พอมิมีรถม้า สัมภาระต้องถือเองหนักยิ่งนัก ตกดึกทั้งสองคนแวะนั่งริมทาง คัดสัมภาระว่าจะเก็บสิ่งใดไว้บ้าง จูกัดกุ๋นถืออาหารแห้งและน้ำดื่ม เย่อิงถือเพียงห่อเสื้อผ้า
“เสื้อผ้าที่นำมามิมากนัก เจ้าทนถือหนักสักหน่อยได้หรือไม่” จูกัดกุ๋นมองการณ์ไกลว่าหากถึงที่สุดจริงๆ เสื้อผ้าชาวบ้านพวกนี้ยังพอแลกเงินทองหรืออาหารได้เล็กน้อย
จูกัดกุ๋นนำตำรามาก่อไฟเผาเป็นเชื้อเพลิง หากนำไปขายคงได้เงินพอสมควร แต่จะยิ่งผิดสังเกต ถือไปด้วยก็หนัก เผาทิ้งจึงดีที่สุด เย่อิงมองตำราด้วยความเสียดาย
พอเข้าเมือง เย่อิงเท้าระบมจนเลือดไหลซิบ มีน้ำหนองพุพอง นางมิปริปากบ่นสักคำ เพียงร้องไห้กระซิกเอามือป้ายน้ำตา
จูกัดกุ๋นพาเย่อิงไปนั่งรอที่ร้านอาหารราคาถูก เขาหาซื้อรองเท้าสตรีหลายคู่และข้าวของจำเป็น ล่อหนึ่งตัวพอนั่งได้คนเดียว
พอได้นั่งล่อ เย่อิงสบายขึ้นมาก อย่างน้อยนางมิต้องเดินจนเจ็บเท้า นางดึงกระโปรงลงมาให้คลุมเท้า เวลาลงจากล
