Tulip 17
1107 คำ
Tulip 17
จวบจนถึงเวลาพี่สาวเลิกงาน นั่นจึงทำให้เราได้มีโอกาสได้คุยกัน ฉันร้องไห้งอแงเหมือนเด็กน้อยจนพี่พิมพ์ต้องคอยปลอบ พี่ไม่โกรธฉันเลยทั้งยังเอ่ยปลอบให้หายกังวลใจ ฉันร้องไห้จนแสบตาแสบจมูกไปหมด รวมถึงเรื่องที่เราตกลงกันว่าจะบอกพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยกัน
แต่สิ่งที่ฉันไม่สามารถบอกใครได้คือพ่อของเจ้าตัวเล็ก ซึ่งเขาจะไม่มีทางรู้เด็ดขาด ฉันไม่สามารถทำให้ครอบครัวใครแตกแยกหรือมีปัญหาได้
ทั้งที่เกลียดเรื่องพวกนี้ที่สุดแต่กลายเป็นฉันที่เข้าไปยุ่งกับสามีคนอื่น ทุเรศดีนะ เพราะแบบนี้ฉันเลยไม่อยากคิดต่อหรือคุยอะไรกับเขาคนนั้นที่มีภรรยาอยู่แล้ว
ช่วงเย็นของหลายวันถัดมา พ่อมาที่บ้านพร้อมกับของกินมากมายและยังคงมีอาการตื่นเต้นที่วันนี้ได้มาเจอเราสองคนพี่น้องที่บ้านเพราะพี่พิมพ์เป็นคนโทรชวนด้วยตัวเอง
“พ่อซื้อผลไม้มาให้ด้วยนะ มีเยอะเลยล่ะ”
“ผลไม้เหรอคะ?” ฉันรีบถามพ่อกลับไปด้วยน้ำเสียงติดจะตื่นเต้น ช่วงนี้ฉันกินอาหารคาวไม่ค่อยได้เลย และกินได้เพียงผลไม้
“กินข้าวกันก่อนดีไหมคะ?” พี่พิมพ์เสนอ ทั้งยังมองฉันดุ ๆ ที่พุ่งเข้าไปค้นดูผลไม้ที่พ่อซื้อเข้ามามีองุ่นแบบที่ฉันชอบด้วยล่ะ
“กินข้าวกันก่อนก็ได้ลูก” พ่อพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งยังมองฉันและพี่พิมพ์ด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่ทันได้คิดว่าพอเดินเข้าไปยังโต๊ะกินข้าวแล้วกลิ่นอาหารหลายอย่างก็ตีกันไปหมดจนฉันเวียนหัว
“ขวัญ...” เสียงพี่พิมพ์ดังตามหลังมา แต่ฉันยังไม่ได้หยุดฟังเพราะรีบเดินเข้าห้องน้ำและอาเจียน เฮ้อ วันนี้ทั้งวันเลยฉันทั้งเวียนหัวและอาเจียนไม่เว้นช่วงเลย สิ่งกระตุ้นชั้นดีคือกลิ่นอาหารนี่แหละ วันนี้เลยได้กินแค่ข้าวต้มเกลือที่พี่พิมพ์ทำให้ ช่วงบ่ายกินพวกแซนด์วิชและนมอุ่น ๆ แต่ตอนนี้เมนูกับข้าว ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ
“ขวัญ ไหวไหม”
“น้องเป็นอะไรลูก”
“พ่อไปรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนนะคะเดี๋ยวหนูตามไป”
“ได้”
“ขวัญ” เสียงพี่พิมพ์ร้องเรียกมือก็ยกเคาะประตูห้องน้ำเบา ๆ หลังจากกดชักโครกฉันถึงได้เดินไปยังอ่างล้างหน้าบ้วนปากและล้างหน้าเรียกความสดชื่นให้ตัวเอง
“หนูเหม็นกลิ่นกับข้าว” เปิดประตูห้องน้ำออกไปก็ฟ้องพี่พิมพ์เสียงงอแง เบะปากจะร้องไห้
“โอ๋ ๆ คนเก่งไม่เป็นอะไรนะ เดี๋ยวกินผลไม้รองท้องไปก่อนนะคะ พี่สั่งแซนด์วิชร้านโปรดมาให้แล้ว” พี่พิมพ์บอกเอาใจ ทั้งยังจับมือพาเดินไปยังห้องนั่งเล่นของที่บ้าน ตอนนี้มีพ่อนั่งอยู่ด้วยน้องลมก็นั่งเกร็งหลังตรงอยู่เช่นเดียวกัน
“เดี๋ยวผมรอข้างนอกนะครับพี่” น้องลมเอ่ยบอกพี่พิมพ์ก่อนจะเดินออกไปสวนหน้าบ้าน
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” พ่อถามย้ำทั้งยังถามฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พ่อคะ...” พี่พิมพ์ตั้งท่าจะบอก แต่ฉันยื่นมือไปจับมือพี่สาวไว้ก่อนและส่งสัญญาณว่าฉันจะต้องเป็นคนบอกพ่อด้วยตัวเอง ความผิดนี้ เป็นตัวของตัวเองที่ทำให้เกิดขึ้นดังนั้นฉันต้องกล้าที่จะยอมรับความผิดนี้ด้วยตัวเอง
“ว่าไงลูก พิมพ์ใจ พิมพ์ขวัญหนูมีอะไรบอกพ่อได้เลย”
“พ่อคะ หนูท้อง”
“...”
