ซื้อที่ดิน
1800 คำ
บ้านท้ายหมู่บ้าน
“ พวกเจ้าไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนเถอะ ห้องของพวกเจ้าอยู่ทางด้านขวา ถัดจากห้องริมสุดนะ ” เธอเอ่ยบอกกับทั้งสองคน
หลังจากทาสผู้หญิงทั้งสองคนที่เธอซื้อมาเดินออกไป เธอก็นำน้ำในมิติมาหยอดใส่ปากของชายที่นอนอยู่ในรถม้าทันที รอไม่นานผู้ชายของเธอคนนี้ก็รู้สึกตัว
“ เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือไม่ ” เธอเอ่ยถามออกมาทันทีที่เห็นชายผู้นี้รู้สึกตัว
“ ดีขึ้นแล้วขอรับ ”
“ อย่างนั้นก็ดีแล้ว เข่นนั้นเจ้าเข้าไปอาบน้ำพักผ่อนในห้องพักทางด้านขวามือริมสุดเถิด ”
“ ขอรับ ”
หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันพักผ่อน แล้วเย็นนี้ค่อยมาคุยถามไถ่ชื่อแซ่อีกที
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วเยว่อิงก็ทำการเข้ามิติมาดูลูกสาว แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอนแต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเท้าเข้าไปก็ได้ยินเสียงเด็กน้อย
“ อ๊อ แอ่ แอ่ แอ๊ ”
เธอไม่รอช้าก็รีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องก็เห็นเด็กน้อยพลิกตัวเล่นไปมาอยู่คนเดียว พร้อมกับส่งเสียงอ้อแอ้ไปด้วย
“ แม่มาแล้วจ่ะคนเก่ง ตื่นมาก็ไม่งอแงเลย ” เธอก้มลงหอมแก้มลูกดังฟอด
“ ป่ะ แม่จะพาลูกไปอาบน้ำเปลี่ยนผ้าอ้อม แล้วจะพาออกไปเล่นข้างนอก ”
เยว่อิงก็พาเด็กน้อยไปอาบน้ำ แต่เหมือนจะเป็นการเล่นน้ำของเด็กน้อยเสียมากกว่ายิ่งเล่นน้ำตีจนเกิดฟองที่มาจากสบู่เหลวหอมๆเด็กก็ยิ่งถูกใจเด็กน้อย
“ คิกคิกคิก แอ๊ ” ตีน้ำไปก็หัวเราะคิกคักด้วยความสนุก เธอเห็นแบบนั้นก็เลยปล่อยให้เด็กน้อยได้เล่นน้ำตามสบาย แต่ไม่นานจนเกินไปเดี๋ยวจะป่วยไข้ได้
“ ป่ะไปแต่งตัวกันนะลูก เดี๋ยวแม่จะให้เล่นใหม่แต่วันนี้พอได้แล้วเดี๋ยวจะป่วยเอา ”
พูดจบก็อุ้มเด็กน้อยห่อมาเช็ดตัวแนบอกเข้าไปแต่งตัวในห้องให้เรียบร้อย แล้วทำการออกจากมิติ
16:10 น.
