Platonic 2: เคว้ง
1048 คำ
"อ๊าาาพี่เรน อ๊าาาา"
"อ่าา ริยาหน้าโคตรร่านเลยว่ะ" เรนสบถสบถคำหยาบใส่เธอ
ภาพริยาตรงหน้าเขาปลุกเร้าอารมณ์ยิ่งกว่านางเอกหนังโป๊ทั้งหมดที่เขาเคยดูมาเสียอีก
"ริยาถอดกางเกงในแล้วแหกรูให้พี่ดูสิครับ" เขาเร้าอารมณ์เธอต่อ
แพนตี้ตัวจิ๋วถูกรูดลงไปตามเรียวขาสวยอย่างเชื่องช้า ไม่ใช่เพราะกระดากอาย แต่เป็นเพราะมันคือสิ่งที่คนตรงหน้าต้องการต่างหากล่ะ
เขาชอบคนว่าง่าย แต่ความเชื่องไม่อาจดึงดูดและทำให้เขาตื่นเต้น เธอรู้จักเขาดี รู้ว่าอะไรจะทำให้เขาพอใจ นิ้วเรียวแหวกกลีบกุหลาบสีสวยออกจนเห็นรูคับแคบที่ปิดสนิท เสียงครางกระเซ้าจากคนตัวสูงทำให้เธอพอใจเป็นอย่างมาก
"โอ้ ร่องริยาสวยมากเลยครับ"
"พี่เรนขา ริยาต้องต้องการพี่เรน ช่วยริยาหน่อยนะคะ"
ริยายกสะโพกแอ่นเนินให้เขาดู พร้อมกับร้องครางให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอ ปลดปล่อยเราทั้งสอง ในเมื่อเขาเองก็ต้องการมากไม่ต่างจากเธอ
"พี่บอกให้ริยาช่วยตัวเองไงครับ" เรนตอบริยาเสียงนิ่ง เขาย้ำให้เธอรู้ว่าเขาไม่มีทางช่วยเธอเด็ดขาด
"ริยาเอานิ้วยัดเข้าไปในร่องสิ คิดซะว่าเป็นของพี่"
เขาใช้น้ำเสียงโน้มน้าวให้เธอทำตาม แม้ว่าร่างบางตรงหน้าจะมีสีหน้าบิดเบ้อย่างน่าสงสาร
"พะพี่เรน ริยาไม่กล้า" เธอบอกเขาเสียงสั่น
"ริยาไม่กล้าก็ต้องทำนะครับ น้ำเสียวเต็มร่องขนาดนั้น ริยาจะได้มีความสุขไง"
เรนหลอกล่อให้คนตัวเล็กทำตามความต้องการของเขา ไม่ใช่แค่เขาหรอก เธอเองก็ต้องการแบบนั้นเช่นกัน เห็นได้จากนิ้วเรียวเล็กของเธอที่ลูบไล้ผ่านรอยแยกกลางกายไม่หยุด
ริยาฟังเขาพูดจบ เธอเม้มปากอย่างคิดหนักก่อนจะใช้นิ้วกลางแทงเข้าไปในร่องรักด้วยความกล้าๆ กลัวๆ มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นเมื่อส่วนสงวนถูกรุกล้ำ ความคับแคบที่บีบรัดนิ้วเล็กๆ ของตนทำให้เธอนึกถึงตอนที่ท่อนเอ็นชายที่เคยเข้าไปข้างใน มันเข้าไปได้อย่างไรกัน ถึงเธอจะมีอารมณ์ทางเพศบ่อยแต่เธอก็ไม่เคยช่วยตัวเองแบบนี้เลย เธอทำได้มากสุดแค่ถูหมอนข้าง ซึ่งแค่นั้นก็ทำให้เธอกระดากอายตัวเองมากพอแล้ว
"ใช่แบบนั้นแหละเด็กดี เอาเข้าไปแล้วรู้สึกยังไงบ้างครับ"
"อ้ะ มันรัดริยา"
“มันรัดมากใช่มั้ย? ริยาลองเอานิ้วเข้าออกเหมือนเวลาโดนของพี่สิ แบบนั้นริยาจะรู้สึกดี”
“พี่เรน ริยาไม่ไหว มันทรมาน”
“ถึงบอกให้ทำตามที่พี่บอกไงครับ”
ร่างบางเม้มปากเข้าหากัน เธอไม่กล้าและเริ่มรู้สึกกระดาก แต่ความคับแน่นภายในมันรัดนิ้วของเธอจนทำให้เธอมีปฏิกิริยาตอบกลับอัตโนมัติ เธอแทงนิ้วเข้าออกด้วยความเสียวซ่าน พลางคิดว่าที่ผ่านมาแท่งร้อนของพี่เรนเคยอยู่ในร่องคับแคบของเธอจริงๆ หรอ ไอ้ท่อนลำที่ใหญ่พอๆกับข้อมือเธอเนี่ยนะ
"อ้ะ อ้ะ อ้ะ ซี๊ดดดริยาเสียว"
"อ้าาา ริยาเก่งมาก"
ชายหนุ่มเอ่ยชม ในขณะเดียวกันก็ขยับข้อมือของตนขึ้นลงรัวๆ ตามจังหวะของนิ้วมือเรียวของร่างบางตรงหน้า
"เสียวค*ยชิบ!"
