11
1162 คำ
EP11 - แพ้รัก(ดินแดน)
พาเพลินได้เม้มปากเข้าหากันและปล่อยให้เขาทายาให้จนเสร็จ
"ขอบคุณค่ะ" พาเพลินเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มที่กำลังเก็บยาเข้ากล่อง
"..........."
ดินแดนไม่ได้ตอบอะไรได้แต่เก็บยานิ่งๆ พาเพลินจึงลุกขึ้นไปเก็บของในครัวต่อ แต่แล้วแรงกระชากเบาๆที่ต้นแขนก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมือหนาของดินแดนดึงเธอให้ออกจากเคาท์เตอร์ครัว
"อย่าอวดเก่งให้มันมาก แขนเจ็บยังจะทำต่ออีกทำไม" ดินแดนเอ่ย
"เพลินไม่ได้อวดเก่งค่ะ ถ้าเพลินไม่ทำแล้วใครจะทำค่ะ" พาเพลินเอ่ย
"ไปนอน!!!" ดินแดนเอ่ย
"เป็นอะไรค่ะ!! เพลินทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง ทำอะไรพี่ก็เอาแต่ดุด่า เพลินทำดีให้ตาย พี่ก็ยังรังเกียจอะไรเพลินนักหนา ฮึก! เพลินมันไร้ค่าขนาดนั้นเลยเหรอพี่แดน แค่ที่ระบายอารมณ์พี่เพลินยังไม่มีค่าได้เป็นมันเลย พี่มันใจร้าย!!!"
จู่ๆหญิงสาวก็โวยวายอย่างเหลืออด ไม่ว่าเธอจะทำดีแค่ไหนก็ไม่เคยมีค่าอะไรในสายตาเขาสักนิด เขากลับยิ่งทำร้ายเธอ ทั้งที่เธอไม่เคยทำอะไรให้เขาโกรธเคืองมาก่อนแท้ๆ
"จะไปไหน!! ด่าฉันแล้วก็จะหนีไปงั้นหรือไง"
"ทำไมค่ะ จะตบเพลินเหรอ เอาเลยค่ะ ฮึก!!"
"มานี่!!!"
ดินแดนอุ้มพาเพลินเดินเข้าไปในห้องนอนของเขา ก่อนวางเธอลงแล้วขึ้นคร่อมเธอในทันที
"พี่แดน!!! จะทำอะไร!!!"
"นอนนิ่งๆ ถ้าเธอไม่อยากเจ็บตัว!!"
สุดท้ายพาเพลินก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ดินแดนทำในสิ่งที่เขาต้องการจนกว่าเขาจะพอใจ เพราะขัดขืนไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร
"วางแขนลงกับที่นอน อย่าเกร็ง"
จู่ๆน้ำเสียงของดินแดนก็อ่อนลง ก่อนจะค่อยๆประคองแขนของพาเพลินข้างที่เจ็บมากวางลงบนที่นอนเบาๆในขณะตัวเองยังคงนอนคร่อมร่างบางของพาเพลินอยู่แบบนั้น
"เพลินเจ็บแขน" พาเพลินเอ่ย
"ถ้าเจ็บก็อย่างเกร็ง วางแขนตรงนี้ ฉันจะรีบเสร็จ" ดินแดนเอ่ย
เสื้อผ้าของคนทั้งคู่ปลิดปลิวออกไปตามแรงปราถนา เมื่อร่างบางเปลือยเปล่าเผยผิวขาวนวลเนียนมันยิ่งปลุกความกำหนัดที่ชายหนุ่มมี ริมฝีปากหนาค่อยๆดูดดึงยอดอกเล่นวนกับห***มที่แข็งตั้งชูชัน ก่อนค่อยๆจับขาของเธอแยกออกจากกัน มือหนาสอดใส่นิ้วเรียวเข้าร่องสวาทเป็นการเบิกทางเรียกสารหล่อลื่นจากร่างกายของหญิงสาว
"พี่แดน อ๊า! อื้ออ"
"ฉันบอกว่าอย่าเกร็งแขน ไม่เจ็บหรือไง" ดินแดนเอ่ย เมื่อพาเพลินเกร็งแขนขึ้นมาเกาะไหล่เขาทันทีที่เข้าสอดใส่นิ้วเข้าร่องสวาทเธอ
"เพลิน อื้อออ"
ร่างบางของพาเพลินเริ่มบิดเร่าๆ ก่อนจะวางแขนราบกับเตียงอย่างที่เขาบอก แต่ความเสียวที่เขามอบให้ทำเอาเธอแทบจะทนไม่ไหว นิ้วเรียวของดินแดนยังคงรังแกร่องสวาทของเธออยู่แบบนั้นจนพาเพลินเริ่มรู้สึกว่ากำลังจะปลดปล่อยบางอย่างออกมา
"พี่แดนค่ะ อื้ออ ไม่ไหวแล้ว"
"ไม่ไหวก็เสร็จซิ เสร็จเลย!"
