Gypsophila 16
1093 คำ
Gypsophila 16
วันวาเลนไทน์เป็นวันที่ที่ร้านยุ่งมาก ลูกค้าเยอะสุด ๆ ทั้งลูกค้าหน้าร้าน ลูกค้าออนไลน์หรือแม้กระทั่งลูกค้าที่สั่งจองไว้ล่วงหน้า วันนี้ตั้งแต่เช้ามืดออเดอร์ก็เข้ารัว ๆ นอกจากพิมพ์ขวัญจะออกไปส่งดอกไม้แล้วเรายังได้น้องลมมาช่วยส่งดอกไม้อีกด้วย
คนตัวโตมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เรานั่งกินมื้อเช้าง่าย ๆ ด้วยกัน จากนั้นก็คุยกันเล็กน้อยก่อนที่น้องจะอาสาไปช่วยส่งดอกไม้ ฉันเองก็ส่งกุญแจรถตัวเองให้น้องไปแล้วเรียบร้อย ระหว่างวันที่สั่งกาแฟเข้ามาที่ร้านก็ไม่ลืมที่จะสั่งเผื่อน้องด้วยเช่นเดียวกัน
ตั้งแต่เช้าจวบจนบ่ายฉันและทุกคนในร้านแทบจะไม่ได้คุยกันเลยเพราะต้องรีบเร่งจัดดอกไม้ให้ทันเวลาที่ลูกค้าจะมารับ เมื่อช่วงเวลาเช้าลูกค้าที่สั่งดอกไม้ไว้ก็มารับไปหมดแล้ว เหลืออีกรอบคือช่วงเวลาเย็นหลังเลิกงานนี่แหละ ตอนนี้ก็ทยอยทำไปเรื่อย ๆ แล้ว
“มารับดอกไม้ครับ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ ๆ
“อ้าว น้องสุข” ฉันเงยหน้ามองเจ้าของเสียงนั้นโดยที่ไม่ลืมส่งยิ้มให้
“สวัสดีครับพี่”
“สวัสดีค่ะ ดอกไม้เสร็จแล้วล่ะ ช่อใหญ่มาก” รีบบอกน้องไปทันที เพราะวันนี้ดอกลาเวนเดอร์ของที่ร้านถูกเหมาจนหมดร้านจากคนตรงหน้าที่ยืนอยู่ ที่สั่งจัดช่อเพื่อที่จะได้มอบให้แฟนของเจ้าตัว นอกจากดอกลาเวนเดอร์แล้วยังมีดอกกุหลาบขาวที่น้องขอให้ปักแซมไปด้วย
“สวยจัง” ความสุขพึมพำเสียงเบาเมื่อได้เห็นช่อดอกไม้ที่เจ้าตัวสั่งไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน
“ถูกใจไหมคะ?”
“ครับ ถูกใจมาก” น้องรีบตอบกลับมาโดยที่ไม่ทิ้งเวลานึกคิด
“ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะคะ” ฉันมอบดอกไม้ให้ความสุขพร้อมกับอวยพร และหวังว่าน้องเหมยเหมยจะชอบดอกไม้ช่อนี้เช่นเดียวกัน
“ขอบคุณครับ”
เวลาล่วงเลยมาจนถึงห้าโมงเย็น น้องลมกลับมาถึงร้านหลังจากที่ออกไปส่งดอกไม้อีกครั้งในช่วงบ่ายเกือบสิบกว่าช่อ เมื่อเจอหน้าน้องก็ยิ้มแย้มเข้ามานั่งอยู่ใกล้ ๆ วันนี้งดรับออเดอร์แล้วค่ะ เพราะของหมดแล้ว เรียกได้ว่าวันนี้รายได้ของเราเข้าแบบถล่มทลายกันเลยทีเดียว
“วันนี้กินอะไรกันดี” ระหว่างที่นั่งรอลูกค้ามารับดอกไม้ฉันก็หันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และเอ่ยถามถึงมื้อเย็นของเรา ส่วนพิมพ์ขวัญออกไปส่งดอกไม้อยู่อีกหน่อยคงจะกลับมา
“พี่อยากกินอะไรครับ” น้องถามกลับมาอย่างใส่ใจ
“พี่อยากกินกะเพราอะ เรากินได้ไหม”
“ได้ครับ ผมกินได้หมด...”
