เสียงคำราม -๑-
3593 คำ
หลังจากเด็ก ๆ อาบน้ำกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ครูยิวเดินนำเด็กทั้งห้าคนที่มาใหม่ มาพบปะกับเด็กเก่าและให้แต่ละคนแนะนำตัว ส่วนมากโอเมก้าที่นี่จะมีอายุอยู่ที่ ๑๕-๑๙ ปีเท่านั้น เพื่อพร้อมสำหรับการผสมพันธุ์ ดินแดนลัณยคีห์แห่งนี้มีธรรมเนียมที่ปฏิบัติมาแต่ช้านานที่ว่า วัยที่เหมาะสมจะผสมพันธุ์ของโอเมก้านั้นอยู่ในเกณฑ์อายุ ๑๘-๑๙ ปี ในส่วนช่วงอายุ ๑๕-๑๗ ปีนั้น จะต้องได้รับการสอนสั่งจากครูยิวเป็นเวลาจนกว่าจะอายุครบ ๑๘ หรือ ๑๙ ปี ทว่า ถ้าหากเกิดฮีทแรกในช่วงอายุ ๑๗ หรือ ๑๘ ปี ก็ต้องเตรียมตัวถูกส่งไปยังคฤหาสน์ของตระกูลขุนนาง หรือเข้าพระราชวังก่อนที่ฮีทรอบสองจะมาถึง
“พวกเจ้าดูแลเด็กใหม่ให้ดีด้วยล่ะ ส่วนเวลานี้ก็นั่งคุยนั่งเล่นกันไปก่อน ข้าจะไปเตรียมอาหารเย็นให้” ครูยิวพูดบอกแล้วมองธีโอที่ตีตัวออกห่างเพื่อน ๆ ดูแล้วเด็กคนนี้คงมีสัมพันธไมตรีที่แย่จริง ๆ แต่ก็ไม่เป็นไร นาน ๆ เข้าอาจจะปรับตัวได้ ครูยิวคิดเช่นนั้นเพราะไม่ว่าใคร ที่ถูกซื้อมาต่างตกอยู่กับความเศร้าและแยกตนเองออกจากคนอื่น ๆ แต่ก็มีไม่กี่คนที่เข้าหาเพื่อลืมเลือนความเจ็บปวดที่ได้รับมา การถูกครอบครองยอมขายให้กับราชวงศ์ มันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเลยสักนิด
ธีโอนั่งกอดเข่าตนเองแล้วมองไปที่ลานกว้างด้วยสายตาว่างเปล่า นัยน์ตาสีฟ้าใสไม่มีการสั่นคลอนแม้แต่น้อย ใบหน้าสะสวยนิ่งงัน มีเพียงเส้นผมสีบลอนด์ที่ขยับพลิ้วไหวตามสายลมที่พัดผ่านกาย ในหัวของธีโอมีแต่ความคิดว่าเงินที่ได้จากการขายตัวเอง จะเพียงพอให้บิดากับมารดาใช้หรือไม่ แต่เงินจำนวนหมื่นเหรียญทองนั้น มันก็มากพอที่จะประทังชีวิตครอบครัวได้หลายปี
ธีโอเป็นพลเมืองจากเมืองคิคานที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงลัณยคีห์ ๑๐ กิโลเมตร และเป็นเมืองขนาดกลางที่มีความยากจนเป็นอาหารหลักของคนที่นั่น มีแค่ผู้นำที่มีเงินมีทองและของกินมากมาย ต่างจากคนอื่น ๆ ที่ต้องขุดมันขุดเผือกกิน หรือบางครั้งก็ต้องหาแมลงประทังชีวิต ความยากจนของเมืองคิคานนั้นมันช่างน่ากลัว ยามวิกาลก็ไม่เป็นอันหลับอันนอน เพราะต้องคอยเฝ้าระวังว่าจะมีใครมาขโมยอาหารที่บ้านหรือไม่ บิดากับมารดาธีโอก็เริ่มอ่อนแรง เพลีย เหนื่อยล้า เพราะการอดหลับอดนอน แม้ตัวธีโอเองจะพยายามหางานทำแล้วก็ตาม แต่เพราะเป็น
โอเมก้าจึงถูกปฏิเสธจากทุกที่
จนกระทั่งมีข่าวว่าราชวงศ์โจดาห์กำลังเดินทางมา เพื่อหาซื้อโอเมก้าจากเมืองคิคาน ธีโอจึงตัดสินใจที่จะขายตัวเองทันที โดยที่บิดามารดาปฏิเสธห้ามก็ไม่ฟัง มารดาร้องไห้ขอร้องให้อยู่แค่ไหน ธีโอเลือกที่จะกัดฟันและหันหลังให้ก่อนเดินไปเสนอขายตัวเองกับอมนุษย์สายพันธุ์หมาป่า ซึ่งเป็นเลขาขององค์รัชทายาทด้วยจำนวนเงินหนึ่งหมื่นเหรียญ แล้วตอนนี้ธีโอก็กำลังอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้แล้ว และหวังว่าเงินนั่นจะช่วยให้บิดากับมารดาสุขสบาย แต่พอคิดว่าตนเองจะต้องเข้ารับการผสมพันธุ์เพียงเพราะอมนุษย์ต้องการบุตร ธีโอก็คิดขึ้นมาว่าไม่อยากเป็นเครื่องมือ แต่มันก็สายไปเสียแล้ว
“รอข้าก่อนนะครับ ข้าจะรีบกลับไปหาท่านพ่อกับท่านแม่ ข้าสัญญา” ธีโอซบหน้าลงบนเข่าแล้วกระชับกอดตนเองแน่น ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่เมืองนั้น สิ่งที่อบอุ่นที่สุดรองจากอ้อมกอดของท่านพ่อและท่านแม่ ก็คืออ้อมกอดของธีโอเอง การกอดตัวเองถือเป็นการปลอบโยนที่ดีที่สุดในยามนี้
“เด็ก ๆ มาทานอาหารเย็นได้แล้ว” ครูยิวเดินมาเรียกเด็ก ๆ แล้วมองธีโอที่นั่งกอดเข่าซบหน้าอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเคลื่อนกายแม้ตนจะเรียกแล้วก็ตาม “ธีโอ ได้เวลากินข้าวแล้วนะ” ครูยิวเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงข้างกายธีโอ ธีโอเงยหน้าขึ้นก่อนหันมองครูยิวพลางเอ่ยถาม
“เงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองมันจะช่วยให้ท่านพ่อกับท่านแม่ข้าสบายหรือไม่? ข้าไม่มั่นใจ ข้าเป็นห่วงพวกเขาเหลือเกิน” ธีโอบอกความรู้สึกออกไปตามตรงกับครูยิว ครูยิวยิ้มบางแล้วยกมือลูบศีรษะแผ่วเบา
“พออยู่แล้ว หนึ่งหมื่นเหรียญทองนี่ประทังชีวิตเป็นปี ๆ เลยล่ะ” สำหรับคนจนและคนยากไร้แล้ว จำนวนเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองนั้นมันมากมายเสียจริง มากเสียจนคิดว่าหากทำงานทั้งชีวิต ก็คงหาจำนวนเงินขนาดนั้นไม่ได้เป็นแน่
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็หายห่วง” ธีโอยิ้มกว้างแล้วลุกเดินไปที่ห้องครัว ซึ่งเป็นสถานที่ไว้ทานข้าวเย็นพร้อมกับทุกคน ธีโอเริ่มเปิดใจพูดคุยกับคนอื่น ๆ รอยยิ้มของธีโอช่างสดใสและช่วยบรรเทาเพื่อนรอบกาย รวมถึงครูยิวที่หายกังวลเป็นปลิดทิ้ง จบจากมื้อเย็นก็ต่อด้วยการล้างจานและทำความสะอาดครัว ธีโอเองก็เข้าช่วยด้วยเหมือนกัน
