“จะ...จะทำอะไรคะคุณอา”
เขมิกาถอยหลังพรืด..ในขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น จนร่างของเธอสะดุดล้มลงไปนั่งบนโซฟา สายตาวาววับของเขาบอกให้รู้ว่าต้องการอะไร
จากที่หิวข้าว..ตอนนี้กลายเป็นหิวอย่างอื่นแทน
“จูบ...”
เขาพูดในขณะที่โน้มกายคร่อมลงมา แล้วก็จูบจริง ๆ เขมิกาใจสั่นพร่า เขาบอกว่าจะจูบเธอก็ปล่อยให้เขาจูบ แถมยังอ้าปากรับรสจูบอันแสนจะเร่าร้อนจากเขาอย่างง่ายดาย
“อื้อ คุณอา...”
เสียงเธอขาดห้วง อู้อี้จนฟังแทบไม่เป็นคำ อารมณ์บางอย่างแล่นวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง เมื่อถูกปลุกเร้าด้วยสัมผัสที่คุ้นเคยแต่ไม่เคยชิน กลิ่นกายของเขา...กลิ่นหอมจางที่หลอมรวมกับกลิ่นประจำกายของเธอ กลับยิ่งทำให้ทุกสิ่งพร่าเลือน
ราวกับว่าร่างกายตอบสนองโดยไม่รอฟังเสียงหัวใจ หญิงสาวเผลอไหวเอน เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขาใต้ร่มผ้า เธอไม่ได้ปัดป้องแต่กลับกลายเป็นเชิญชวน ราวกับร่างกายนี้เคยชินกับการถูกเขาสัมผัสไปแล้ว แค่เขา แค่เ
