รวมเรื่องสั้น(25+)

น้องสาว | 2 🔞

ห้องนอนแปน

ร่างบางบิดขี้เกียจไปมา

"เมื่อยจัง อ่านแค่นี้ก่อนดีกว่า"

แปนปิดหนังสือที่อ่านค้างไว้ พร้อมจัดการกับหนังสือที่อยู่ตรงหน้าเก็บให้เข้าที่

"ไปหาพี่โปรดดีกว่า"

เมื่อคิดได้ เธอก็ยิ้มแป้น พร้อมออกจากห้องนอนของตัวเอง

แต่พอแปนมาถึงหน้าห้องของพี่ชายตัวเอง ก็ได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากห้องพี่ชาย

แปนเอาหูแนบฟัง

เสียงจากในห้อง

ฮือออ

ฮาาา

อ๊ะ อ๊ะ อ๊า

ซี้ดดดด

อืมมมมแปนน แปนของพี่ อ่าา พี่เสียวมากอ่าแปน

แปนเอามือป้องปาก เธอแน่ใจว่าเสียงสุดท้ายที่เรียกชื่อเธอเป็นเสียงพี่ชายเธอ แต่เสียงร้องครวญครางก่อนหน้าเป็นเสียงผู้หญิง

แล้วพี่ชายเธอเรียกชื่อเธอทำไม

มือเล็กเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู พอรู้ว่าไม่ได้ล็อก เธอก็หมุนลูกบิดเข้าไปทันที

แกร็ก

แต่เมื่อเข้าไป ภาพที่เธอเห็นคือหน้าจอคอมของพี่โปรดเปิดวิดีโอคู่ชายหญิงกำลังเปลือยแก้ผ้ากำลังทำเรื่องแบบนั้นกันอยู่

ส่วนโปรดก็กำลังจับส่วนนั้นของตัวเองอยู่

"พ...พี่โปรด"

อยู่ๆใจของเธอก็เต้นตุ้มๆต่อมๆ เธอรู้สึกหน้าร้อนผ่าวนิ่งค้างอยู่ที่เดิม

"ป...แปน"

เมื่อโปรดหันมาตามเสียงเปิดประตูและเสียงเรียก เขาก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นน้องของตน ยืนดูทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังทำมันอยู่

ก่อนหน้านั้น

โปรดรู้สึกมีอารมณ์ และกำลังกำจัดมัน แต่แล้วผู้หญิงที่เขาใช้จินตนาการกลับกลายเป็นแปน น้องสาวของเขาเอง

พรึบ

โปรดรีบปิดจอพร้อมเก็บอาวุธกายส่วนล่างของตัวเองอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ตอนนี้มันจะปวดตึงมากก็ตาม

"แปนมีอะไรเหรอ" โปรดตั้งสติแล้วรีบถามน้องสาวของตน

"แปนจะมาเล่นกับพี่โปรด แล้ว...พี่โปรดกำลังทำอะไรอยู่คะ"

เธออดถามไม่ได้ เพราะได้ยินชัดว่าพี่โปรดเรียกชื่อเธอ ทั้งๆที่ดูวิดีโออย่างว่าอยู่

"เออพี่...พี่ก็แค่ทำอย่างที่ผู้ชายทำ แปนอย่าใส่ใจเลย หิวไหม เราไปหาอะไรกินที่ครัวกันดีกว่านะ"

แปนยังไม่ทันพูดอะไรต่อ โปรดก็รีบดึงแปนออกจากห้องนอน พร้อมพามาที่ครัว

ห้องครัว

"อยากกินไรพี่จะทำให้กิน" โปรดรีบถามแปน

"แปนคิดไม่ออกค่ะ"

"อ่านหนังสือมาเหนื่อยๆพี่ทำข้าวให้กินนะ งั้นเอาตามที่พี่คิดแล้วกัน"

แปนยืนมองโปรด ที่กำลังทำนู่นทำนี่ มันยังมีคำถามที่ค้างคาใจเธออยู่ เธออดทนกับสิ่งที่อย่างรู้ไม่ได้

"พี่โปรดคะ"

"ว่าไง"

"ตอนที่พี่โปรดอยู่ในห้อง แปนได้ยินว่าพี่โปรดเรียกชื่อแปน แล้วพี่โปรดกำลังดูเรื่องอย่างว่าอยู่ด้วยนะคะ"

กึก

โปรดหยุดจากสิ่งที่ทำทันที พร้อมหันมาทางน้องสาวของตน

"แปนคงหูฝาด ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรเกี่ยวกับแปนเลย"

"เหรอคะ"

"อื้ม"

ฟิ้วว

ลมจากพัดลมทำให้กระโปรงที่แปนใส่พริ้วขึ้นสูง จนโปรดที่เห็นถึงกับตกใจ

อึก

"ป...แปน"

"พี่โปรด ค...คือแปนไม่ชอบอึดอัด อีกอย่างอยู่บ้านคงไม่เป็นไร"

แปนตอบอย่างเอียงอาย เวลาอยู่บ้าน เธอชอบใส่เหมือนชุดนอนที่เป็นกระโปรงผ้าบางๆและไม่ชอบใส่ชั้นใน ถึงแม้ตอนนี้เธอจะหยิบเสื้อชั้นในมาใส่ แต่เธอก็ยังไม่ได้ใส่กางเกงชั้นใน

"ทีหลังแปนต้องใส่นะ"

