“พี่อัคคีไปไหนนะ”
สายน้ำเริ่มตักข้าวเข้าปาก เธอเริ่มบ่นกับตัวเองปกติอัคคีไปไหนจะบอกเธอตลอดและถ้าห่างกันเขาก็จะโทรหาเธอแทบจะทุกครึ่งชั่วโมงแต่นี้เขาไปไหนสายน้ำยังคงคิดวนเวียนอยู่แบบนั้นจนข้าวในจานเริ่มเย็น เธอเลยหันไปสนใจกับอาหารตรงหน้าเพื่อลูกในท้อง
"ไหนละคนที่ทำให้พวกเราต้องรีบกลับทั้งทียังไม่ได้ซื้ออะไรเลย"พิมพรพี่สาวของคุณนายเพียงฟ้าที่ลงรถเดินเข้ามาภายในตัวบ้านก็เสียงดังขึ้นทันที เธออยากเจอกับสายน้ำคนที่ทำให้เธอหมดอารมณ์ช้อปปิ้งตั้งแต่วันแรกเพราะอัคคีเร่งทุกคนที่กำลังจะเลือกซื้อของ
"ใจเย็นสิค่ะคุณพี่"
"เพียงฟ้าเธอเงียบไปเลย นั้นไงใช่คนนั้นไหม"
ร่างอ้วนท่วมของหญิงวัยกลางคนอย่างพิมพรเดินตรงไปหาคนที่กำลังกินข้าวโดยไม่รู้ว่าใครกำลังมาหาเธอด้วยซ้ำ
เพราะโต๊ะกินข้าวถูกกั้นด้วยห้องกระจกอีกทีทำให้ไม่ได้ยินเสียงจากภายนอก
"ตายแล้วนี้อะไรกัน ข้าวไข่เจียว น้ำเปล่า นี้เธออุ้มท้องหลานฉันทำไมไม