"ริยายัดเข้าไปสองนิ้วเลยครับ"
แม้จะอยากจนทนแทบไม่ไหว แต่การได้เห็นคนตัวเล็กของเชาเสร็จสมด้วยตัวเองแบบนี้มันน่ามองและตื่นเต้นยิ่งกว่าอะไร ท่อนเอ็นของเขารอได้ในเมื่อเวลาและโอกาสนั้นมีเหลือเฟือเพราะครั้งนี้เขากลับมาอยู่นานกว่าครั้งไหนๆ
ริยาทำตามที่เรนบอกอย่างว่าง่าย ด้วยความเปียกลื่นจากน้ำสวาททำให้เธอต้องการมากกว่านิ้วเดียว เธอเอานิ้วชี้เรียวสอดเข้าไปในร่องรักอีกนิ้ว มันทำให้รู้สึกคับแน่นกว่าเดิมและเสียวยิ่งกว่าเดิม
"อย่างนั้นแหละริยา น่าเอาชิบหาย"
"บีบนมไปด้วยเบ็ดไปด้วยแบบนี้ริยาโคตรร่านเลย"
"อ่ะ อ่ะ อ่ะ พี่เรน ริยาจะไม่ไหวแล้วค่ะ ซี๊ดดด"
เรนทนไม่ไหว เขาลุกจากโซฟาฝั่งตรงข้ามแล้วเดินไปหาร่างบางที่กำลังนั่งแหกขาช่วยตัวเอง แท่งเนื้อชี้โไปที่ใบหน้าของเธอ ริยามองมันด้วยความอยากรู้อยากลอง เธอรู้ว่าต้องทำอะไร ริมฝีปากของเธอจึงครอบครองแท่งเนื้อนั่นและดูดเลียมันเยี่ยงของโปรด
เรนดึงนิ้วของริยาออกจากช่องทางรักแล้วใส่นิ้วของเขาเข้าไปแทนที่พร้อมกันสองนิ้ว เมื่อเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่หยาบกว่าและใหญ่กว่า ร่องรักของเธอยิ่งตอดรัดกว่าเดิม
"อือออ" ริยาครางได้ไม่เต็มเสียงเพราะปากของเธอโดนแท่งเนื้อร้อนของเรนกระแทกใส่ไม่หยุด
เขาแทงนิ้วเข้าออกรัวเร็วจนในที่สุดริยาก็เสร็จไปพร้อมกับน้ำรักที่เปียกเลอะโซฟา เรนเองก็ทนไม่ไหวแล้ว เขารูดแกนกายสองสามครั้งก่อนที่น้ำเชื้อขาวขุ่นจะพุ่งใส่ใบหน้าสวยของเธอ
"พี่เรนแกล้งริยาอะ"
"ก็ริยาน่าแกล้งเองนิ แถมยังน่าเอาอีกต่างหาก"
"ริยาจะโกรธแล้วนะคะ" เธอ
"ริยาจะโกรธพี่หรอครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ง้อริยาด้วยการไปรับที่มหาลัยแล้วพาไปดูหนังดีไหม"
เขาพูดพร้อมกับหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบน้ำเชื้อของตนออกจากใบหน้าสวยของเธออย่างอ่อนโยน
"ก็ได้ค่ะ"
"อย่าผิดสัญญาแล้วกัน" ริยาตอบเขาอย่างน่ารัก
"ครับเด็กดี"
"พี่ไปก่อนนะ"
พูดจบเขาไม่ลืมที่จะหอมหัวเธอตอบแทนความน่ารักก่อนจะแต่งตัวแล้วเดินออกไปจากห้องทันที
ร่างบางกึ่งเปลือยนั่งชันเข่ากอดขาตัวเองไว้หลวมๆ เธอแอบผิดหวังนิดๆ เพราะนึกว่าเขาจะค้างที่นี่เสียอีก เธออยากอยู่กับเขาทั้งคืน ร่างกายของเธอยังต้องการอะไรที่มากกว่านิ้ว แต่ที่มากกว่าความผิดหวัง ก็คงเป็นความน้อยใจที่จุกอยู่เต็มอก
- ผู้เขียน