“...”
เอ่ยจบความเงียบก็เข้าครอบคลุมภายในห้องนั่งเล่น ทั้งยังสร้างแรงกดดันให้ฉันเป็นอย่างมาก พ่อมองหน้าฉันอย่างตกใจ ฉันมองพ่อพร้อมกับขอบตาที่ร้อนผ่าว ไม่นานหยาดน้ำตาก็ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง
“หนูขอโทษ ฮึก ขอโทษที่มันเป็นแบบนี้ แต่พ่อคะหนูไม่เอาเขาออกนะ หนูฮึก หนูจะเลี้ยงเขาเอง” ฉันรีบบอกพ่อทันทีเมื่อเห็นว่าท่านมีท่าทีตกใจมากแค่ไหน ฉันกลัวว่าพ่อจะให้เอาเขาออก
“แป๊บนะลูก ใจเย็น ๆ ก่อน ขอยาดมให้พ่อหน่อยได้ไหม มันวิ๊ง ๆ เหมือนพ่อจะเป็นลม” เอ่ยจบก็เอนหลังพิงโซฟาลำบากพี่พิมพ์วิ่งวุ่นหายาดม น้องลมที่เห็นความวุ่นวายก็รีบกลับเข้ามาดูทั้งยังแขนยังเจ็บ
“พ่ออย่าเพิ่งเป็นอะไรนะคะ หลานยังต้องการคุณตา” เสียงพี่พิมพ์แซวพ่อ ทั้งยังยื่นยาดมจ่อจมูกพ่อใบหน้าติดจะขบขัน แต่ประโยคนั้นของพี่พิมพ์ทำให้ฉันหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา เป็นภาพที่ตลกไม่น้อยเลยที่ทั้งร้องไห้และหัวเราะแบบนี้น่ะ
“คิกคิก”
“อ้าว ลูก ใจเย็นพ่อยังแข็งแรงไม่เป็นอะไรทั้งนั้น” พ่อรีบบอกทันทีเมื่อโดนแซว ท่านค่อย ๆ ขยับลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองมาทางฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
“ยังไงเล่าให้พ่อฟังได้ไหม?” นานหลายนาทีกว่าที่พ่อจะยอมบอกฉัน และตอนนี้ฉันก็เอาแต่จ้องยาดมกระปุกเขียวที่อยู่ในมือของพี่พิมพ์
“...”
“ขวัญเล่าให้พ่อฟังได้ไหมลูก” พ่อถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันยังคงนั่งเงียบ
“หนู หนูวันไนท์สแตนด์ แบบมีอะไรแค่คืนเดียวตอนนั้นมั่นใจว่าป้องกันแล้วแต่หนูลืมว่ารอบสุดท้ายถุงมันหมด” ระหว่างที่ตอบก็ก้มหน้าหลบสายตาทั้งพ่อและพี่พิมพ์อย่างรู้สึกผิด
“ขวัญเรื่องนี้หนูไม่ได้บอกพี่” พี่พิมพ์ปรามเสียงเข้ม
“ที่ย้ำตลอดเรื่องถุงยางเพราะกลัวโรคติดต่อ” พี่พิมพ์อธิบายต่ออย่างร้อนอกร้อนใจ
“หนูขอโทษค่ะ ตอนนั้นมันหลงลืมไปทุกอย่างเลย หนูขอโทษฮึก หนูคิดน้อยเกินไป หนูขอโทษ” ฉันยกมือไหว้ทั้งพี่สาวและพ่ออย่างรู้สึกเสียใจ พี่พิมพ์หยิบยาดมจ่อจมูกตัวเองแทนจ่อจมูกพ่อแล้วหลังจากที่ได้ยินฉันแบบไปแบบนั้น น้องลมมองความวุ่นวายตรงหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะเดินไปค้นอะไรกุกกักที่ตู้แล้วกลับมาพร้อมยาดมกระปุกเขียวอีกสองกระปุกเพื่อส่งให้ทั้งฉันและพ่อคนละหนึ่งชิ้น
“พี่จะเป็นลม” พี่พิมพ์หลุดประโยคนั้นออกมา น้องลมถึงกับรีบเข้าไปหยิบพัดที่วางอยู่ข้างขึ้นมาโบกพัดให้ทันที
- ผู้เขียน
