บทที่สอง: เช็ดตัว
1577 คำ
บทที่สอง
เช็ดตัว
“เอายาคุมมาไว้ตรงหัวเตียงแบบนี้ อยากให้คนอื่นรู้ว่ามีอะไรกับพี่?” แพรวารีบคว้าแผงยาคุมไปซ่อนทันที เธอเอ่ยเสียงราบเรียบ
“แพรจะระวังตัวให้มากกว่านี้”
ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรอีก เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง นัยน์ตาคมปราดมองผิวบริเวณที่โผล่พ้นเสื้อผ้า พอพบว่าเป็นรอยดูดเม้มอย่างเห็นได้ชัด ก็เอามือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบยาทาภายนอกให้
หญิงสาวไม่กล้ารับยาจากอีกฝ่าย เดือดร้อนคนพี่ต้องยัดยาใส่มือเล็ก
“หรือต้องให้พี่ทาให้”
แพรวาส่ายหัวไปมา ธีระมีหลายเรื่องที่อยากจะพูดกับอีกฝ่าย แต่พอเห็นอีกคนนอนซมเพราะเรื่องเมื่อวาน เขาก็ไม่มีกะจิตกะใจคิดจะรังแก
“งานหมั้นเรียบร้อยแล้วหรือคะ”
“อยากได้คำตอบว่าอะไร”
“...” หญิงสาวเม้มปากแน่น
“เลิกคิดไปได้เลยเรื่องให้พี่ถอนหมั้นกับพราว แพรไม่มีวันทำสำเร็จ” ชายหนุ่มบอก
“แพรไม่ได้คิดจะให้พี่กับพราวเลิกกัน”
อย่างนั้นหรือ
หากมันเป็นอย่างนั้นจริง เธอคงไม่เข้าหาเขาหรอกกระมัง เพราะอิจฉาน้องสาวที่ได้ดีจึงทำเรื่องทั้งหมดลงไป นั่นดูจะเป็นคำตอบของเด็กขี้อิจฉาที่แย่งของของน้องสาว
“อาทิตย์หน้าไปแผนกสูตินรีเวชที่โรงพยาบาลด้วย”
ใบหน้าเล็กดูฉงนกับคำสั่งของคนตรงหน้า มีคำถามว่าทำไมเต็มไปหมด
“พี่ต้องการตรวจให้ชัดเจนว่าเธอไม่ได้ท้องกับพี่”
คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงตรงกลางใจหญิงสาว เธอตั้งใจจะกินยาคุมทุกวันอยู่แล้ว เพราะไม่อยากเสี่ยงท้องกับคู่หมั้นน้องสาว
ไม่คิดว่าอีกคนจะตั้งใจให้เธอไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล เธอเป็นหมอแล้วก็มีคนรู้จักอยู่ที่โรงพยาบาล หากทำอย่างนั้นไม่เท่ากับเป็นการเปิดเผยหรือว่าเธอมีเพศสัมพันธ์กับชายหนุ่ม
เหมือนจะเห็นสีหน้าและแววตาเป็นกังวลของแพรวา ธีระจึงเปรยขึ้น
“จะให้ตรวจกับหมอผู้หญิงที่ไว้ใจได้และไม่เอาเรื่องไปแพร่งพราย เรื่องค่าใช้จ่าย พี่รับผิดชอบเอง”
“แพรจะกลับเชียงใหม่ในอีกสามวัน คงไปตรวจที่โรงพยาบาลไม่ได้”
“สำคัญมากหรือถึงรีบกลับ” เขาถามก่อนยืนยันจะให้เธออยู่ตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล แพรวาไม่ได้มีธุระสำคัญที่เชียงใหม่ จะมีธุระก็ช่วงสองสามเดือนหน้า คิดว่าไปตรวจครรภ์กับผู้เชี่ยวชาญน่าจะดี
“ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่ค่ะ”
“งั้นก็อยู่ตรวจครรภ์ที่นี่และพักดูอาการไปอีกสักอาทิตย์” เขาบอก นัยน์ตาคมไม่ลืมกวาดมองผิวส่วนอื่นที่แดงระเรื่อ เขาเอามือมาอังหน้าผากคนตัวเล็ก พอพบว่าเป็นไข้ นัยน์ตาดุก็ทอแสงอ่อนลง
“กินอะไรตอนเช้าแล้วหรือยัง”
ร่างบางส่ายหน้า
“เดี๋ยวให้จุ๊บแจงเอาโจ๊กมาให้” เขาบอก ก่อนจะผละไปเข้าห้องน้ำ ไม่ลืมหยิบกะละมังและผ้าเช็ดตัวมาด้วย หญิงสาวมองดูอีกฝ่ายละเมียดละไมเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าก็ไม่เข้าใจ
“พี่ธีร์..ทำแบบนี้..”
