บทนำ
1215 คำ
แฟ้มเอกสารหลากหลายชนิด ถูกรื้อออกมาจัดการและคัดแยกหมวดหมู่ใหม่ทั้งหมด โดยคุณเลขาคนเก่งที่เพิ่งย้ายมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน แต่ในด้านความอดทนนั้นกลับให้ความรู้สึกยาวนานเหมือนอยู่มาสามปีเต็ม!
‘พี.จี.คอนสตรัคชั่น’
บริษัทรับสร้างบ้านขนาดกลางที่ถูกเปลี่ยนมืออย่างกะทันหันเพราะการบริหารงานที่ไม่ซื่อตรงของเจ้าของคนเก่า แถมระบบงานภายในก็ดูจะมีปัญหาหลายส่วน จนทำให้คนที่ตั้งปณิธานว่าจะจบงานทุกอย่างให้ได้ภายในหกเดือน ถึงกับถอนหายใจออกมานับครั้งไม่ถ้วน
‘หยดเทียน’ ปรายตามองเอกสารที่วางกองอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย มีเพียงนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเท่านั้น ที่ส่อแววเหนื่อยหน่ายออกมาอย่างชัดเจนจนปิดแทบไม่มิด
หากไม่ติดว่านี่คือคำสั่งเคร่งครัด ที่เจือไปด้วยการขอร้องจากเจ้านายอย่างโอบนิธิล่ะก็... เธอจะไม่มีวันพาตัวเองมาอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยเสือ สิงห์ กระทิง แรด อย่างเด็ดขาด!
โครม!
แฟ้มเอกสารหลายสิบเล่มถูกโยนมาตรงหน้า โดยสุภาพสตรีร่างท้วมที่แสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจเจ้าของโต๊ะคนใหม่จับใจ
“วางดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องโยน!”
“ไร้มารยาทสิ้นดี นี่ไม่มีใครสอนหรือไง ว่าพูดกับผู้ใหญ่ต้องมีหางเสียงน่ะ!” คนพูดขยับกรอบแว่นทรงรี ก่อนจะเหยียดยิ้ม “หรือว่าเธอไม่มีพ่อแม่คอยอบรมบ่มนิสัย ถึงไม่รู้ว่าตัวเองควรวางตัวยังไงกับคนที่ทำงานมานานอย่างพวกฉัน”
พวกฉันที่ว่านี่...ถ้าทำงานไม่ดี ก็จะถูกโละทิ้งนี่นา
หยดเทียนพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ หนึ่งครั้ง นึกเหนื่อยใจกับนิสัยของคนตรงหน้านักหนา หยิบแฟ้มที่คัดแยกเสร็จแล้วขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะโยนลงไปที่โต๊ะตัวใหญ่ด้วยความแรงไม่ต่างกัน
โครม!
“ทำบ้าอะไรของแก!”
คนอายุมากกว่าชี้หน้าหญิงสาวพร้อมกับตะคอกเสียงดัง ราวกับโกรธเคืองอีกฝ่ายเสียเต็มประดา
“กล้าดียังไงถึงมาโยนของใส่ฉันแบบนี้! นี่คงไม่มีใครอบรมแกจริงๆ ใช่ไหม ถึงได้ทำตัวก้าวร้าวใส่ฉันแบบนี้!”
“แล้วที่บ้านพี่นิภาได้สอนไหมคะ ว่าการให้เกียรติคนอื่นต้องทำยังไง?” หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จดจ้องคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หยดไม่อยากถามว่ามีใครเคยสอนพี่ไหม เพราะบางทีอาจจะสอนแล้ว...แต่พี่ไม่จำเองมากกว่า”
“นี่หล่อน!”
“เพราะคนมีมารยาทและสำนึกที่ดี เขาจะไม่ทำนิสัยแย่ๆ ใส่ใครเหมือนที่พี่นิภากำลังทำอยู่ค่ะ”
“นังหยดเทียน!”
อดีตเลขาที่เพิ่งพ้นตำแหน่งเต้นเร่า โกรธจนแทบอยากจะเข้าไปตบสั่งสอนแม่คนปากดีให้รู้สำนึกเสียบ้าง หลายครั้งหลายหนที่พยายามข่มขวัญให้แม่คนนี้ยอมอยู่ใต้อาณัติตลอดมา แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่หยดเทียนจะยอมเป็นคนไร้ปากเหมือนใครๆ
ยิ่งแม่นี่ถูกส่งมาให้ทำหน้าที่สำคัญหลังจากบริษัทถูกเปลี่ยนมือไป ก็ยิ่งสร้างความเกลียดชังให้คนที่ทำงานมานานจนไม่อาจกักเก็บความรู้สึกริษยาได้
“ปากดีแบบนี้ระวังจะถูกตบสั่งสอน!”