ยามพระอาทิตย์เริ่มอัสดงลงจากนภา ในเมืองหลวงเริ่มเปิดไฟส่องสว่าง รวมถึงตึกรามบ้านช่องต่าง ๆ และพระราชวังทั้งสองหลังที่ตั้งตระหง่าน แสงไฟดูงดงามยามบนท้องฟ้ามีเพียงความมืดปกคลุม ทว่า มีเพียงหมู่บ้านอาโบยันเท่านั้นที่ไร้ซึ่งแสงไฟสว่าง แต่มีเพียงแสงเทียนอันริบหรี่เท่านั้นที่ให้ความสว่าง ให้พวกเขาได้มองเห็นในยามวิกาล
“พรุ่งนี้ข้าก็ต้องออกไปแล้ว เสียใจที่อยู่กับพวกเจ้าได้ไม่นาน” บาริน
โอเมก้าเพศชายอายุ ๑๙ พูดขึ้นท่ามกลางกลุ่มเพื่อนและน้องใหม่ ก่อนเอนตัวลงนอนบนฟูกเก่าที่ปูไว้
“ไม่อยากไปเลย รู้สึกตัวข้ามันตกต่ำยังไงก็ไม่รู้สิ” ไม่ใช่แค่บารินที่รู้สึกแบบนั้น ทุก ๆ คนล้วนรู้สึกแบบเดียวกัน ไม่มีใครอยากเป็นเครื่องมือผลิตทารก อุ้มท้อง ๙ เดือน เลี้ยงกับมือ ๑ ปี ต้องรู้สึกผูกพันและรักหมดหัวใจเป็นแน่ จะให้ตัดใจยอมปล่อยจากมือลูกที่คลอดและเลี้ยงมา มันเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก ทว่า พวกเขาก็ต้องยอมรับและทำให้ได้
“พวกเจ้าไม่ต้องคิดมาก ข้าเชื่อว่าพวกท่านขุนนางเหล่านั้น จะต้องเอ็นดูพวกเจ้าเป็นแน่ นอนเสียเถอะ พรุ่งนี้ต้องเรียนกันหนักเดี๋ยวจะพาลพากันง่วงเป็นแถว” ครูยิวพูดบอกแล้วรอจนเด็ก ๆ ล้มตัวนอนห่มผ้ากันหมด ถึงดับเทียนแล้วกลับมาที่ห้องของตน
ครูยิวเข้าใจเด็ก ๆ ดีกว่าใคร เพราะตัวเขาเองก็เคยอยู่ในจุดนั้นมาก่อน แถมลูกชายตอนนี้ก็คงมีหน้าที่การงานที่ดี เพราะอยู่ในตระกูลสูงศักดิ์ที่เป็นรองเพียงราชวงศ์ ครูยิวไม่ได้เจอหน้าลูกมานานนับ ๑๐ ปี หรือ ๒๐ ปี นับตั้งแต่ลูกอายุครบ ๑ ปี ตอนนี้ต่อให้เจอกัน ลูกเขาก็ไม่มีทางจำหน้าแม่ตัวเองได้เป็นแน่
“ข้าได้แต่หวังว่าพวกเจ้าจะได้รับความเมตตาบ้าง” ครูยิวถอนหายใจแล้วเอนกายลงนอน
ด้านธีโอที่นอนไม่หลับ ไม่ว่าจะข่มตายังไงมันก็ไม่ยอมหลับสักที ธีโอจึงลุกขึ้นแล้วเดินช้า ๆ ผ่านความมืดออกมาด้านนอก คืนนี้เป็นคืนเดือนหงาย แสงจันทร์จึงสาดส่องลงมาบนพื้นโลก ทำให้ดูเป็นคืนที่สว่างสไว ธีโอเลยมองสิ่งต่าง ๆ ได้แน่นอนว่ามันไม่มีอะไรนอกจากรั้วไม้ที่ล้อมรอบหมู่บ้าน และลานกว้างที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความโล่งเงียบ