“พี่ทำเพราะเธอป่วย ในฐานะคนเป็นหมอไม่ได้มีใจพิศวาสคนไข้” เขาชี้แจง นั่นทำให้หัวใจดวงน้อยห่อเหี่ยว ธีระกำลังจะถอดเสื้อผ้าแพรวาเพื่อเช็ดตัวต่อ แต่หญิงสาวปฏิเสธ
“แพรทำเองได้หรือไม่ก็ให้จุ๊บแจงมาเช็ด”
“ผิวมีรอยขนาดนี้ อยากโชว์ให้คนอื่นเห็นก็ตามใจ” เท่านั้นล่ะ คนตัวเล็กกว่าถึงหุบปาก เธอนอนนิ่งยอมให้อีกคนเช็ดตัวแต่โดยดี ธีระปลดกระดุมรวมถึงบราของหญิงสาวให้
แววตาชายหนุ่มทะมึนลงเมื่อผิวนวลเนียนปรากฎขึ้น แพรวายกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าอก แต่อีกคนไวกว่ารีบจับมือนั้นไว้ก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามลำตัว
เกิดความเงียบขึ้นในห้อง หญิงสาวกลั้นหายใจเมื่ออีกคนใช้มือกั้นโดยผ้าลากผ่านหน้าอกลงไปที่ท้องน้อย เวลาเดินผ่านไปช้ามาก
“พอแล้วค่ะ” เธอบอก ชายหนุ่มไม่หยุด มือหนากำลังจะถอดกางเกงออก แต่แพรวารีบห้าม
“หลังจากตรงนี้แพรทำเองได้”
“จะทายาให้”
“ทาเองได้ค่ะ” บอกแล้วก้มหน้างุด ใบหน้าคมฉายแววขบขัน เขาเลิกแกล้งอีกฝ่าย ให้หญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวด้วยตนเอง จุ๊บแจงเอาโจ๊กวางไว้หน้าประตู สิ่งที่ต้องทำก็คือเอาเข้ามาให้หญิงสาว
แพรวาค่อย ๆ ชิมโจ๊กช้า ๆ เธอป่วยจนขยับตัวไม่ได้ ด้านล่างปวดไปหมด ธีระยืนมองหญิงสาวอิ่มเอมกับอาหาร ไม่ลืมจัดแจงปาท่องโก๋ให้
เมื่อแน่ใจว่าเธอดูแลตัวเองได้หลังจากกินข้าวแล้ว เขาก็ขอตัวกลับ แพรวาจึงมีเวลาได้อยู่กับตัวเอง...ร่างบางกินยาแล้วนอนพักทันที
ธีระเลี้ยวรถเข้ามาในโรงพยาบาล เห็นพี่ชายตนยืนสูบบุหรี่อยู่ก็รู้สึกฉุน เป็นถึงอาจารย์หมอแท้ ๆ ไฉนเลยกลับไม่ใส่ใจสุขภาพของตนเอง
ยืนสูบบุหรี่ลอยชาย ทำเหมือนชีวิตไม่ได้สลักสำคัญอะไร ชายหนุ่มลงจากรถ ทำเป็นมองไม่เห็นอีกคน แต่เสียงทุ้มดังขัดขึ้นก่อน
“เมื่อวานไปไหนกับแพรวา”
ธีระหยุดยืน ใบหน้าคมหันไปมองอีกฝ่ายก่อนพูดเสียงเรียบ “คนที่ทิ้งเขาไว้ที่โรงแรมมีสิทธิ์ถามคำถามนี้?”
“แล้วนายรับแพรไปดูแลแทนฉันงั้นหรือ”
“...”
