"เดินไหวไหม"
"ฉันขอขี่หลังคุณกลับได้ไหม"
"ไม่ต้องขอหรอก ฉันเต็มใจทำให้"
เขาหันหลังย่อตัวให้กับร่างเล็ก แพรพลอยรีบขึ้นราวกับเด็กน้อยดีใจได้ขึ้นหลังผู้ปกครองกลับบ้าน
ตอนเดินมาเหมือนระยะทางไม่ไกลเลยแต่ขา กลับเหมือนเส้นทางเดิมมันยาวเกือบกิโลร่างเล็กสะลึมสะลือซบลงกับบ่าใหญ่อันอบอุ่น
แมกซ์แวลล์ไม่มีท่าทีจะหนักที่มีหญิงสาวอยู่บนหลัง เขาเดินไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี
"แพรพลอย"
"คะ"
"นึกว่าหลับ เห็นเงียบๆไป"
"เกือบเหมือนกัน คุณหนักหรือเปล่า ปล่อยแพรลงเดินเองก็ได้นะ"
"ฉันชอบแพรนะ รักด้วย"
"เป็นอะไรไปคะ อยู่ๆมาบอกรักกัน"
"ฉันไม่เคยแบกสาวคนไหนขึ้นหลังเลยนะ ถึงจะมั่วนอนกับผู้หญิงหลายคนแบบที่เธอว่าฉันก็เหอะ"
"ว่า? แพรไปว่าคุณตอนไหน มีแต่คุณชอบร้ายใส่แพร"
"ก็วันนั้นที่เมาไง"
"เมา?"
"ใช่ เธอตบฉันไปหลายทีเลย จนแมกซ์แวลล์คนนี้ไม่กล้าหือกับคุณแพรพลอยเลยครับ"
"แพรเนี้ยนะตบคุณ"
"ยังมีรอยอยู่เลยไม่
