอะไร ยืนยิ้มอยู่คนเดียวได้ตั้งนาน
และนี่คือจุดเริ่มต้นของการตามหาเด็กคนนั่น เพราะเขาเองก็ตัดใจไม่ได้กับความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาได้รับ อยากรู้จักให้มากกว่านี้ คนที่ทำให้เขามีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ และเพียงไม่นานก็ตามสืบจนเจอ
เขาตัดสินใจแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก ฐานะอย่างเขาหากจะรับเลี้ยงเด็กสักคนก็ไม่ได้ยากอะไรเลย อายุของเขาก็บรรลุนิติภาวะแล้ว สามารถรับเด็กคนหนึ่งมาอุปการะได้ตามกฎหมาย และวันนี้จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ ก็เพราะเขาอยากมารับเด็กน้อยไปอยู่ด้วยกัน และเขาจะเป็นผู้ปกครองคนใหม่ให้อันคุนเอง
.
.
ปัจจุบัน
"สวัสดีครับ เราจำพี่ได้ไหม"
ร่างเล็กยิ้มกว้างขึ้นมาทันที เพราะเขาจำพี่ชายหน้าตาเศร้าที่เจอเมื่อวันก่อนได้
"จำได้สิครับ พี่คนหล่อนั่นเอง"
หึ หึ หึ
ร่างสูงถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมา กับคำพูดของเด็กน้อยแสนไร้เดียงสาคนนี้
"ไปอยู่กับพี่ไหม ไปอยู่ด้วยกันนะ พี่จะดูแลเราเอง"
"แล้วถ้าผมไปอยู่กับพี่... ผมจะกินลูกอมได้ไหมครับ"
เด็กน้อยถามออกมาอย่างใสซื่อ ทำให้ร่างสูงยิ้ม
"กินได้สิ จะกินมากเท่าไรก็ได้"
"เย่... ไปครับไป ผมชอบลูกอม จะกินลูกอม"
สุดท้ายร่างสูงก็พาเด็กน้อย ออกมาจากบ้านเด็กกำพร้าได้สมใจ แถมยังบริจาคเงินช่วยเหลือเด็ก ๆ อีกด้วย แต่ก่อนจะกลับถึงบ้าน ร่างสูงของอ้ายเฉิน ก็พาเด็กน้อยไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง พอถึงก็เดินจูงมือกันเดินเข้าไปเงียบ ๆ
"น้องคุนครับ นี่คือสาเหตุที่ทำให้พี่นั่งเศร้า วันที่เราเจอกันวันนั้น"
สายตาคมของอ้ายเฉิน ทอดมองไปยังเบื้องหน้าที่มีหลุมศพเรียงรายเต็มไปหมด พ่อและแม่ของเขาอยู่ที่นี่ มือหนาของอ้ายเฉินจูงมือเล็กของอันคุนเดินตรงไปยังหลุมศพสองหลุมที่อยู่ใกล้กัน ก่อนที่จะนั่งลงตรงหน้าป้ายของบิดาและมารดา
"พ่อครับ... แม่ครับ... ผมพาน้องมาไหว้นะครับ ถือว่าอันคุนเป็นลูกชายอีกคนของพ่อกับแม่นะครับ"
"ผมไหว้นะครับคุณพ่อ ผมไหว้นะครับคุณแม่"
เด็กน้อยยกมือขึ้นมาไหว้ตามประสาเด็ก ๆ จนอ้ายเฉินยกยิ้มออกมากับความหัวไวของเด็กน้อยตรงหน้า
"พี่ชื่ออะไรเหรอครับ"
"พี่ชื่อหลี่อ้ายเฉิน เอาล่ะเรากลับบ้านกันเถอะ"
"ครับ กลับบ้านกัน"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
"โอ้โห... บ้านพี่ใหญ่จังเลยครับ"
เด็กน้อยอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น
"น้องคุนชอบบ้านใหม่ไหมครับ"
หลี่อ้ายเฉินถามเด็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นของน้องชายคนใหม่ ร่างเล็กนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามพี่ชายแสนจะใจดีขึ้น
"แล้ว... แล้วน้องคุนวิ่งเล่นได้ไหมครับ"
ร่างเล็กถามเพราะอยากรู้ ที่บ้านเด็กกำพร้าไม่สามารถวิ่งเล่นได้ หากซุกซนจะโดนดุทันที
"ได้สิ จะวิ่งเล่นยังไงก็ได้ แต่ต้องระวังตัวหน่อย ถ้าหกล้มขึ้นมาจะเจ็บตัวเอาได้ เข้าใจที่พี่พูดไหม"
"เอ่อ... น้องคุนเข้าใจแล้วครับ"
"ดีมากเด็กน้อย"
มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าอย่างเอ็นดู สุดท้ายบ้านหลังใหญ่ก็มีคุณหนูตัวน้อย ๆ เพิ่มขึ้นมา มันสร้างความครึกครื้นให้กับบ้านหลังนี้มากขึ้น อันคุนมาอยู่ที่นี่ในฐานะน้องชายของหลี่อ้ายเฉิน ซึ่งทุกคนต่างพากันเรียกว่าคุณหนู รวมถึงหลี่ยู่ลูกน้องคนสนิทของหลี่อ้ายเฉินด้วย
"พี่ยู่ครับ... พี่เฉินไปไหนเหรอครับ น้องคุนคิดถึง"
เด็กเล็กถามพี่ชายใจดีอีกคนที่เขาเห็นบ่อย ๆ และก็ใจดีกับเขามาก เพราะวันนี้ร่างเล็กยังไม่เห็นพี่ชายเลยตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้า
"วันนี้บอสมีธุระ เดี๋ยวก็คงจะกลับครับคุณหนู"
เมื่อรู้ว่าพี่ชายติดธุระร่างเล็กก็เลยวิ่งเล่นแถว ๆ นั้นเพื่อรอพี่ชาย
ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถดังมาแต่ไกล ร่างเล็กที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็หยุดลง และเปลี่ยนเป้าหมายทันที
"พี่เฉินครับ"
ร่างกลมของเด็กชายตัวขาว วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาร่างสูง พร้อมส่งยิ้มกว้างจนตาปิดมาให้พี่ชาย ในปากก็อมลูกอมของโปรดเอาไว้
ปากหนายิ้มรับก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวทุย ๆ ของคนตรงหน้า
"วันนี้... น้องคุนเป็นเด็กดีหรือเปล่าครับ"
"เป็นเด็กดีทุกวันเลยครับ… พี่ยู่บอกว่า... ถ้าน้องคุนเกเรพี่เฉินจะไม่รัก"
- ผู้เขียน
