สุ่ยถิงนั่งทอดถอนใจครั้งที่เท่าไหร่ไปแล้วนั้นเธอจำไม่ได้ แต่เสี่ยวอิ๋งก็เป็นเพื่อนที่ดีช่วยเธอนับอย่างละเอียด
“นี่เสี่ยวอิ๋ง ฉันเคยบอกมั้ยว่าฉันมีพี่ชายชื่อเดียวกับเธอด้วยนะ” จู่ๆสุ่ยถิงก็พูดออกมา แต่ดวงตาเธอล่องลอย
“ก็เคยพูดๆอยู่...ว่าแต่ทำไมต้องเปลี่ยนเรื่องด้วย ไม่ได้ผลหรอกนะ ท่านเทพใช่มั้ยที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้”
“รู้ด้วยเหรอ”
“เมื่อก่อนเธอเคยเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน ตั้งแต่รู้จักกันมา เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่ท่านเทพปรากฎตัว เกิดอะไรขึ้นอยากระบายมั้ย” เสี่ยวอิ๋งทุบอกตัวเองเบาๆ ทำใจกว้างอย่างเต็มที่
สุ่ยถิงถอนหายใจอีกครั้ง ค่อนเดือนแล้วตั้งแต่งานเลี้ยงนั้น ที่เขาและเธอไม่ได้เจอกัน ทำได้เพียงพูดคุยเห็นหน้าผ่านวีดีโอคอลเป็นประจำทุกวัน ต้าเซียนจะติดต่อมาทุกวัน ช่วงหลังๆ เธอเริ่มเห็นว่าเขาดูอ่อนล้ามาก แน่นอนถ้าไม่ใช่คนใกล้ชิดและใส่ใจกันต้องดูไม่ออกแน่ๆ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยและถามเขาออกไป
