ตอนที่ ๑ ถึงพี่จะไม่ใช่รถบรรทุกแต่ตุ๊กตุ๊กก็ส่งไปต่างโลกได้นะ
3189 คำ
[ @เด็กดีจีจีคุ้บบ : ผมขอท้าพี่เจสตรีมเกมแต่งตัวครับ
@เด็กดีจีจีคุ้บบ : ถ้าพี่เล่นเกมแต่งตัวที่บอก
@เด็กดีจีจีคุ้บบ : ผมจะให้พี่เลย1,000 ใจ ]
“โอ้โห พูดแล้วอย่าคืนคำนะน้อง พี่เล่นได้ทุกเกมนะครับบอกไว้ก่อน” ผมหัวเราะทันทีที่พูดจบเพราะไม่คิดว่าแฟนคลับที่ติดตามจะให้ผมเล่นเกมแต่งตัวแลกกับ 1,000 ใจที่ตีเป็นจำนวนเงินก็ประมาณ 2,000 บาทถ้วน
[ @สวัสดีคนไทยสิค้าบ : *โดเนทหัวใจให้ 2,000 ใจ*
@สวัสดีคนไทยสิค้าบ : ผมขอท้าเกมแต่งตัวอีกหนึ่ง
@สวัสดีคนไทยสิค้าบ : ขอแบบปัง ๆ เลยนะพี่ ]
“ไอ้พวกนี้ ไม่ไถ่ถามความเห็นกันเล้ย แต่ขอบคุณนะครับสำหรับสองพันใจ พรุ่งนี้ผมจะมาสตรีมเกมแต่งตัวให้ตามที่เด็กดีกับสวัสดีคนไทยท้ามา ส่วนวันนี้ดูผมสตรีมเกมพับเพียบไปก่อนนะครับ” ปากผมพูดแต่ตาผมมองจอคอมพิวเตอร์ราคาหกหลักที่กำลังแสดงเกมพับเพียบที่ผมเล่นอยู่ มือซ้ายคอยกดคีย์บอร์ดตัว w a s d พาตัวละครเดินและวิ่งไปมา มือขวาขยับเม้าส์คลิ๊กแล้วคลิ๊กอีก ผมต้องฆ่าศัตรูให้ได้ตามคอมเมนต์ปักหมุดที่ผมปักไว้เพื่อเอาสามหมื่นใจที่ตีเป็นเงินหกหมื่นบาทเข้าบัญชีให้ได้ ที่เขากล้าให้ผมเยอะเพราะเขาคือแฟนตัวยงที่ติดตามผมมาแต่แรกเริ่ม แถมยังรวยจนผมแปลกใจว่าเขาทำงานอะไร ถึงรวยขนาดนี้
#คอมเมนต์ปักหมุด :: @สาวสยามกรามสยอง : โซโล่คิลได้ 20 ตัวให้เลย 30,000 ใจ#
เกมพับเพียบคือเกมยิงปืนที่นิยมพอสมควร ผมเล่นจนเซียนเลยลองมาสตรีมและการสตรีมก็ทำให้ผมมีทุกวันนี้ ปัจจุบันผมทำอาชีพสตรีมเมอร์มาแล้ว 3 ปี ในเดือน ๆ หนึ่งผมได้เงินค่อนข้างมากเพราะมันมากพอให้ผมตั้งตัวและยึดเอาอาชีพนี้เป็นอาชีพหลัก ผมมีเงินเก็บในธนาคารที่เอาไว้ใช้ในภายภาคหน้าสบาย ๆ แต่ผมไม่หยุดหาเงินหรอกนะครับ ส่วนครอบครัวผมไม่มี ผมเสียพวกท่านไปเมื่อตอนอายุ 19 จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทุกวันนี้ผมทำได้แค่ทำบุญให้พ่อกับแม่เวลาถึงวันครบรอบที่ท่านเสีย
แอบหน่วง ๆ บ้างครับเวลาคิดถึงพวกเขา แต่ผมก็ผ่านมาได้เพราะผมมีแฟนที่น่ารักอยู่คนหนึ่ง เธอชื่อเวนดี้ครับ ลูกครึ่งไทยกับอเมริกาและยังเป็นสตรีมเมอร์แบบเดียวกัน เราคบกันมาได้หนึ่งปีแล้ว เรารักกันดีกอดจูบกันทุกวัน แต่เห็นแบบนี้ผมเองก็มีเรื่องทุกข์ใจอยู่อย่าง มันเป็นเรื่องที่ทำลายศักดิ์ศรีของผมมาก...
คืนวันหนึ่งในวันครบรอบแปดเดือน เวนดี้ยอมมีอะไรกับผมครั้งแรก ผมโคตรดีใจที่จะได้ครอบครองเธอและสาบานต่อพระเจ้าว่าจะรักและรับผิดชอบเธอไปจนกว่าเธอจะไม่ต้องการผม มันดูเหมือนไม่มีอะไรใช่ไหมครับ แต่จริง ๆ แล้วมันมี
‘ที่รักใส่มาหรือยัง?’
‘เค้าใส่แล้วนะที่รัก’
‘แต่เวนดี้บอกที่รักแล้วนะว่าไม่เอานิ้วแล้ว’
‘...’
นั่นแหละครับคือความทุกข์ใจที่ผมรู้สึกเสียศักดิ์ศรีมากที่สุดในชีวิต ถึงเราจะทำกันจนเสร็จและเวนดี้ขอโทษผมแล้วขอโทษผมอีก ปลอบใจผมจนผมใจชื้นและดีขึ้น แต่พออาบน้ำแล้วเห็นหรรมตัวเองทีไรมันก็ได้แต่ถอนหายใจ ทำไมมันเล็กจังวะ คือผมสูง 184 เลยนะครับ หุ่นก็แซ่บเพราะเวนดี้โคตรชอบแต่ข้อเสียที่มีคือหรรมเล็กที่ขนาดแข็งแล้ว แฟนยังคิดว่านิ้ว ปวดจิตปวดใจหาซื้อยามากินก็กลัวอีก
แต่เอาเถอะ ทุกวันนี้เวนดี้ยังรับได้ผมก็จะพยายามไม่อะไรกับมันแล้วกัน
[[ Winner - เย็นนี้แดกไก่กันแล้วจ้า!!
เจเจจิ๊กกะปู้ : Kill 20 / Death 3 / Help 0 ]]
“ผมทำได้แล้วนะครับคุณสาวสยาม! ผมคิลได้ยี่สิบตัวตามที่คุณท้าแล้วนะครับ อย่าลืมสามหมื่นใจตามที่ปักหมุดไว้ด้วยนะครับผม” ผมยิ้มร่าพร้อมชูสองนิ้วให้กับกล้อง
[ @สาวสยามกรามสอง : เก่งมากค่ะต้าวเจเจ เอาไปเลยสามหมื่นใจตามที่บอก
@สาวสยามกรามสอง : *โดเนท 30,000 ใจให้คุณ* ]
“ขอบคุณสำหรับสามหมื่นใจนะครับ แต่วันนี้ผมต้องไปแล้วเพราะครบกำหนดสตรีมสองชั่วโมง แล้วพบกันในวันพรุ่งนี้กับเกมแต่งตัวนะครับ เตรียมไว้เลยน้องเด็กดีจีจี 2,000 ใจของน้องพี่เอามาได้แน่แล้วเจอกันนะครับทุกคน” ผมยิ้มแล้วโบกมือลาก่อนปิดสตรีม เมื่อแน่ใจว่าปิดสตรีมเรียบร้อยแล้วผมก็ปิดคอมแล้วกระโดดมาที่เตียง ไอแพดเครื่องโปรดที่ซื้อมาเพื่อดูอนิเมะโดยเฉพาะถูกเปิดใช้งาน
ผมแตะแอปพลิเคชันสีแดงตัวเอ็นแล้วกดดูอนิเมะต่างโลกที่ดูค้างไว้ต่อ ผมชอบมากครับอนิเมะเกี่ยวกับต่างโลกเนี่ย แบบที่ตัวเอกตายแล้วไปเกิดใหม่เป็นเทพทรูพร้อมโปรโมชันสกิลอย่างดี แต่อัปรีย์ต่อฝ่ายตรงข้ามแถมตัวร้ายเปิดตัวอย่างโหดโหมดเท่เป็นบ้าแต่ตายอย่างหมาอันนี้ก็งงเหมือนกัน จากที่บ่น ๆ มาถามว่าดูไหม? ถ้าไม่ดูจะสมัครสมาชิกเดือนละสี่ร้อยสิบเก้าบาทเหรอครับ!
“ไม่มีกับแกล้มแฮะ” ผมกดหยุดอนิเมะก่อนชะงักไปนิดเพราะดันหยุดตอนตัวเอกกำลังตะโกนเรียกพลังมิตรภาพเลย เวรเอ้ย จากหล่อ ๆ กลายเป็นดูไม่ได้เลยแต่ขอโทษ ต้องการกับแกล้มจริง ๆ ผมลุกจากเตียงแล้วเดินออกมาข้างนอกตรงไปที่ครัว ครัวผมมีขนมมากมายที่อัดแน่นกันอยู่ในตู้เย็น ผมซื้อมาตุนไว้เพราะผมไม่ชอบออกข้างนอก อย่างที่รู้กันว่าประเทศมันมีอยู่ 3 ฤดูยอดฮิต ร้อน ร้อนมาก ร้อนฉิบหาย แถมเพิ่มอีกหนึ่ง ร้อนดั่งนรก
ผมกลับเข้ามาในห้องหลังได้แก้วน้ำอัปเปหิเก็บความเย็นระดับพรีเมี่ยมและขนมขบเคี้ยวนานาจิตตัง ผมก็กดเล่นอนิเมะต่อจากเดิมพร้อมดูไปกินกับแกล้มไปพลาง
“ไปดูต้าวก้อนสีฟ้าต่อเลย” พอจบเรื่องนี้ก็ไปเรื่องที่สอง เรื่องต้าวก้อนสีฟ้านี่เป็นเรื่องโปรดของผมเลย เป็นแนวต่างโลกที่ผมทั้งดูและอ่าน อ่านแบบมังงะและนิยาย ซื้อมาเก็บไว้บนชั้นนะครับ สะสมตั้งโชว์ส่วนที่บอกอ่านคือแบบอีบุ๊ก สนับสนุนซื้อทุกทางเพราะเป็นเรื่องที่ขึ้นหิ้งสำหรับผมจริง ๆ เห็นผมบู้บี้เรื่องอื่น ๆ แต่เรื่องต้าวก้อนสีฟ้านี่ผมไม่บู้บี้นา ผมรักของผมเหมือนที่ผมรักเวนดี้
Rrrrrrr
เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ทโฟนผลไม้แทะดังขึ้นขัดจังหวะที่ต้าวก้อนผมกำลังสู้ ผมกดหยุดแล้วลงจากเตียงไปหยิบสมาร์ทโฟนที่นอนแหกปากอยู่บนโต๊ะคอม ผมหยิบมันขึ้นก่อนกดรับสาย
“ว่าไงค้าบตะเอง” แฟนผมเองแหละครับ เสียงสองเสียงสิบก็มาแล้วตอนนี้
(ที่รักทำอะไรอยู่คะ)
“เค้ากำลังดูต้าวก้อนอยู่ค้าบ ที่รักมีอะไรเอ่ย” ผมเดินกลับมาที่เตียงแล้วนั่งกดอนิเมะเล่นตามเดิม มืออีกข้างก็หยิบขนมเข้าปาก หยิบแก้วอัปเปหิมาดูดน้ำให้ลื่นคอ บอกน้ำเฉย ๆ ก็กระดากปากแต่จริง ๆ มันคือน้ำนั่นแหละครับ น้ำแอลกอฮอล์~
(เวนดี้เจอปัญหานิดหน่อย ที่รักมาหาเวนดีได้ไหมคะ)
“ได้ค้าบ จะให้ไปหาที่ไหนเอ่ย”
(มาหาเวนดี้แถว ๆ ห้างหวนคืนค่ะ ที่รักสะดวกมาแน่นะ ไม่ได้สตรีมอยู่ใช่ไหม?)
“เค้าสตรีมเสร็จแล้วค้าบ เดี๋ยวเค้าไปรอสักครู่”
(ขอบคุณน้า เวนดี้จะรอนะ)
“จุ๊บ ๆ จุ๊บเค้าด้วย”
(จุ๊บ ๆ) ผมยิ้มปากฉีกแล้ววางสายจากเวนดี้ก่อนกดหยุดต้าวก้อนสีฟ้าไว้ก่อนแล้วรีบหยิบกระเป๋าตังออกจากคอนโดไป ห้างหวนคืนมันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ผมเลยเลือกที่จะเดินไปแทน ระหว่างนั้นก็คิดไปด้วยว่าแฟนผมมีปัญหาอะไรกับใครที่ไหนหรือจะเป็นเรื่องเงินไม่พอนะ เพราะสุดที่รักผมเวลาซื้ออะไรชอบซื้อเผื่อไว้ก่อนแล้วเวนดี้ก็เป็นคนที่พกเงินสดน้อยมาก จะสะดวกจ่ายออนไลน์มากกว่าแต่ผมชอบพกเงินสด มีเงินสดติดตัวมันสบายใจกว่า
“พ่อหนุ่ม ดูดวงไหมจ้ะ” เดินผ่านร้านนี้ทีเรียกผมดูดวงตลอด
“ไม่ครับป้า ผมต้องรีบไปหาแฟน”
“ถ้าพ่อหนุ่มไปตอนนี้ ระวังจะถึงฆาตนะจ้ะ”
“แค่ไม่ดูดวง ถึงกับต้องแช่งเลยเหรอป้า” ผมหยุดยืนแล้วเท้าเอวมองหน้าป้า ป้าแกแค่ยิ้มก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“จริง ๆ นะค่ะ เชื่อป้าเถอะนะค่ะ” เสียงจริงจังจนเกือบดีแต่มาตกม้าตายตรงผันเสียงนี่แหละ
“นะคะครับป้านะคะ เขียนผิดว่าแย่แล้วแต่ออกเสียงผิดนี่แย่กว่านะครับป้า ไหนลองออกเสียงตามผม นะคะ”
“นะค่ะ” ป้าแกพูดด้วยสีหน้าเรียบ ๆ แต่แววตาคือแบบ... ใส่บวกกับรุ่นป้าจะผิดไหมนะ?
“แล้วแต่ป้าเถอะครับ” ผมบอกแค่นั้นก็เดินออกมาเลยแล้วพอหันกลับไปมอง ผมขนลุกเลยเพราะป้าแกไม่อยู่แล้ว เดี๋ยวนะ อายุก็น่าจะเยอะสักเลขห้าเลขหกได้แต่ทำไมเดินเร็วขนาดนั้น? ผมได้แต่สงสัยแต่ช่างมันไปก่อน ตอนนี้ผมต้องข้ามถนนเพื่อไปห้างหวนคืนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
พอรูปคนเดินขึ้นไฟเขียวก็ถึงเวลาที่ผมจะข้ามทางม้าลาย นอกจากผมยังมีผู้ร่วมเส้นทางสองถึงสามคน สองเท้าก้าวไปตามทางม้าลายโดยสายตาผมจ้องไปยังห้างหวนคืนที่อยู่ตรงหน้า แต่ด้วยอะไรบางอย่างกลับทำให้ผมรู้สึกแย่แปลก ๆ
“กรี๊ดดดดดดด!” เสียงกรีดร้องดังมาจากไหนไม่รู้ก้องกังวานขึ้นมาแล้วพอผมหันไปดู สองตาต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะมีรถที่ไหนไม่รู้หักโค้งมาแล้วเสียหลักพุ่งมาทางนี้ ผมที่ตั้งสติได้เลยเตรียมหนีไปอีกทาง แต่ว่า...
โครมมม!
“อึก!” ความเจ็บแล่นแปล๊บขึ้นมาจากสีข้างพร้อมกับตัวผมที่กลิ้งลงบนทางม้าลาย ไอ้เวรเอ้ย ก็เห็นอยู่ว่าไฟแดงและมันรูปคนมันขึ้นไฟเขียวนั่นหมายถึงให้คนข้ามถนนก่อน แต่แม่ง... สมกับเป็นคนไทยจริง ๆ ที่ไม่สนอะไรเลยนอกจากความเห็นแก่ตัว ไอ้ควายเอ้ย ผมกัดฟันแล้วเตรียมลุกขึ้น พอลุกขึ้นได้ก็ต้องกุมสีข้างไว้แล้วมองไปยังถนนฝั่งตรงข้าม นี่ผมถูกชนกระเด็นจนแทบกลับมาจุดเริ่มต้นเลยนะ จากที่อยู่กลางถนนแล้วกระเด็นมานี่ เวรจริง ๆ เลยแม่ง!
“ไหวไหมคะ? ไปโรงพยาบาลดีไหมเดี๋ยวเรียกแท็กซี่ให้ค่ะ”
“ไม่ อึก ไม่เป็นไรครับพอดีแฟนผมรออยู่ ขอบคุณนะครับ” แต่อย่างน้อยก็ยังมีคนจิตใจดีไถ่ถามกันด้วยความเป็นห่วง ผมกัดฟันเดินไปตามทางม้าลายอีกครั้งและคาดว่าครั้งนี้ ผมจะต้องเดินไปถึงแน่ ๆ แต่พอผมหันไปมองทางด้านซ้ายมือ
“....!”
โครมมมม!
ผมถูกชนอย่างแรง แรงชนิดที่กว่ากระเด็นไปกระแทกเข้ากับรถตู้ที่จอดอยู่แล้งร่วงกระแทกสู่พื้นคอนกรีต คราวนี้ผมไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวเลย เจ็บร้าวไปทั่วทั้งร่างกายและยังรู้สึกถึงอะไรเปียก ๆ ที่หัวก่อนตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือด ผมแปลกใจโคตร ๆ ว่ามันถึงกับเลือดเลยเหรอทั้งที่รถที่ชนผมมันเป็นแค่ตุ๊กตุ๊ก!
“แค่ก!” ผมสำลักไอแล้วพยายามมองไปยังทางตรงหน้า เห็นผู้คนมากมายกับตื่นตระหนกแต่ไม่มีใครเข้ามาช่วยสักคน ผมกระพริบตาด้วยความยากลำบาก ลมหายใจรวยรินเต็มทีแต่ถ้าจะตายจริง ๆ ขอเป็นรถบรรทุกไม่ได้หรือไง! เผื่อจะได้ไปต่างโลกกับเขาบ้าง
ฮ่า ๆ .... เวลานี้ผมก็ยังติดตลกได้อีก เบื่อครับกับการเป็นคนติดตลกทุกสถานการณ์ยกเว้นตอนถูกเวนดี้บอกไม่เอานิ้วแล้ว นั่นไม่ใช่นิ้วแต่เป็นหรรมเค้าเอง ระหว่างที่ผมยังพอมีสติหลงเหลือแม้ภาพมันจะเริ่มเลือนราง ผมเหลือบสายตาขึ้นมองไปยังจุดที่ถูกชนแล้วเห็นรถตุ๊กตุ๊กตัวดีจอดอยู่ แม้คนขับจะดูตื่นตระหนกแต่ทำไมผมถึงเห็นไอ้รถตุ๊กตุ๊กคันนี้ยิ้มด้วยสีหน้ายาราไนก้าพร้อมชูสองนิ้วแล้วพูดว่า
‘ถึงพี่ไม่ใช่บรรทุกแต่ตุ๊กตุ๊กก็พาทัวร์ต่างโลกได้นะค่ะ’
นะค่ะบ้านป้ามึงไอ้เวร... พอเริ่มรู้ตัวว่าไม่รอดแล้วแต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเวลาที่อยู่ตรงหน้ามันก็ดูช้ายังไงชอบกล หรือว่านี่จะเป็นอภินิหารของพระเจ้า ท่านกำลังสงสารผมสินะถึงได้ยื้อเวลาให้ผมได้ขอพรและอาวรณ์ก่อนตายจริง ๆ ขอบคุณครับพระเจ้า ขอบคุณจริง ๆ แต่หากพระเจ้าจะช่วยพิสูจน์ว่ามีตัวตนจริงล่ะก็... ได้โปรดฟังคำขอพรจากมนุษย์ตาดำ ๆ คนนี้ทีครับ
พระเจ้าคงเซดในใจว่าตอนอยู่ไม่เคยเคารพแต่พอตายปุ๊บเรียกหาทันที ผมก็คงต้องขออภัยเพราะตอนเป็นผมนับถือพุทธตามพ่อแม่ แต่ตอนตายผมเป็นอิสระจะนับถืออะไรก็เรื่องของผมและพระเจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก [ พระเจ้า : พระเจ้ากำลังกำหมัดและต้องการซัดหน้าคุณ ] พอก่อนมาขอพรกันดีกว่า
‘ช่วยพาผมไปเกิดใหม่ในต่างโลกแฟนตาซีฟีเวอร์พร้อมคxยคองโกขนาดโต ๆ และระบบนำพาดั่ง GPS แต่ไม่เอาแบบกรูรูกูเกิลที่พาหลงไปในที่เปลี่ยวเสียวกายาเด็ดขาด หากพรข้อนี้เป็นจริงผมจะดึงดาวบูชาท่านทุกคืน’
ยังไม่จบ นั่นเป็นเพียงพรข้อแรก
‘พรข้อที่สองขอเป็นตระกูลรวย ๆ ที่ไม่ต้องทำมาหากินก็มีแดกไปทั้งชาติ ส่วนพรข้อสุดท้าย...’
‘ความอดทนระดับแม็กซ์พร้อมแพ็คเกจสกิลดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ไม่ต้องถึงกับเทพทรูแต่พอเห็นแล้วร้องอู้หูก็พอ’
พอขอพรเสร็จผมก็เตรียมหลับตาลงแต่จังหวะนั้นผมกลับสบตากับป้าดูดวง ทั้งที่สติเริ่มขาด ลมหายใจกำลังดับ ภาพตรงหน้ามันพร่าเลือนจนเข้าขั้นมืดบอดแต่ทำไมผมถึงเห็นหน้าของป้าดูดวงแกชัดเจน ป้าแกมองมาที่ผมแล้วขยับปากพูด แปลกมาก แปลกที่ผมรู้ว่าแกพูดอะไร
‘บอกแล้วนะว่าพ่อหนุ่มน่ะถึงฆาต ไม่ยอมฟังกันบ้างเลยถูกเลือกเป็นตัวทดลองบริการตุ๊กตุ๊กทัวร์ทุกระดับประทับใจ อย่าลืมกดไลก์ กดรีวิว แล้วเจอกัน’
ฮะ? ....