“อะแฮ่ม ๆ สนใจเพื่อนหน่อยนะคะ” มายด์แกล้งกระแอมไอเรียกให้หันไปมองเจ้าตัวที่กำลังนั่งพักกันอยู่เช่นเดียวกัน หลังจากที่เรานั้นช่วยกันเก็บร้านจนหมดแล้วเรียบร้อย
“อะไรเล่า วันนี้ปิดร้านแล้วล่ะ รอลูกค้ามารับดอกไม้อีกสามรายก็จะปิดร้านแล้ว วันนี้เลิกงานได้เลยนะ” ฉันรีบบอกเพื่อนและน้องมาลีแทบจะทันที เพราะตอนนี้ที่ร้านก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วและวันนี้ทุกคนคงจะเหนื่อยไม่น้อยกับงานที่เข้ามาวันนี้
“ถ้าอย่างนั้นฉันกับมาลีขอกลับก่อนเลยนะ”
“ได้ วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ”
“ไม่เป็นไร ไปกันมาลีกลับบ้านกันเถอะ” มายด์หันไปชวนมาลี สองสาวเดินออกจากร้านโดยที่ไม่ลืมหันกลับมาโบกมือลาทั้งฉันและน้องลม
“เหนื่อยไหม?” ฉันที่ยืนอยู่ตรงหน้าน้อง หันกลับไปมองและเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง วันนี้คนตรงหน้าช่วยงานทุกอย่างเลย ถ้าไม่มีน้องคงจะวุ่นวายมากกว่านี้แน่ ๆ
“ไม่ครับ สนุกดี” ลมเงยหน้าขึ้นมองและตอบด้วยรอยยิ้มสดใสดังเดิม
“ขอบคุณนะคะ” ระหว่างที่เอ่ยขอบคุณก็ยื่นมือข้างทั้งสองของตัวเองประคองที่แก้มของน้องลม น้องส่งยิ้มกลับมาให้เช่นเดียวกันรวมถึงยกมือขึ้นประคองบนหลังมือฉันเบา ๆ
“ยินดีมาก ๆ เลยครับ”
“คนเก่ง วันนี้ค้างที่นี่ไหมหรือจะกลับหอพัก” ระหว่างที่เอ่ยถามก็ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยที่แก้มของน้องเล่นไปมา ส่วนน้องลมก็เลื่อนมือเข้ามากอดที่เอวฉันไว้หลวม ๆ เว้นระยะห่างของเราไว้อยู่ดังเดิม
“กลับหอก็ได้ครับ คงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ผมกลัวคนมองพี่ไม่ดี”
“เอาที่เราสบายใจก็ได้ค่ะ แต่กินข้าวด้วยกันก่อนนะแล้วก็ขับรถพี่กลับนะคะ พรุ่งนี้ตอนที่มาจะได้ไม่ต้องนั่งรถมาเอง” เอ่ยบอกน้องอย่างเป็นห่วง ก็เจ้าตัวอ้อนขอไว้แล้วว่าพรุ่งนี้จะมาที่ร้านอีก ขออยู่ช่วยงานแล้วก็นั่งให้กำลังใจแบบนี้
“ได้ครับ”
“มารับดอกไม้ครับ” เสียงลูกค้าดังขึ้นเบา ๆ เราทั้งสองคนถึงได้ขยับออกห่างจากกันเบา ๆ และฉันก็ทำหน้าที่ส่งมอบงานให้ลูกค้า กระทั่งลูกค้าคนสุดท้ายมารับดอกไม้กลับไป ถึงได้เป็นช่วงเวลาปิดร้าน
เมื่อปิดร้านเสร็จเราทั้งสองคนก็เตรียมกลับเข้าบ้านและทำมื้อเย็นง่าย ๆ กินด้วยกันโดยที่ไม่ลืมทำเผื่อพิมพ์ขวัญด้วย หลังจากที่ส่งงานเสร็จก็บอกว่าเพื่อนนัดไปกินข้าวแต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้กินไหม สิ่งที่ฉันควรทำคือทำกับข้าวเผื่อน้องสาวด้วยแม้เจ้าตัวจะยังไม่ได้กลับมากินในตอนนี้ก็ตาม
“ผมทำให้ไหม พี่มีแผลที่นิ้วเยอะเลย”
“หือ? ทำเป็นเหรอ?” รีบทวนถามและมองหน้าน้องอย่างตกใจแทบจะทันที
“ทำได้นิดหน่อยครับ”
“งั้น วันนี้ฝากลมทำกับข้าวให้พี่หน่อยนะคะ” เอ่ยอ้อนน้องด้วยรอยยิ้ม คนถูกอ้อนขยับเข้ามาสวมกอดฉันหลวม ๆ ก่อนจะขยับถอยห่าง
“จะตั้งใจทำมาก ๆ เลยครับ”
“จะรอนะคะ” น้องลูบที่แก้มฉันเบา ๆ ก่อนจะขยับออกห่างเพื่อทำมื้อเย็น
- ผู้เขียน