“ค่ะ” หยดเทียนพยักหน้า ยกยิ้มเล็กน้อยจนให้คนมองเริ่มโกรธมากขึ้น “เข้าใจแล้วค่ะว่าทำไมคุณโอบกับคุณเอิร์ธถึงสั่งปลดพนักงานที่นี่ เพราะขนาดพนักงานอาวุโสยังขาดวุฒิการทำงานถึงขั้นนี้ คงไม่ต้องพูดถึงพนักงานส่วนอื่นที่ทำงานเช้าชามเย็นชามตามต้นแบบที่เห็นๆ กันอยู่หรอกมั้งคะ”
หยดเทียนพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่ฟาดคนตรงหน้าและลิ่วล้อได้ทุกจุด ทำเอานิภาจุกอยู่ในอกจนพูดไม่ออก ครั้นจะกรี๊ดใส่เพื่อระบายความอัดอั้นในใจ หยดเทียนก็ชี้หน้าหล่อนในทันที
“อย่ามากรี๊ดเหมือนพวกนางร้ายในละครค่ะ อายคนอื่นเขา”
“นังหยด!”
“ถ้าอยากกรี๊ดก็กลับไปกรี๊ดที่บ้าน แต่ทางที่ดี...พี่นิภาควรจะเลิกหาเรื่องหยดแล้วไปทำงานสักที ไม่งั้นอาจจะไม่มีงานทำนะคะ”
นิภาโกรธจนเต้นเร่า มือไม้สั่นจนยากจะควบคุม ไม่เคยคิดว่าจะถูกเด็กคราวลูกถอนหงอกจนเถียงกลับไม่ได้แบบนี้
“อย่าปากดีกับฉันให้มากนักนะ!”
“หยดไม่ได้ปากดี แต่กำลังเตือนพี่ในฐานะหัวหน้าต่างหาก”
“ฉันไม่เคยนับว่าแกเป็นหัวหน้า อีเด็กเมื่อวานซืน!”
“ปีนี้หยดอายุสามสิบสี่แล้วค่ะ ไม่ใช่เด็กอย่างที่พี่นิภาว่า”
คนตัวบางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสตรีร่างท้วม มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงริษยาแล้วก็นึกสังเวชอยู่ในใจ
คนที่นี่ชอบแบ่งพรรคแบ่งพวก สนใจแต่เรื่องไร้สาระมากกว่าเรื่องงาน ชอบให้ลูกน้องอ่อนน้อมหมอบกราบ หากใครไม่ทำตามที่ต้องการก็จะถือว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาต จากนั้นก็จะหาทางกลั่นแกล้งสารพัดเพื่อให้เขาเหล่านั้นยอมศิโรราบหรือลาออกไป
นี่คือสิ่งหนึ่งที่หยดเทียนสัมผัสได้ นับตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาที่นี่ จวบจนถึงวันนี้ที่กินระยะเวลามาแล้วถึงสามเดือนเต็ม
“หรือต้องแจ้งให้ทราบอีกครั้ง ว่าหยดมาทำงานที่นี่ในฐานะอะไร พี่นิภาถึงหยุดทำนิสัยก้าวร้าวใส่หยดได้?”
“นัง...”
“อีกไม่กี่ปีก็จะหกสิบแล้ว ช่วยมีสติให้สมกับอายุหน่อยเถอะค่ะ หยดไม่อยากถอนหงอกใครถ้าไม่จำเป็น”
หยดเทียนยิ้มเย็น วาดวงแขนขึ้นมากอดอก พร้อมกับสบตาคนตรงหน้านิ่งงัน แต่ภายใต้ความนิ่งนั้น กลับแฝงไปด้วยความดุดันแบบที่นิภาหรือลูกน้องอีกคนที่เพิ่งเดินตามเข้ามาไม่เคยได้เห็น
“อย่าให้หยดต้องเอาเรื่องนี้ไปคุยกับคุณเอิร์ธเลยนะคะ”
ด้วยรู้ดีว่า ‘อติคุณ’ ผู้เป็นเจ้านายเคร่งครัดกับเรื่องพวกนี้มากแค่ไหน ผู้บริหารที่ใช้นามสกุลเทรเวอร์ล้วนต้องการให้พนักงานรักใคร่กลมเกลียวกัน นั่นคือกฎของบริษัทเก่าที่เธอยึดถือตลอดมา
แต่ดูเหมือนกฎเหล็กนั่น จะนำมาใช้กับที่นี่...ไม่ได้
“พี่นิภาก็ทราบดี ว่าคุณเอิร์ธและคุณโอบไม่ชอบเรื่องพวกนี้”
“ไม่ต้องมาขู่ ฉันไม่กลัวเจ้านายของแกหรอกนะ!”
“งั้นเหรอคะ?”
คนตัวเล็กพยักหน้ารับเบาๆ ขยับเข้ามาใกล้อดีตเลขามากขึ้นอีกนิด คิดว่าการทำเช่นนี้จะทำให้อีกฝ่ายยอมล่าถอยไป แต่กลับเป็นเธอเสียเองที่ตื่นตะลึงไปไกลจนแทบกู่ไม่กลับ
“แปลว่าถ้าหยดพูดกับคุณออสตินโดยตรง คงดีกว่าใช่ไหม?”
สองหนุ่มบ้านแรกถูกยกมาอ้างไม่เป็นผล หยดเทียนจึงขอยืมชื่อเจ้านายอีกคน ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับอติคุณมาแอบอ้าง
- ผู้เขียน
