[เดือนหนาว]
“ถ้างั้น…อย่าบอกนะ ว่ากับข้าวนี่ฝีมือไวน์” ฉันมองกับข้าวที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะก่อนจะหันไปหาไวน์ที่ตอนนี้นั่งกอดอกยกยิ้มภูมิใจอยู่
“ใช่แล้ว ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือว่าที่สามีของหนาว”
“ว่าที่สามีอะไรล่ะ เลิกพูดเล่นได้แล้ว”
“ไม่ได้พูดเล่น แต่จะทำให้เป็นจริงสักวัน”
“บ้า” ฉันว่าให้ทั้งที่ใบหน้ายังอมยิ้มอยู่ “ว่าแต่ไวน์ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ หนาวเพิ่งรู้เลยนะ”
“เป็นสิ ไม่ใช่แค่กับข้าวนะ งานบ้านไวน์ก็ทำเป็น” คำตอบพร้อมรอยยิ้มภูมิอกภูมิใจนี่มันอะไรกันนะ
“ถามจริง?” ไม่อยากจะเชื่อเลย
“จริงสิ แต่ถ้าอยากรู้ว่าจริงไหม หนาวก็ต้องมาเป็นสะใภ้บ้านไวน์นะ สะใภ้บ้านไวน์ไม่ต้องทำอะไรเลยนะ” ทำไมพูดแล้วต้องมองด้วยล่ะ ทั้งรอยยิ้มที่ไม่ยอมหุบสักทีนั่นก็ด้วย หน้าฉันร้อนไปหมดแล้วนะ
“ไม่ต้องมาหลอกล่อหาสะใภ้เข้าบ้านหรอก หนาวดูคนนานนะจะบอกให้”
“ไม่รู้สิ เมื่อก่อนมีเด็กหัวฟู ขี้หูขี้ตาเต็มหน้าที่ไหนไม่
