"กลับมาแล้วเหรอครับ คิดถึงจังเลย"เสียงออดอ้อนมาพร้อมกับอ้อมกอดทันทีเมื่อเขาเปิดประตูห้องพักต้อนรับเธอ
"คิดถึงอะไรขนาดนั้น"แม้จะพูดออกไปแบบนั้นแต่เธอก็ยังคงปล่อยให้เขาสวมกอด เพราะเธอเองก็ชอบอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้เหมือนกัน
"ไม่ได้เจอคุณดารินเกือบทั้งวัน ผมก็ต้องคิดถึงคุณเป็นธรรมดา หรือว่าคุณดารินไม่คิดถึงผม"
"หึ เด็กน้อย"
"ผมไม่น้อยนะครับ คุณดารินเองก็เคยพิสูจน์มาแล้ว"วายุเดินตามหลังเธอเข้ามาในห้องหลังจากคลายอ้อมกอดออกจากกัน ดารินวางถุงใส่ของและถุงใส่อาหารที่เธอแวะซื้อมาก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตามด้วยร่างสูงใหญ่ที่นั่งลงข้างกายไม่ห่างไปไหน
"ว่าไงครับ คุณดารินคิดถึงผมไหม"
"นายยังไม่หายสงสัยเรื่องนี้อีกหรือไง"เธอเหลือบมองไป สะดุ้งโหยงเมื่อถูกชายหนุ่มคว้าเข้าไปกอดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก
"ผมอยากได้ยินนี่ครับ ว่าคุณดารินเองก็คิดถึงผม เหมือนกับที่ผมคิดถึงคุณทุกเวลา"เขาเงยหน้ามองเธอ
"อืม ฉันก็คิด
