บ่ายนี้
อากาศในสวนร้อนกว่าปกติ
แต่แพรรู้สึกหนาวแปลก ๆ
ไม่ใช่เพราะลม
แต่เพราะความรู้สึกว่าตัวเอง
กำลังยืนอยู่ในเรื่องของคนอื่น
นานเกินไปแล้ว
อชิเดินมาใกล้แปลง
ตามกฎที่เขาตั้งเอง
เว้นระยะ
ไม่อยู่ลำพัง
“วันนี้ผมขอคุยด้วยหน่อย”
เขาพูดเสียงนิ่ง
เหมือนเตรียมใจมาแล้ว
แพรพยักหน้า
“ค่ะ”
เขาพาเธอไปยืนใต้ต้นไม้ใหญ่
ตรงที่มองเห็นสวนทั้งผืน
แต่ยังมีคนอื่นอยู่ไกล ๆ
พอให้ไม่เรียกว่าอยู่กันสองคน
อชิสูดลมหายใจ
เหมือนจะพูดอะไรยาว ๆ
แพรมองหน้าเขา
ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ก่อนที่คุณจะพูดอะไร”
เสียงเธอไม่ดัง
แต่ชัด
อชิชะงัก
“ฉันอยากบอกคุณอย่างหนึ่ง”
แพรพูดต่อ
สายตานิ่ง
ไม่สั่น
“ฉันไม่อยากเป็นของใคร”
ประโยคนั้น
ตกลงกลางอากาศ
เหมือนของหนัก
อชิอ้าปาก
แล้วก็ปิด
เหมือนคำพูดที่เตรียมไว้
ไม่ใช่คำที่ใช้ตอบตอนนี้
“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังแบกอะไรอยู่”
แพรพูด
“ไม่รู้ว่าสวนนี้มีเรื่อง