“ดูขั้นไหนถึงมียาคุมวางไว้บนหัวเตียง” นัยน์ตานั้นดูชิงชังพฤติกรรมของผู้เป็นน้อง
ธีระอยากจะหัวเราะร่วนในใจ ญาติผู้พี่ทำเหมือนไม่เคยนอนกับผู้หญิงไปได้ แทบจะนับจำนวนขาคนที่ขึ้นเตียงด้วยไม่ได้ แต่มีหน้ามาปรามน้องชายที่เพิ่งเคยขึ้นเตียงกับผู้หญิง เขาลอบหัวเราะ
เหมือนคนเป็นพี่จะรู้ว่าคนเป็นน้องคิดอย่างไร
“ถ้าแกอยากมีอะไรกับใครฉันก็ไม่ว่า แต่...มีอะไรกันหนึ่งคืนก่อนงานหมั้นแถมคนที่นอนด้วยยังเป็นพี่สาวของคู่หมั้น ไม่คิดว่ามันเกินไปงั้นหรือ” เขาพูดเตือนสติ
ธีระมีสีหน้าเรียบเฉย พูดออกมาก่อนจะเดินจากไป
“ถ้าคนแถวนี้ยังรุ่มร่ามใส่คู่หมั้นของผมได้ ก็คิดว่าไม่มีสิทธิ์จะมาห้ามนะ”
ตฤณถึงกับส่ายหัว
เชื่อเขาเลย
ธีระไม่เคยออกนอกลู่ออกนอกทางมาก่อน กับผู้หญิงสักคนก็ยังไม่เคยนอนด้วย แล้วเหตุใดจึงจับพลัดจับผลูมานอนกับแพรวาได้
เขารู้ว่าน้องชายของเขาเป็นเทพบุตร ไม่คิดจะสานต่อกับผู้หญิงคนไหนหากไม่ใช่ภรรยา แต่การกระทำของอีกฝ่ายกลับเป็นไปคนละทิศคนละทาง
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ชั่วคืนเท่านั้น เหตุการณ์พรรคนี้กลับเกิดขึ้น แปลว่ายังมีเรื่องบางส่วนที่เขาไม่รู้..และคงจะต้องถามจากปากสองคนนั้นเอง
อาจารย์หมอดับบุหรี่ในมือก่อนจะเดินกลับเข้าไปในตึกโรงพยาบาลเพื่อทำหน้าที่ของตนตามปกติ
ธีระนั่งทำงานอยู่ในห้องตรวจจนถึงค่ำ
ติ๊ง เสียงประตูใหญ่หน้าโรงพยาบาลเลื่อนออก ก่อนร่างเล็กจะเดินเข้ามา พราวลดาหอบอาหารมาให้
ใบหน้าของชายหนุ่มเปื้อนยิ้ม เมื่อเห็นว่าที่คู่หมั้นทำอาหารมาให้ ใครจะไม่อยากชิม ใคร ๆ ล้วนก็อยากชิมอาหารของพราวลดากันทั้งนั้น
“ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีพราวติดดูแลพี่แพรน่ะค่ะ พี่แพรป่วย”
ชื่อที่ออกมาจากปากคนรัก ทำให้หมอหนุ่มถึงกับหยุดเขียน นัยน์ตาคมดูสับสนชั่วครู่ก่อนปากจะถาม “พี่สาวพราวหายหรือยัง”
“ดีขึ้นแล้วค่ะ เพิ่งกินยาไป ไม่รู้ทำไมถึงปฏิเสธการมาโรงพยาบาล พอพราวไปดูเห็นห่มผ้าห่มซะถึงคอเลย คงหนาวล่ะมั้ง”
ชายหนุ่มรู้เหตุผลดีว่าทำไมอีกฝ่ายถึงคลุมผ้า รอยดูดกับรอยเม้มเต็มตัวเสียขนาดนั้น หากเลิกผ้าให้ดูน้องสาวต้องรู้แน่ว่าเจออะไรมา ที่สำคัญคนทำก็คือเขา มันจึงกระดากที่จะพูดออกไป
“เอาอะไรมาให้พี่ชิม” ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง
“มีสเต็กริบอายค่ะ พราวทำเองด้วยนะ”
“คู่หมั้นพี่เก่งที่สุด” ธีระร้องบอก กุมมือของหญิงสาวไว้ พราวลดาเป็นผู้หญิงเรียบร้อย ทำกับข้าวเป็น ใครเห็นก็รู้สึกรักและเอ็นดู
“พราวเก่งขนาดนี้ พี่ธีร์ไม่เคยให้รางวัลเลยนะ”
“แล้วอยากได้อะไรล่ะ หืม”
“หอมแก้มหน่อย” สาวเจ้าร้องบอก ธีระยีหัวอีกฝ่าย “หลังแต่งงานไม่ดีกว่าหรือ” เขาบอก หญิงสาวยู่ปาก
“เอางั้นก็ได้ค่ะ”
ชายหนุ่มหัวเราะเมื่อเห็นอีกคนงอน เขาถือคติไม่แตะต้องตัวหญิงสาวจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน...ในใจรู้ดีว่าได้แตะต้องผู้หญิงอีกคนไปแล้ว แถมยังเป็นผู้หญิงที่มีสายเลือดชิดใกล้กับพราวลดาถึงที่สุดอีกด้วย
- ผู้เขียน
