หลี่ซวงเจี้ยงมองเขาอย่างทึมทื่อ ตอนเปิดกล่องปิ่นนางเห็นอักษรสลักก็ย่อมรู้ว่าเป็นปิ่นจากร้านเหมยอวี้แล้วมันจะไม่แพงได้อย่างไร ครั้นเมื่อยังเป็นคุณหนูสกุลหลี่ในวันปักปิ่นบิดานางหน้าใหญ่ไม่น้อยถึงกับสั่งปิ่นจากร้านเหมยอวี้มาให้นาง
หลี่ซวงเจี้ยงได้ยินสาวใช้ในจวนว่าปิ่นนั้นแพงถึงหนึ่งพันตำลึงทอง เมื่อนำเทียบกันกับปิ่นที่บิดามอบให้นางคราวนั้นยังงามไม่ถึงครึ่งของปิ่นหยกอันนี้เสียด้วยซ้ำ นางไม่อยากให้เขาเสียเงินมากมายโดยใช่เหตุกลับโดนเขาพาลโกรธเสียแล้ว
ในเมื่อมู่หรงเจี่ยนคิดอยากหาเรื่องถลุงเงินเล่น ถ้าอย่างนั้นนางจะรับเอาไว้ก็ได้!
เห็นมู่หรงเจี่ยนกำลังสะบัดตัวหนีเฉกเช่นทุกครั้งที่โกรธเคืองนางก็รีบคว้าแขนเสื้อเขาเอาไว้ เขย่งเท้ากระซิบไปที่หูเขาเบา ๆ
“ขอบคุณท่านอ๋องมากนะเจ้าคะ ปิ่นนี้ซวงเจี้ยงชอบมากจะถนอมไว้อย่างดี..”
มู่หรงเจี่ยนเห็นนางยอมรับทั้งกระซิบขอบคุณเขาด้วยเสียงอ่อนหวานแม้สีหน้าไม่มีร