เธอออกมาจากมิติเมื่อผ่านทางห้องโถงก็เห็นทุกคนนั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว ก็รีบสาวเท้าเข้ามาในห้อง
“ พวกเจ้ามานั่งรอข้านานหรือไม่ ” เธอเอ่ยถามทั้งๆที่มือก็ยังอุ้มเด็กน้อยแนบอก ทำให้ทุกคนมองเด็กน้อยในอ้อมกอดเด็กสาวด้วยความงุนงง
“ ไม่นานขอรับ/เจ้าค่ะ ”
“ อืม ถ้าอย่างนั้นข้าจะแนะนำตัวกับพวกเจ้าก่อนข้าชื่อ เยว่อิงอิง เป็นหญิงหม้ายอยู่บ้านหลังนี้เพียงลำพัง ส่วนนี้ลูกสาวของข้าชื่อว่า เยว่ซินอี๋ แล้วพวกเจ้ามีชื่ออะไรกันหรือ ”
“ ข้าทั้งสองคนไม่มีชื่อนายหญิงช่วยตั้งชื่อให้ข้าทั้งสองคนด้วยเจ้าค่ะ ” หญิงสาวผู้พี่เป็นคนเอ่ยพูดออกมา แต่เธอก็ยังไม่ได้ตอบอะไรแต่หันมาถามบ่าวชายที่นั่งอีกฝั่งแทน
“ แล้วเจ้าหล่ะ มีชื่อว่าอะไร ”
“ ข้าก็เหมือนกันขอรับ ข้าไม่มีความทรงจำที่ผ่านมาอันใดหลงเหลืออยู่เลยขอรับ ช่วยตั้งชื่อใหม่ให้ข้าด้วยนะขอรับ ”
“ ได้ ข้าจะให้พวกเจ้าใช้แซ้ของข้าด้วยแล้วก็จะตั้งชื่อให้พวกเจ้าใหม่ เอาเป็นว่าในเมื่อเจ้าเป็นพี่ของนางข้าจะตั้งชื่อเจ้าก่อนแล้วกัน ชื่อของเจ้า อืม… ลี่อิน เป็นอย่างไร “
“ ข้าชอบชื่อนี้เจ้าค่ะ ” ลี่อินยิ้มออกมาอย่างยินดี
“ ส่วนเจ้าชื่อ ลี่ซือ ก็แล้วกัน ”
“ ขอบคุณเจ้าค่ะนายหญิง ” นางเอ่ยขอบคุณอย่างซาบซึ้งที่ได้ชื่อใหม่
“ส่วนเจ้าชื่อ เฟยหลง เจ้าชอบหรือไม่ ”
“ ข้าชอบขอรับ ขอบคุณขอรับนายหญิง ”
“ พวกเจ้าชอบก็ดีแล้ว แล้วพวกเจ้าทั้งสามคนมีใครทำอะไรเป็นบ้างหรือ ” เธอเอ่ยถามความถนัดเพราะจะได้แบ่งหน้าที่ของแต่ละคนได้ถูก
“ ข้ากับน้องสาวทำงานบ้านได้ทุกอย่างเจ้าค่ะ ” ลี่อินคนพี่เอ่ยตอบ
“ ข้าสามารถช่วยนายหญิงทำงานใช้แรงผนักๆได้ขอรับ ” เธอหยักหน้าตอบเฟยหลง พร้อมกับเอ่ยถามพี่น้องทั้งคู่
“แล้วพวกเจ้ามีใครทำอาหารได้หรือไม่ ”
“ ข้าทำเป็นเจ้าค่ะ ปกติข้าก็เป็นคนทำอาหารอยู่แล้ว ” ลี่ซือคนน้องตอบ
“ ดี ถ้างั้นงานทำอาหารยกให้เป็นหน้าที่ของเจ้าลี่ซือ หากเสร็จแล้วเจ้าก็มาช่วยข้าดูซินอี๋แล้วกันนะ ส่วนงานทำความสะอาดบ้านต่างๆก็เป็นหน้าที่ของเจ้านะลี่อิน ส่วนเจ้าเฟยหลงเจ้ารับหน้าไปคอยไปหาบน้ำกับรดน้ำผักหลังบ้านแทนข้าก็แล้วกัน ” เธอเอ่ยบอกหน้าที่ของแต่ละคนอย่างรวบรัด
“ ได้เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ/ขอรับนายหญิง ”
“ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็ให้ลี่ซือเป็นคนทำอาหารเย็นเลยแล้วกัน เสร็จแล้วพวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยมาทำหน้าที่ของแต่ละคน ”
หลังจากลี่ซือทำอาหารมื้อเย็นเสร็จก็นั่งกินข้าวพร้อมกับทั้งสามคน แต่ทั้งสามคนทำเพียงนั่งนิ่งๆรอให้เธอกินก่อนแล้วค่อยกินตาม
สรุปว่ามื้อเย็นนี้ทุกคนก็ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย รวมถึงเด็กน้อยที่นอนดูดนมจากขวดที่เธอคอยป้อนให้
เช้าวันต่อมา
หลังจากที่เมื่อคืนกินมื้อเย็น เธอก็ให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน เมื่อเธอตื่นมาก็เห็นทุกคนตื่นมาทำงานบ้านกันเรียบร้อยแล้ว
“ ทานข้าวเช้าเจ้าค่ะนายหญิง ” ลี่ซือเมื่อเห็นเธอก็รีบยกอาหารเช้าขึ้นมาวางเรียงบนโต๊ะอาหารทันที
“ อืม พวกเจ้าก็มาทานข้าวเช้ากันก่อนเถอะ เพราะเดี๋ยวสายๆข้าจะไปติดต่อข้อซื้อที่ดินแล้วก็หาคนมาล้อมรั้วใหม่” เธอเอ่ยบอกแก่ทั้งสามคน
“ ให้ข้าไปด้วยหรือไม่ขอรับ ” เฟยหลงเอ่ยถาม
“ไม่ต้องหรอก ข้าไปคนเดียวก็พอ พวกเจ้าอยู่บ้านก็ดูลูกข้ากับบ้านให้ดีเล่า”
“ ได้ขอรับ/เจ้าค่ะ ”
หลังจากพูดคุยกันจบทุกคนก็ลงมือกินอาหารเช้ากันทันที
บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ นั่นใครมาล่ะ รอสักครู่เดี๋ยวข้าจะไปเปิดประตูให้ ” เสียงเมียหัวหน้าหมู่บ้านตะโกนออกมา เธอก็ไม่ได้ตอบอะไรแค่ยืนรอเงียบๆ
ไม่นานประตูก็เปิดออก
“ อ้าว เยว่อิงหรอกรึ มาหาตาแก่ใช่หรือไม่ ” นางหลี่เอ่ยถามพร้อมกับทำสีหน้าสงสัย
“ ใช่เจ้าค่ะ หัวหน้าหมู่บ้านอยู่หรือไม่เจ้าคะ ”
“อยู่ๆ เจ้านั่งรอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้าจะไปตามให้ ” พูดจบก็เดินเข้าไปในตัวบ้าน
รอไม่นานหัวหน้าหมู่บ้านก็ออกมา
“ อ้าว เยว่อิงหรอกรึ มาที่นี่มรอะไรให้ข้าช่วยล่ะ ” ทันทีที่หัวหน้าหมู่บ้านนั่งเก้าอี้เสร็จก็เอ่ยถามเธอ
“ พอดีว่าข้าอยากจะมาขอติดต่อซื้อที่ที่ข้าอยู่ตอนนี้แล้วก็ซื้อที่เพิ่มเจ้าค่ะ ” เยว่อิงเอ่ยความต้องการจุดประสงค์ที่มาวันนี้ออกไปทันที
“ ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้าหรืออะไรนะ แต่ที่ดินตอนนี้แพงมากแค่เงินขายหมูของเจ้าคงไม่พอซื้อที่ดินหรอก ” หัวหน้าหมู่บ้านพูดด้วยความเป็นห่วง
“ ไม่ปิดบังหัวหน้าหมู่บ้าน บังเอิญเมื่อวานข้าเจอสมุนไพรหายากแล้วนำไปขายได้เงินมาเยอะพอสมควรเจ้าค่ะ ”
“ อย่างนั้นรึ เช่นนั้นก็ดีแล้ว งั้นเดี๋ยวข้าเข้าไปเอาใบที่ดินรอบๆมาให้เจ้า ”
“ เจ้าค่ะ ”