“ทำไมพระเจ้าถึงขีดเส้นให้ข้าเป็นโอเมก้าด้วย” เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างตัดพ้อเล็กน้อย แล้วเดินเล่นที่ลานกว้างอย่างไม่รู้เบื่อ แต่ถึงจะเบื่อก็ไม่มีอะไรทำ กลับไปนอนเหรอ? นอนไม่หลับอีกน่ะสิ “ลองทำตามดีไหมนะ?” ริมฝีปากยิ้มซนก่อนเดินมาหยุดตรงกลางลาน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนดึงเชือกมัดผมออกแล้วเริ่มร่ายรำพร้อมกับฮัมเพลงในลำคอ
การร่ายรำนี้ ธีโอมีโอกาสได้เห็นตอนราชวงศ์โจดาห์มาที่เมืองคิคาน แล้วสาวใช้ของเจ้าเมืองคิคานร่ายรำให้ราชวงศ์ชมขณะพักผ่อน เท้าเรียวยกขึ้นยกลงและขยับวาดไปมาพร้อมกับจังหวะของการแกว่งแขน ผมสีบลอนด์พลิ้วไหวยามหมุนตัว ริมฝีปากยิ้มอย่างมีความสุข นัยน์ตาสีฟ้าสะท้อนความสนุกออกมา แม้ดนตรีจะทำจากการฮัมในลำคอ แต่มันก็เป็นเพลงที่เพราะและไหลไปตามสายลม ที่ฟังแล้วสบายหูอย่างบอกไม่ถูก
แปะ ๆ ๆ
เสียงปรบมือดังขึ้นทำให้ธีโอชะงัก และหยุดการร่ายรำก่อนหันมองตามเสียง นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างยามพบว่าใครคือเจ้าของเสียงปรบมือนั้น ธีโอจึงเริ่มหวาดกลัวเล็กน้อย เพราะตนเองออกมาข้างนอกในยามวิกาลเสียได้
“ค ครูยิว คือข้า” ด้วยความที่กลัวว่าจะโดนดุ เลยได้แต่ก้มหน้ามองเท้าตนเอง มือเรียวกุมเข้าหากันแล้วประสานกันแน่น ในหัวพยายามคิดหาคำพูดที่จะใช้แก้ตัวได้ แต่ไม่ว่าจะคิดเช่นไร ธีโอก็หาคำพูดดี ๆ ไม่ได้เลย หรือเขาจะต้องโดนดุจริง ๆ ไม่ดีเลยนะ ไม่อยากโดนดุเลย...
“นอนไม่หลับสินะถึงออกมาเต้นอยู่กลางลานแบบนี้” ครูยิวถามยิ้ม ๆ เมื่อครู่ที่ได้เห็นการร่ายรำของธีโอ ครูยิวรู้สึกประทับใจกับการร่ายรำนั้นมาก ถ้าธีโอได้แต่งตัวหน่อยแล้วร่ายรำให้ราชวงศ์ได้ดู ครูยิวคิดว่าราชวงศ์อาจจะตกหลุมรักธีโอเป็นแน่
“อือ ข้านอนไม่หลับ” ธีโอเงยหน้าขึ้นก่อนก้มเก็บเชือกเส้นเล็กขึ้นมาแล้วมัดผมให้เรียบร้อย
“เช่นนั้นเจ้ากับข้าเราไปนั่งคุยกันดีกว่า” ครูยิวจับมือเรียวแล้วเดินนำมาที่ม้านั่ง ก่อนจุดเทียนที่นำออกมาด้วย “ข้าสงสัยเกี่ยวกับสีตาและสีผมเจ้า พ่อของเจ้าเป็นชาวต่างชาติงั้นหรือ?” ครูยิวเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัย ธีโอพยักหน้าแล้วลูบผมแผ่วเบา ริมฝีปากขยับยิ้มยามนึกถึงบิดาก่อนจะเอ่ยตอบครูยิว
“ท่านพ่อของข้าเป็นชาวต่างชาติ ส่วนท่านแม่เป็นคนลัณยคีห์ บ้านเกิดของข้าอยู่ที่เมืองคิคาน เป็นเมืองยากจนมาก ๆ” ครูยิวพยักหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะลูบแก้มลูบศีรษะอย่างเอ็นดู
“เจ้าอายุเท่าใดแล้ว?”
