KABANATA 47

2915 คำ

MATINDING katahimikan ang bumalot sa amin matapos kong magtanong sa kanila. Gulung-gulo ako at tila nananaginip pa sa mga narinig. Did I hear her right? Talaga bang…anak nila ako? “Let’s talk about it, hija. Please, have a seat,” sabi ni Mr. Samaniego. Kung hindi pa ako marahang hihilahin ni Mrs. Samaniego ay hindi pa ako makakapaglakad sa sobrang pagkawala ko sa sarili. I can’t believe this! Anak ako ng may-ari ng isa sa pinakamalaking cement and metal fabrication company sa bansa—kung totoo man ang sinasabi nila. Naupo ako sa isang silya sa tapat nila habang ang mag-asawang Samaniego naman ay magkatabi. Alam ko na pareho nilang hindi alam paano sila magpapaliwanag sa akin pero gustong-gusto kong malaman kung anong ibig nilang sabihin kanina. “Anak ka namin,” sabi ni Mr. Samaniego.

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม