เช้าวันต่อมา...
เสือนั่งอยู่บนรถของคุณพ่อกับคุณแม่อย่างใจจดใจจ่อ พวกท่านที่กำลังเดินตรงมาที่รถในทุกก้าวย่างชักช้าจนเขาอดทนรอไม่ไหว
"แม่ครับด่วนเลย"
"อะไรกันลูกคนนี้ จะรีบไปไหนบ้านอามาร์ชไม่หายไปไหนหรอก"
"ผมอยากกอดลูกครับแม่ เร็วๆเลย"
สองสามีภรรยาหันไปมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ตอนทำไม่คิดทีตอนนี้เร่งเร้าอยากจะเอาตัวเองไปยัดเยียดให้เค้าเสียอย่างนั้น ฟังที่เล่าก็สมควรโดนเมียเกลียดขี้หน้าแต่ว่าโดนมาต่ำๆสองปีท่าทางคงจะเจ็บมากและใจแข็งที่สุด
"แกนี่นะตอนทำไม่คิด"
"ซ้ำเลยครับผมไม่ตอบโต้หรอก"
ชายหนุ่มใบหน้างอง้ำอยู่ในรถ รู้แหละว่าผิดใครจะอยากซ้ำเติมก็เชิญมาเลยเขายอมทุกอย่าง ตอนนี้ขอแค่มีนาให้โอกาสเขายอมทุกอย่างที่เธอต้องการ
"รีบไปเถอะเห็นแล้วหงุดหงิดสร้างแต่เรื่องไอ่ลูกคนนี้"
"ไม่ต้องไปว่าลูกค่ะ ดูหน้าสิจะร้องไห้ล่ะ"
"ฮ่าๆ สมน้ำหน้ามัน"
"พ่อ...!"
รถเคลื่อนที่ออกมาจากค