“อายุของข้าคือ ๑๙ ปี ข้าพร้อมตั้งครรภ์แล้วครู ท่านไม่ต้องกังวล” เพราะกลัวว่าครูยิวจะเป็นกังวลเรื่องของตนเอง ธีโอเลยรีบพูดบอกให้ครูยิวสบายใจ ครูยิวหัวเราะแล้วถอนหายใจเล็กน้อย
“ข้าเสียใจนะที่ข้าทำอะไรไม่ได้ นอกจากสอนพวกเจ้าถึงวัฒนธรรมในพระราชวัง การเรียนรู้กฎต่าง ๆ และข้าหวังว่าท่านเหล่านั้นจะรักพวกเจ้าจากใจจริง” แม้เรื่องเหล่านั้นจะไม่เคยเกิดขึ้นเลยก็ตาม แต่ครูยิวก็ยังมีหวังว่าเด็ก ๆ เหล่านี้จะได้รับโอกาสชีวิตที่ดีบ้าง ทว่า ครูยิวทราบดีว่าความฝันความหวังลม ๆ แร้ง ๆ ของตนเอง อาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อให้เรื่องราวนั้นเกิดขึ้น
“มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรักใคร” ธีโอพูดบอกแล้วมองไปที่ตัวเมืองใหญ่ แสงไฟริบหรี่ที่เห็นดูสุกสว่างจนน่าอิจฉา แต่เพียงไม่นานแสงไฟบางจุดก็เริ่มดับไป ธีโอจึงคิดว่าตนเองควรจะเข้านอนได้แล้ว
“ว่าแต่เจ้าเถอะ เรียนร่ายรำแบบนั้นจากที่ใด?” พอนึกขึ้นได้ ครูยิวก็เอ่ยถามธีโออีกหนึ่งคำถาม
“ข้าดูแล้วจำจากนางรำของเจ้าเมือง เมื่อครั้งที่ราชวงศ์ไปที่เมืองข้า” พอได้รู้คำตอบก็ยิ่งตกใจเข้าไปอีก แค่ดูแค่จำก็เต้นได้สวยขนาดนั้นแล้วงั้นหรือ? บางทีเด็กคนนี้ อาจจะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ของพระราชวังไปเลยก็เป็นได้
วันต่อมา
บารินถูกจับขัดผิว อาบน้ำแร่แช่น้ำนม แล้วแต่งกายด้วยชุดที่ดีที่สุด พร้อมปลอกคอสีดำสลักสัญลักษณ์ราชวงศ์สวมใส่ลงบนลำคอขาว ครูยิวตรวจดูความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายแล้วพาบารินมาที่รถม้า ครูยิวรับรู้ดีว่าบารินไม่อยากไป แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ในเมื่อบุคคลที่ครูยิวจะส่งบารินให้ คือองค์รัชทายาทวังรอง
“โชคดีนะบาริน ว่าง ๆ หรือหากมีเวลาก็มาหาข้าได้” ครูยิวยิ้มเล็กน้อยแล้วกอดบารินเป็นครั้งสุดท้าย บารินเองก็กอดครูยิวกลับเช่นเดียวกัน ครูยิวเปรียบดั่งบิดาและมารดาที่คอยดูแล ให้ความรัก ความเอาใจใส่ หากต้องจากไปคงคิดถึงครูยิวเป็นแน่
“ข้าไปนะ” บารินผละออกแล้วยิ้มให้กับครูยิว ก่อนก้าวขึ้นรถม้าแล้วปิดประตู ครูยิวจึงเดินมาหาสารถีแล้วกระซิบบอกเรื่องสำคัญ