หลังจากทำการตกลงซื้อที่ดินจ่ายเงินอะไรเรียบร้อยแล้ว เธอก็ขอรบกวนหัวหน้าหมู่บ้านให้หาช่างมีฝีมือมาทำรั้วบ้านให้เธอเมื่อเธอจะกลับก็นำเงิน1ตำลึงมอบให้แก่หัวหน้าเป็นค่าน้ำชา ซึ่งตอนแรกหังหน้าหมู่บ้านจะไม่รับแต่โดนเธอรบเร้าจนต้องรับเงินเอาไว้ เมื่อไม่มีอะไรแล้วเธอจึงขอตัวกลับบ้านทันที
แต่ใครจะไปรู้ว่าเรื่องในวันนี้ที่เธอคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านนางหลี่จะได้ยิน กลายเป็นว่านางหลี่รู้คนทั้งหมู่บ้านก็รู้ รวมถึงบ้านสามีเก่าเธอก็รู้ด้วยว่าเธอเจอสมุนไพรหายากแล้วนำไปขายได้เงินมากมายจนต้องมาขอซื้อที่ดินเพิ่มเยอะขนาดนี้ บางคนที่ได้ยินก็อิจฉาบางคนก็ยินดีกับเธอ บางคนก็ริษยาโลภคิดแผนการร้ายที่จะทำเงินนั้นมาเป็นของตนเอง
บ้านจาง
“ แม่ ข้าได้ยินมาว่านังเยว่อิงมาเจอสมุนไพรหายากไปขายได้เงินมามากมายเลย แถมยังนำเงินมาซื้อที่ดินเยอะแยะอีกด้วย ” สะใภ้รีบคาบข่าวที่ได้ยินมาบอกแม่สามีด้วยความอิจฉา
“ หึ นังคนไร้ประโยชน์ ได้เงินมากมายแต่ไม่คิดจะนำมากตัญญูแก่แม่สามีอย่างข้ารี ” นางจางพูดด้วยความโมโห แต่เหมือนนางจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้คนบ้านจางกับเยว่อิงนั้นตัดขาดกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องกตัญญูต่อนางและครอบครัวเลยด้วยซ้ำ
“ จริงเจ้าค่ะท่านแม่ เราจะทำยังไงกับนางดีเจ้าคะ” นางจางที่มีสะใภ้ใหญ่คอยเสี้ยมอยู่ข้างหลังก็ได้แต่กรอกตาคิด
“ จะทำอย่างไรล่ะ ก็ไป ไปบ้างนางตัวไร้ประโยชน์เร็วเข้า ” พูดจบก็ไม่รอช้ารีบมายังท้ายหมู่บ้านทันที
เดินไม่นานก็ถึงถึงท้ายหมู่บ้าน
ปัง ปัง ปัง!
“ นังตัวไร้ประโยชน์ออกมาเดี๋ยวนี้ ” นางจางตะโกนโวยวายหน้าหน้าประตูรั้วบ้าน
ภายในบ้านเยว่อิง
“ นายหญิงขอรับเสียงใครมาทุบประตูหน้าบ้านก็ไม่รู้ ” เสียงเฟยหลงเอ่ยถามเธอ
“ ชั่งมันเถอะ ไม่ต้องไปสนใจ เดี๋ยวคนพวกนั้นก็ไปกันเอง ” เธอเอ่ยบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย
กลับมาที่ด้านนอกบ้าน
หลังจากที่นางจางทุบประตูจนเจ็บมือไปหมด ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ก็ยังไม่มีวี่แววของนังเยว่อิงออกมาเลย
“ ท่านแม่เจ้าคะ หรือว่านังเยว่อิงมันจะไม่อยู่บ้านเจ้าคะ ” สะใภ้ใหญ่เอ่ยออกมาด้วยความเสียดาย
“ เหอะ เอาไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้เราค่อยมากันใหม่ ”
พูดจบนางจางก็หันหลังจากไปทันที สะใภ้ใหญ่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามทันที
- ผู้เขียน
