ข้าขอร่ายมันตรา ณนาคายุกาล
ขึ้นสู่บทมาลย์ ธเรียกขานปู่เจ้า
หนึ่งดั่งดวงใจป้อง ฤทัยผองลุเผ่า
สอนสั่งแลบ่มเฝ้า ผิไผเท่าจะแด
บารมีสั่งสม ลุพนมสู่แม้
ทั้งแดนสรวงเลิศแท้ บ่ห่อนแพ้สูใด
มนตราก่อกำเนิด มณีเพริศพิไล
หกผัสสะซ่อนไว้ จะป้องผู้ทุศีล
“...มณีพชร ที่มอบแก่เจ้า กำเนิดจากบารมีข้า” บัดนี้ทิพชมพูเริ่มคุ้นเคยกับพญานาคราชตนนี้ จนกล่าวขานนามท่านว่า ‘องค์อรินทร์’ อย่างไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ
“ท่านปู่เจ้าคือใครกัน” ทิพชมพูถามด้วยเสียงที่เหมือนเปล่งออกจากใจระหว่างในภวังค์กึ่งหลับกึ่งฝันอยู่นั้น เธอไม่จำเป็นต้องเปล่งคำพูดใดๆ แค่คิดก็สามารถสื่อถึงพญานาคตนนั้นได้
เธอคิดคำนึงในใจ ‘เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการได้พบกับพญานาคราชทุกคืน จ