“ส่งรถม้ามาอีกคัน มีเด็กคนหนึ่งที่จะมอบให้กับองค์รัชทายาทโกซาล” สารถีหนุ่มพยักหน้าตกลง แล้วกระตุกเชือกเล็กน้อยก่อนรถม้าจะเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้าน ครูยิวมองตามหลังรถม้าแล้วกำมือแน่น ในใจสวดอ้อนวอนตอ่พระเจ้าและสวดภาวนา ขอให้องค์รัชทายาทวังรองเอ็นดูบาริน ขอให้บารินเจอแต่สิ่งดี ๆ และอย่าได้เจ็บปวดแบบตนในอดีตเลย ส่วนเรื่องที่ให้ส่งรถม้ามาอีกคันก็เพราะ
ธีโอจะต้องถูกส่งตัวไปพร้อมกับบารินในวันนี้ อายุของธีโอพร้อมที่จะ
ผสมพันธุ์แล้ว ขืนอยู่เรียนที่นี่ต่อไปล่ะก็ ธีโอจะหมดคุณสมบัติและถูกทอดทิ้งราวกับขยะ เพื่อไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ครูยิงจำต้องรีบจัดการแต่โดยเร็ว
“เห็นธีโอไหม?” พอเข้ามาข้างในก็ไม่พบธีโอแล้ว จึงเอ่ยถามกับเด็กคนอื่น
“ธีโอไปห้องน้ำครับครู” ครูยิวจึงเดินไปห้องน้ำทันที และยืนรอจนกระทั่ง
ธีโอเดินออกมา
“มีเรื่องอะไรหรือครับครู?” นัยน์ตาสีฟ้ามองครูยิวด้วยความสงสัย
“เจ้าต้องเตรียมตัวตอนนี้ เจ้าอยู่ที่นี่เพื่อเรียนตามกำหนดไม่ได้ธีโอ” ครูยิวบอกไปตามตรงและดูเร่งรีบจนธีโอเริ่มประม่า
“ทำไม? ทำไมข้าจะอยู่ไม่ได้?” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน เสียงที่พูดก็สั่นเล็กน้อย
“เพราะอายุเจ้าไงล่ะ น่าแปลกที่เจ้าถูกซื้อ ปกติโอเมก้าจะถูกซื้อที่อายุ ๑๕ ปี ๑๖ ปี หรือไม่ก็ ๑๗ ปี แต่เจ้ากลับไม่ใช่” ครูยิวมองธีโอที่ยืนก้มหน้า ธีโอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนเงยหน้ามองครูยิว นัยน์ตาสีฟ้าแสดงความรู้สึกผิดออกมาก่อนความเป็นจริง จะถูกสารภาพกับครูยิว
“ข้า คือข้าโกหก หากข้าไม่ถูกซื้อ ข้าก็จะไม่ได้เงินให้ท่านพ่อกับท่านแม่”
“เพราะแบบนั้น เจ้าถึงต้องรีบไป ไม่งั้นเจ้าจะหมดคุณสมบัติทันทีที่เจ้าอายุ ๒๐ ปี เตรียมตัวเสียตอนนี้เลยธีโอ” ครูยิวรีบตัดจบแล้วเข้าไปเตรียมชุดที่สวยที่สุดให้กับธีโอ
“ข้าขอโทษครับ...” เอ่ยเสียงเบาแล้วเข้าไปอาบน้ำ ขัดผิว และแต่งกายด้วยชุดที่ครูยิวเตรียมให้ ชุดที่ครูยิวให้ธีโอสวมใส่นั้น เป็นชุดกระโปรงแบบสวมยาวปิดเท้า สวมกางเกงขาสั้นด้านใน ช่วงแขนเป็นแขนยาว เนื้อผ้าเบาสบาย ถึงจะไม่ใช่ชุดที่สวยมากมายเวลาเข้าพระราชวังวัง แต่มันก็สวยที่สุดในนี้แล้ว
