“เป็นยังไงบ้างคะคุณผู้ชาย คุณผู้หญิงสวยถูกใจหรือเปล่า”
ญาติกาเห็นรุ่นพี่หนุ่มยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะพยักหน้าให้คนสนิทยื่นบัตรเครดิตส่งให้พนักงานแคชเชียร์สาวไป แล้วก็วกกลับมามองเธออย่าเพ่งพินิจ แต่ก็ยังมุ่นขมวดคิ้วไม่ต่างจากตอนมานัก
“เหมือนลิงเลยใช่มั้ยคะ” หญิงสาวรู้สึกเก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูก เกิดมาเคยใส่รองเท้าส้นสูงหลายนิ้วขนาดนี้ที่ไหน แต่ถึงส้นรองเท้าจะสูงเธอก็ยังดูตัวเล็กกระเปี๊ยก เทียบเท่าไหล่ของรุ่นพี่เท่านั้นกระมัง
“ใครบอก วันนี้แสบของพี่งดงามที่สุด...” เขาเลือกใช้คำว่างดงาม เพราะญาติกาที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ เกินข้อจำกัดคำว่าสวยงามไปไม่รู้กี่เท่าตัว “แต่พี่ว่าเหมือนจะยังขาดอะไรบางอย่างอยู่”
“ขาดอะไรคะ” แทนคำตอบเธอเห็นเจ้าชาย ราชะดำรงหยิบกล่องหนัง
สีเทาพอดีมือขึ้นมา เปิดมันและหยิบต่างหูไข่มุกคู่หนึ่งเตรียมจะใส่ให้กับเธอ
“พี่ใส่ให้นะ”
“แพงมั้ยคะนี่” ความจริงเธอไม่ควรถา
