บทที่2ลังเลใจ
1343 คำ
"ช่วยแต่งงานกับฉันได้ไหม? นิชา" ณวัฒน์พูดออกมาพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนมาให้หญิงสาวตรงหน้า ถ้าเขาจะต้องแต่งงานจริงๆ ต้องเป็นผู้หญิงคนนี้เท่านั้น สีหน้าวิตกกังวลของเพ็ญนิชาเผยออกมาอย่างยากลำบาก ถึงแม้มันจะเหมือนฝันก็ตามกับคำพูดของผู้ชายที่เธอรู้จักมาเกือบ10ปี แต่เธอก็ไม่อยากเอาตัวเองใกล้กับเขามากกว่านี้ เพราะแค่นี้เธอก็เจ็บปวดไม่น้อย การที่ต้องเฝ้ามองคนๆหนึ่งที่เธอรู้สึกดีด้วยควงสาวๆ ไม่เว้นแต่ละวันมันเจ็บนะ และถ้าเธอต้องเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเป็นภรรยา เธอจะต้องเจ็บปวดขนาดไหนกัน ร่างกำยำเดินตรงมาใกล้หญิงสาวก่อนจะยกมือขึ้นมาจับไหล่มนของเธอทั้งสองข้างสายตาที่ส่งมาให้ทำให้เธอเหมือนถูกแช่แข็งก็ไม่ปาน
"พรุ่งนี้ฉันจะมาฟังคำตอบของเธอนะ นิชา"ทันทีที่พูดจบชายหนุ่มร่างสูงโปรงก็เดินออกไปจากร้านเล็กๆ ของเธอ ทิ้งไว้เพียงเจ้าของใบหน้างงงวยยื่นนิ่งไม่กระดิก
ณ บ้านจัดสรรสองชั้นในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
หลังจากที่หญิงสาวกลับมาจากร้านขนมเธอก็เอาแต่คิดถึงคำพูดของเพื่อนชายอย่างณวัฒน์ แต่งงานกับเขางั้นหรือมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
"นังนิชา! ฉันบอกแกว่าไงห๊ะ วันนี้ให้รีบกลับบ้านจะมีแขกมาบ้านไม่เข้าใจรึไง"เสียงหญิงวัย50ตะโกนขึ้นมาจนหญิงสาวสะดุ้งตัวตกใจ
"ขอโทษค่ะ แม่ใหญ่ที่ร้านยุ่งนิดหน่อยหนูเลยมาช้า แม่ใหญ่จะให้หนุทำอะไรเหรอค่ะถึงให้รีบกลับบ้าน?"
"ไม่ต้องทำอะไร ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูดีกว่านี้หน่อย คุณพงศ์กำลังจะมา"หญิงสาวทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น นี่แม่ใหญ่คงคิดจะหาผู้ชายให้เธออีกแล้วสินะ
"แม่ใหญ่ค่ะ หนูไม่อยากเจอหน้าเขา"
"เอ๊ะ แกนี่เรื่องมากจริงแค่นั่งทานข้าวพูดคุยจะเป็นไรไป ถ้าคุณพงศ์ถูกใจแกมันก็เป็นผลดีกับแกเชียวนะ นั่งเป็นคุณนายไม่ดีรึไง"
"แต่ผู้ชายคนนี้เขามีภรรยามีลูกแล้วนะคะ หนูไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับเขา"
"ฉันสั่งแกก็ต้องทำ ตั้งแต่พ่อแกตายไปฉันนั่งเลี้ยงดูแกมากี่ปี ไหนจะค่าเล่าเรียน ค่าอยู่ค่ากินฉันเสียไปเท่าไหร่ ตอนนี้แกต้องชดใช้ให้กับฉันบ้างนังนิชา เป็นแค่ลูกยังผู้หญิงชั้นต่ำที่เอาตัวเข้าแลกเจ้านาย ฉันทนเลี้ยงแกมาก็ดีแค่ไหนแล้ว"
"แม่ใหญ่อย่าว่าแม่วิภาเลยนะคะ"
"ฉันจะพูดจะทำไมถ้าแกไม่อยากให้ฉันพูดก็ไปแต่งตัวช่ะ"อรฤดีพูดบอกพร้อมสายตาข่มขู่หญิงสาวตรงหน้า เธอไม่ทางเสียเงินไปฟรีๆ แน่ถึงแม้เงินที่จ่ายเลียงดูเพ็ญนิชาจะเป็นเงินมรดกที่สามีทิ้งไว้แล้วไงล่ะใครสนใจกัน ในเมื่อตอนนี้คุณพงศ์สนใจหญิงสาวมากจนพร้อมจะจ่ายขนาดนี้ดีเสียอีกนอกจากจะได้เงินแล้ว นังเด็กนี่จะได้ไปไกลๆตาเสียที เพ็ญนิชาจำต้องทำตามที่แม่ใหญ่สั่ง เธอเปลี่ยนชุดใหญ่แต่งหน้าแต่งตัวเล็กน้อยก่อนจะลงไปข้างล่างเมื่อมีคนรับใช้มาตามให้ลงไป แววตานิ่งเหมือนไร้ความรู้สึกจ้องมองชายวัย40ที่นั่งอยู่ สายตาชายผู้นั้นจ้องมองเธออย่างพอใจ
"สวย น้องนิชานับวันยิ่งสวยนะครับ"
"ใช่ค่ะคุณพงศ์ นี่ดิฉันก็เลี้ยงดูมาอย่างดีนิชาเป็นเด็กดอยู่ในกรอบไม่เคยมีแฟน"เธอพยายามจะสื่อว่าเพ็ญนิชาสวยใสบริสุทธิ์ ท่าทางเจ้าชู้ของชายตรงหน้ามองมาที่หญิงสาวอย่างจะกลืนกินไปทั้งตัว สายตานั้นทำเอาเธอหวาดกลัว
"นิชามานั่งสิยื่นอยู่ทำไม?"แม่ใหญ่หันหน้าไปบอกก่อนจะกดเสียงต่ำ
"ไปนั่งข้างคุณพงศ์สินิชา"เธอพยักหน้าก่อนจะทำตาม
"แหม น้องนิชาเด็กดีเสียจริง ทั้งสวยทั้งว่าง่ายพี่อยากให้ไปอยู่ด้วยไวๆจังเลยครับ"
"ทางดิฉันไม่รังเกียจนะคะ ดีเสียอีกที่คุณพงศ์เอ็นดูนิชา"
"แต่คุณแม่ใหญ่นิชา.."
"ทำไมสิ่งที่ฉันหาให้ไม่ดีรึไงนิชา คุณพงศ์เพียบพร้อมทุกอย่างมีหน้ามีตาในสังคม คุณธิดารัตน์ก็ใจดีไม่มานั่งจิกกัดแกหรอกใช่ไหมค่ะคุณพงศ์"
"จริงที่สุดครับ ธิดาเขาตามใจผมยังไงเธอต้องเห็นด้วยอยู่แล้ว ถ้าน้องนิชาไปอยู่ด้วยกันคงอบอุ่นหน้าดู แล้วคุณอรฤดีละครับว่ายังไงที่ผมจะมารับตัวน้องนิชาไปอยู่ด้วย ค่าสินสอดตามที่เราตกลงกันไว้เลยไหมครับ"
"ตามนั้นค่ะคุณพงศ์ดิฉันไม่ขัดข้องอะไร"หญิงสาวทำหน้าบอกบุญไม่รับไม่คิดว่าจะรวดเร็วแบบนี้
"นี่มันอะไรกันคะแม่ใหญ่ ทำไมไม่บอกหนูก่อนเลย"
"บอกตอนนี้ก็เหมือนกันนั้นล่ะ พรุ่งนี้แกก็เตรียมเก็บกระเป๋าไปอยู่กับคุณพงศ์ได้เลย"เพ็ญนิชาลุกพรวดพราดขึ้น ไม่จริงนี่เธอไม่ต่างอะไรจากสินค้าเลยสินะทำไมมันรวดเร็วขนาดนี้ สองมือเรียวกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะวิ่งออกไปจากบ้านหลังนี้
"นังนิชานี่แกจะไปไหน? เอ่อคุณพงศ์สงสัยนิชาแกตกใจไปหน่อยไม่มีอะไรค่ะ พรุ่งนี้ยังไงนิชาก็ไปอยู่กับคุณแน่"
"จริงนะครับคุณอรฤดี ผมยอมจ่ายมากขนาดนี้แล้วหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง"
"แน่นอนค่ะ ยังไงนิชาก็ต้องไปอยู่กับคุณแน่"
บนเส้นถนนยาวไกลหญิงสาวร่างบางอรชรวิ่งไม่หยุด เธอร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ ตลอดเวลาที่ยังอยู่บ้านหลังนี้เพราะคำว่าบุญคุณที่ถึงแม้ทั้งพ่อทั้งแม่เธอจากไปแม่ใหญ่ก็ยังเลี้ยงดูเธอ ถึงแม้จะไม่ได้เรียนต่างประเทศเหมือนพี่สาวคนโตแต่แค่นี้สำหรับเธอก็เพียงพอแล้ว แต่นี่สิ่งที่เธอต้องตอบแทนคือการโดนขายให้กับผู้ชายที่มีภรรยาแล้วงั้นเหรอ หญิงสาวคิดวิตกกลับทางที่เธอต้องเลือกเดินระหว่างเป็นเมียน้อยผู้ชายคนนั้นกลับแต่งงานกับเพื่อนสนิทที่เธอแอบรักมาตลอดและก็รู้ดีว่ายังไงเขาก็ต้องทิ้งเธอไป อย่างไหนกันที่เธอควรจะเลือก
รถเก๋งคันหรูขับผ่านหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างทางเขาเพียงขับผ่านมาไม่คิดว่าจะเจอเธออยู่ตรงนี้ ณวัฒน์เหยียบเบรกก่อนจะลงไปคว้าแขนเพื่อนสาว
"เกิดอะไรขึ้นนิชา?"เขาถามเสียงเข้มเมื่อเห็นใบหน้าสวยของเธอเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา เธอมองใบหน้าของชายตรงหน้าก่อนจะรีบดึงแขนออกพร้อมเช็ดน้ำตาที่ไหลอยู่
"เปล่าไม่มีอะไร"
"โกหก เธอนี่โกหกไม่เนียนจริงๆ ยัยป้านั้นนัดดูตัวอีกรึไงกัน"เขาพูดออกมาอย่างรู้ทัน ถึงแม้นิชาจะไม่ได้เคยบอกเขาใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องของครอบครัวเธอเลย อรฤดีติดการพนันวันๆ ใช้เงินเป็นว่าเล่นนี่คงคิดหาเอาลูกเลี้ยงอย่างเพ็ญนิชาไปขายตามเคย
"อืม พรุ่งนี้แม่ใหญ่จะให้เราไปอยู่กับคุณพงศ์"
"อะไรนะ! ไม่ต้องไปนะไอ้หัวงูนั้นมันมีเมียแล้วเธอไม่รู้รึไง"ณวัฒน์ทำหน้าไม่พอใจออกมา
"ขึ้นรถ"
"จะพาเราไปไหนวัฒน์?"
"เดี๋ยวก็รู้เอง"ชายหนุ่มดึงเพื่อนขึ้นรถก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว
- ผู้เขียน