“ไม่ต้องมัดผม เจ้าดูสวยมากเวลาปล่อยผมละแผ่นหลังแบบนี้” ครูยิวยิ้มแล้วเก็บเชือกมัดผมไว้ที่เดิม ก่อนพากันเดินมาหน้าหมู่บ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่รถม้ามาถึงพอดี ธีโอมองรถม้าด้วยสายตาประหม่า เกิดความวิตกกังวลขึ้นเล็กน้อย ธีโอรู้สึกว่ามันเร็วเกินไปที่จะส่งตัวเขาไปที่พระราชวัง ตนพึ่งมาอยู่ที่นี่วันเดียวเองนะ แถมยังไม่รู้กฎหรือวัฒนธรรมอะไรในพระราชวังเลย
“ไม่ต้องกังวล เจ้าจะมีความสุข” ครูยิวแตะแผ่นหลังแผ่วเบา แล้วออกแรงดันดันเล็กน้อยให้ธีโอเดินหน้า ธีโอพยักหน้าก่อนกำมือแน่น ไม่เป็นไร จะช้าหรือเร็ว เรื่องแบบนี้ก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี พอตั้งสติได้แล้วก็ก้าวขึ้นรถม้าไป มือเรียวเอื้อมจับประตูแล้วดึงปิดพร้อมยิ้มให้ครูยิวเป็นครั้งสุดท้าย
กุบกับ กุบกับ กุบกับ
ครูยิวยิ้มตอบแล้วโบกมือให้ยามรถม้าเริ่มเคลื่อนตัว รถม้าวิ่งออกจากหมู่บ้านอาโบยัน แล้วมุ่งหน้าไปยังพระราชวังทันที
ณ พระราชวัง
หลังจากได้รับข่าวจากสารถีว่าครูยิวจะส่งโอเมก้ามาให้ โกซาลจึงออกมายืนรอที่ด้านหน้าพระราชวัง พร้อมกับคิดภาพหน้าตาเล่น ๆ คร่าเวลาระหว่างที่รอ แต่ไม่ว่าโอเมก้าที่ถูกส่งมาจะมีหน้าตาเป็นเช่นไร จะบุรุษหรือสตรี หน้าที่เดียวที่
โอเมก้านั้นมีคือให้กำเนิดบุตรอมนุษย์ของตน โกซาลจึงไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
“โอเมก้ามาส่งท่านพี่แล้วหรือ ถึงออกมายืนรอตรงนี้” กาอุลทักขึ้นแล้วเดินเข้ามาหยุดข้างกายพี่ชาย เสือดาวหนุ่มจับจ้องไปยังทางประตูเข้าพระราชวัง แม้ยามนี้จะปิดสนิทแต่หากมีรถม้ามา มันจะเปิดออกอีกครั้ง
“อืม” ตอบรับแค่นั้นจนกาอุลอดที่จะหมั่นไส้พี่ชายไม่ได้
“อยากเห็นชะมัดว่าจะเป็นเช่นไร”
“เจ้าได้แล้วไม่ใช่หรือไง? ทำไมไม่อยู่กับแม่พันธุ์ของเจ้า?” โกซาลปรายตามองน้องชายก่อนยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา อีกไม่นานรถม้าที่พาโอเมก้ามาคงมาถึง ดังนั้น อดทนฟังเสียงน้องชายอีกหน่อยแล้วกัน
“มันยังไม่ฮีทใส่ข้า ข้าจะอยู่ทำไม?” สำหรับกาอุลแล้ว โอเมก้าจะอยู่ในสายตาก็ต่อเมื่ออยู่ในช่วงฮีทเท่านั้น แต่ก็แอบหงุดหงิดที่ทางหมู่บ้านไม่ส่งโอเมก้าเพศหญิงมาให้กับตน