ตอนนี้โปรดลอบกลืนน้ำลายหลายต่อหลายครั้ง เขาอุตส่าห์พยายามลืมเรื่องที่คิดอกุศลก่อนหน้าออก แต่พอมาเห็นขาขาวๆเนินเนื้ออวบอูมนั้นเลือดในกายก็สูบฉีดขึ้นอีกครั้ง

และเริ่มปวดตึงส่วนล่างของตัวเอง

ถึงแม้ที่ผ่านมารู้ว่าแปนไม่ชอบใส่ชุดชั้นในแต่เขาก็ไม่เคยเห็นแบบนี้ แต่ครั้งนี้เขาเห็นเต็มตา

"พี่โปรดเป็นอะไรคะ ทำไมหน้าแดง"

แปนรีบเดินเข้าใกล้โปรด พร้อมใช้มือจับหน้าโปรด

"ไม่เป็นไรแปนอย่าเข้ามาใกล้พี่"

โปรดรีบเอาตัวเองหนีจากแปน ก่อนที่ตบะจะแตก เพราะก่อนหน้าเขายังทำค้างไว้อยู่และอารมณ์ยังค้างอยู่มาก

"ทำไมคะ"

แปนก็ยังไม่เลิกเอาตัวเข้าใกล้โปรด และยังถามด้วยความเป็นห่วง

"แปนพอเถอะ อย่าเข้าใกล้พี่ พี่กำลังหิว หิวมากด้วย"

"หิวข้าวเหรอคะ พี่โปรดหิวข้าวเหรอ"

"พี่หิวแปน!"

...

"พี่โปรด"

ถึงแม้เธอยังไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาก่อน แต่เธอก็โตพอที่จะรู้ความหมายของมัน

"บ้าเอ๊ย พี่ขอโทษ ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะแปน งั้นแปนไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะ"

โปรดพาแปนมานั่งที่โต๊ะอาหาร ส่วนแปนก็ไม่พูดไม่จา

กึก

แต่พอโปรดจะหันหลังกลับ แปนก็ดึงแขนโปรดไว้

"พี่โปรดหิวแปนเหรอคะ"

"แปนพี่ไม่ได้ตั้งใจ"

โปรดพยายามอธิบายถึงแม้ว่ามันอธิบายไม่ขึ้นก็ตาม

"พี่โปรดหิวแปน ทำไมไม่กินแปนละคะ"

คำถามของเธอทำให้โปรดตกใจกับคำพูดนั้น

"แปน...แปนรู้ความหมายของคำว่า หิว ของพี่ใช่ไหม"

"รู้ค่ะ แปนไม่ใช่เด็กๆ นะคะ"

แต่พอแปนพูดออกมาแบบนี้โปรดก็มีสีหน้าตึงขึ้น

"หรือแปนเคยกับใครมา พี่บอกแปนแล้วใช่ไหมว่าแปนยังเด็ก มันเป็นใครบอกพี่มาเดี๋ยวนี้"

"พี่โปรดก็รู้นี่คะว่าแปนมีอะไรก็บอกพี่โปรดก่อนคนแรก และแปนก็ยังไม่เคย"

"จริงเหรอ แล้วทำไมแปนถึงอยากให้พี่...แต่พี่รู้ว่าคงทำแบบนั้นไม่ได้"

ถึงแม้ตอนนี้จะอยากมากแค่ไหน แต่พอนึกถึงสิ่งที่จะทำก็คิดว่ามันคงไม่ถูก

"ทำไมละคะ หรือพี่โปรดไม่ได้หิวอย่างที่ปากพูดเหรอ" เมื่อคิดว่าพี่ชายของตนจะทำแบบนั้นกับคนอื่นเธอก็รู้สึกไม่ชอบขึ้นมา

"พี่หิว หิวมากๆด้วย แต่แปนจะรับมันได้จริงเหรอ"

"ค่ะ ก็เมื่อพี่โปรดหิวแปน พี่โปรดก็กินแปนสิคะ พี่โปรดอย่าไปกินใครนะคะ"

อึก

"แปน...งั้นพี่ลองชิมแปนให้หายหิวก่อนได้ไหม"

"ค่ะ" แปนก้มหน้าอย่างเอียงอาย

พรึบ

โปรดยกตัวแปนขึ้นมานั่งบนโต๊ะ ส่วนตัวเขานั่งเก้าอี้แทน

"ไหนลองยกขา แล้วอ้าให้พี่ดูหน่อย"

แปนเขินหน้าแดง ที่จะได้เปิดของสงวนให้พี่ชายได้เห็นเป็นคนแรก ตั้งแต่เติบโตมา ไม่นับรวมตอนเด็ก

"แปนกลัวพี่โปรดไม่ชอบ แต่แปนก็อยากให้พี่โปรดเห็นเป็นคนแรกนะคะ"

"ไหนลองอ้าให้พี่ดูได้ไหมครับ พี่อยากเห็นชัดๆ พี่อยากชิมน้ำหวานๆของแปนแล้ว พี่หิวแปนก็รู้"

แปนยกขาขึ้นตามที่โปรดบอกพร้อมอ้าขากว้างต่อหน้าเขา แต่โปรดก็จับขาเธอแยกออกให้กว้างกว่าเดิม จนกลีบดอกไม้ผลิออกจากกัน ทำให้เม็ดเกสรสีแดงสดโผล่ออกมา