โอ้ย ตายดีกว่ากู
ทันทีที่ลมหายใจของเจเจดับลง เสียงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นภายในหัวของเขาแม้ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็ตาม
[ ระบบเริ่มการทำงาน ]
[ เริ่มทำการกู้คืนข้อมูลของปัจเจกบุคคลนาม ‘เจเจ’ ]
ระหว่างที่ระบบกำลังทำหน้าที่ของตน ร่างไร้วิญญาณของเจเจก็ได้ถูกกู้ภัยห่อขึ้นรถ เวนดี้ที่รู้ข่าวช้ารีบมายังที่เกิดเหตุแต่เธอไม่ทันได้เห็นคนรักเป็นครั้งสุดท้าย สิ่งเดียวที่เหลือไว้ให้เธอคือกองเลือดและผู้คนที่มุงดูพร้อมพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เวนดี้รีบไถ่ถามและรีบตามรถกู้ภัยไปทันทีเพราะเธอเป็นเพียงคนเดียวที่ใกล้ชิดเจเจ
[ ปัจเจกบุคคลนาม 'เจเจ' ได้รับโอกาสในการเกิดใหม่ ณ โลกที่ 779 ‘Omegaverse’ ]
[ ระบบทำการค้นพบ 'ฮวน คาเมอร์' เบต้าเพศชายอายุ 27 ปีที่ตรงตามข้อมูลเดิมของปัจเจกบุคคลนาม 'เจเจ' ]
[ ระบบจะเริ่มทำการย้ายมวลสารและข้อมูลของปัจเจกบุคคลนาม 'เจเจ' ไปยังร่างกายของ 'ฮวน คาเมอร์' เริ่มทำการเคลื่อนย้าย ]
เวนดี้จะเป็นคนจัดการเรื่องงานศพของคนรักเองโดยมีแม่ที่เป็นคนไทยคอยช่วยเหลือ พอกลับเข้ามายังคอนโดที่เหลือเพียงห้องแต่ไม่มีเจ้าของ น้ำตาแห่งความเสียใจพลันไหลรินอาบแก้มขาว ถ้าเธอไม่ขอให้เจเจออกไปหา เรื่องแบบนี้มันก็คงไม่เกิดขึ้น ขณะที่ร้องไห้อยู่นั่นเวนดี้ก็ได้ยินเสียงเหมือนเป็นเสียงของอนิเมะที่คนรักชอบดู เธอเช็ดน้ำตาแล้วเดินเข้ามาในห้องนอน
ไอแพดบนเตียงแสดงอนิเมะต้าวก้อนสีฟ้าที่เจเจชอบ เธอเดินมานั่งลงบนเตียงแล้วดูอนิเมะทั้งน้ำตา หากคนรักของเธอได้ไปใช้ชีวิตที่สองในต่างโลกดั่งอนิเมะก็คงดี แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย
[ ระบบจะเริ่มทำการชัตดาวน์ข้อมูลของปัจเจกบุคคลนาม ‘เจเจ’ ในอีก 3 นาที ]
[ ข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับปัจเจกบุคคลนาม ‘เจเจ’ จะถูกลบออกจากโลกที่ 1 ]
[ บุคคลที่เกี่ยวข้องจะลืมเรื่องราวของปัจเจกบุคคลนาม ‘เจเจ’ ในอีก 1 นาที ]
เวนดี้หมดสตินอนลงบนเตียงก่อนข้าวของที่เป็นของเจเจจะค่อย ๆ สลายหายไปราวกับภาพโฮโลแกรมที่แตกสลาย ความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับเจเจถูกลบออกไป ตัวตนของเจเจถูกลบออกจากโลกใบนี้ไปทีละนิด ทีละนิด จนสาบสูญ เช่นเดียวกับร่างของเจเจที่หายจากโลกนี้ไป
[ ระบบทำการชัตดาวน์ข้อมูลของปัจเจกบุคคลนาม ‘เจเจ’ เสร็จสิ้น ]
[ ยุติการทำงานของระบบบนโลกที่ 1 และเริ่มดำเนินการซิงโครไนซ์สู่โลกที่ 779 ‘Omegaverse’ ]
[ เริ่มดำเนินการซิงโครไนซ์ ]
จากนักเขียน :
นะค่ะ - เพื่อการปั่นของเรื่องเท่านั้นค่ะ
- ผู้เขียน