“มาสักที” โกซาลมองรถม้าที่กำลังวิ่งผ่านประตู แล้วมุ่งตรงมายังที่ที่ตนยืนอยู่ แต่กว่าจะได้ทำหน้าที่ก็ต้องรอให้โอเมก้าเข้าสู่ช่วงฮีท กลิ่นอันหอมหวานของฟีโรโมนจะได้กระตุ้นอารมณ์ทางเพศของอมนุษย์ ธีโอมองอมนุษย์สิงโตและอมนุษย์เสือด้าวด้วยความตกตะลึง นั่นน่ะหรือราชวงศ์ พอเห็นใกล้ ๆ แล้วรู้สึกสง่ามากจริง ๆ ทันทีที่รถม้าหยุดลง ธีโอก็เปิดประตูก้าวลงไปทันที
โอเมก้าจากรถม้าก้าวลงมาพร้อมกับชุดกระโปรงยาวที่แสนเกะกะ ฝ่ามือเรียวดึงชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินตรงเข้ามาหาทั้งสองตน ผมสีบลอนด์ปลิวตามลมจนน่ารำคาญ มือเรียวจึงยกรวบผมมาไว้ด้านข้างลำคอขาว แล้วเงยหน้าขึ้นมองอมนุษย์ทั้งสองตนตรงหน้า แต่ไม่ทันที่ธีโอจะได้ทำความเคารพ อมนุษย์เสือดาวก็รีบเอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจและแววตาที่แสดงความอยากได้ธีโอชัดเจน
“ท่านพี่! ข้าขอคนนี้ ข้าขอผู้หญิงคนนี้” กาอุลตกหลุมรักทันทีที่ได้เห็นหน้าตาเต็ม ๆ โกซาลก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าน้องชายจะเอา เขาเตรียมที่จะยกให้ ทว่า ประโยคที่ออกจากริมฝีปากอิ่มตรงหน้า ทำให้อมนุษย์ทั้งสองตนเกิดความชะงักทันที ไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือการขยับกาย
“กระหม่อมมิใช่สตรี หากแต่กระหม่อมเป็นโอเมก้าเพศชายพ่ะย่ะค่ะ” คำตอบที่ชัดเจนของธีโอทำเสือดาวหนุ่มขาทรุดทันที โกซาลมองหน้าธีโอแล้วคิดอย่างไตร่ตรองด้วยความคุ้นเคย เขาคุ้น ๆ เครื่องหน้าแบบนี้ แต่เคยเห็นที่ไหนกัน?
“กระหม่อมต้องไปกับ...” ธีโอเอ่ยถามแต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบ อมนุษย์สิงโตก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“เจ้าต้องมากับข้า ตามมา” โกซาลหันหลังแล้วเดินเข้ามาด้านในพระราชวัง ธีโอก้มหัวให้กับอมนุษย์เสือดาว ก่อนเดินตามอมนุษย์สิงโตที่ก้าวเดินอย่างไม่รอตน ขายาว ๆ ของอมนุษย์กับขาของมนุษย์ธรรมดา มันจะไปก้าวทันกันได้เช่นไร? แต่ธีโอก็เร่งฝีเท้าจนตามมาทัน แม้จะมีหอบบ้างเล็กน้อยแต่แค่นี้ถือว่ายังไหว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ธีโอจะอดทนผ่านมันไปให้จงได้
- ผู้เขียน