ดินแดนเอ่ยพรางรัวนิ้วเรียวของตัวเองให้ไวขึ้น ก่อนปลดปล่อยอารมณ์ให้กับพาเพลินได้สำเร็จ เมื่อเธอเสร็จคานิ้วของเขาจนมันเปรอะเปื้อนไหลอาบลงที่มือเต็มไปปหมด
กึด!!! จู่ๆจากนิ้วเรียวที่ถูกถอนออกกลับมีแก่นกายลำใหญ่เข้ามาแทนที่ พาเพลินถึงกับแอ่นสะโพกรับเพราะมันทั้งจุกและเจ็บในคราเดียวกัน
"ซี๊ดดดด เสียวคxxชะมัดเลย อื้มส์"
"เบาๆพี่แดน"
แรงกระทำนานนับชั่วโมงโดยไม่มีแม้แต่เกาะป้องกันแม้แต่ครั้งเดียว ดินแดนตักตวงความสุขสมจากร่างกายของพาเพลินจนพอใจ ก่อนที่เขาจะหลับไปทั้งที่ยังนอนกอดพาเพลินไว้แบบนั้น
พาเพลินนอนมองหน้าดินแดนที่กำลังหลับหลังจากเสร็จศึกไปเมื่อเกือบหนึ่งชั่วโมงที่แล้วด้วยความไม่เข้าใจ เขาไม่ได้รักเธอ ดูออกจะเกลียดเธอมากด้วยซ้ำ แต่กลับมามีอะไรกับเธอครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งเหมือนดีด้วย แต่จริงๆก็ไม่ใช่ เพราะส่วนใหญ่เขาจะทำร้ายจิตใจเธอมากกว่าด้วยซ้ำ
มหาวิทยาลัย
เช้ามา พาเพลินอาบน้ำแต่งตัวออกมามหาลัยก่อนที่ดินแดนจะตื่นโดยที่เธอไม่ได้ปลุกเขา แต่เลือกจะออกมาเงียบๆ
"เพลิน แขนแกไปโดนอะไรมา ทำไมพันแผลเยอะแบบนั้น' จอมขวัญเอ่ยถาม
“อ่อ เมื่อวานเพลินซุ่มซ่ามไปหน่อยน้ำร้อนเลยล้วกแขนน่ะ" พาเพลินเอ่ย
"ระวังๆหน่อยแก ดีนะที่เป็นแค่นี้"
"อื้ม วันหลังเพลินจะระวังนะจอม"
"จอม"
เสียงๆเอ่ยเรียกจอมขวัญจากด้านหลังทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมอง ก้พบกับชายหนุ่มขาวสูงคนนึงเข้า
"พี่เจต"
"ว่าไงเรา พี่โทรหาก้ไม่รับนะ"
"อ่อ พี่เจต นี่พาเพลินเพื่อนจอม เพลิน นี่พี่เจตพี่ชายจอมเอง เพิ่งกลับจากญี่ปุ่น" จอมขวัญเอ่ย
"สวัสดีค่ะ" พาเพลินเอ่ย
"สวัสดีครับ"
"อ่อ ไปกินข้าวกันดีกว่า พี่เจตเลี้ยง" จอมขวัญเอ่ย
"ตลอดเลยเรา ไม่บอกพี่ก็เลี้ยง"
"เพลิน!!!!"
"พี่แดน"
ดินแดนที่เดินเข้ามาหน้าตาบอกบุญไม่รับเอ่ยขึ้นก่อนเดินมาจับมือพาเพลินไว้แล้วดึงเธอให้เดินตาม
“พี่จะพาเพลินไปไหน เรากำลังจะไปกินข้าวกันนะคะ" จอมขวัญเอ่ย
"ฉันจะพาเมียฉันไปไหน มันก็เรื่องของฉัน!!" ดินแดนเอ่ยก่อนลากแขพาเพลินเดินออกจากตรงนั้นไปทันที
"พี่แดน พี่เป็นอะไรค่ะ"
ดินแดนจับพาเพลินยัดใส่รถ ก่อนขับกลับมาที่คอนโดแล้วเหวี่ยงเธอเข้าไปในห้องนอน
"ยืนหน้าระรื่นกับผู้ชายหัดเกรงใจผัวอย่างฉันวะบ้างนะ!!" ดินแดนเอ่ย
"เพลินไปทำหน้าระรื่นเมื่อไหร่ค่ะ"
"ไอ้ผู้ชายคนนั้นที่มันยืนมองตากับเธอนั่นมันคืออะไร!!"
"พี่เจตเป็นพี่ชายจอม เพลินเพิ่งเคยเจอนะคะ" พาเพลินเอ่ย
"ปากดี!! อยู่ในนี้ไปแล้วกัน!!!"
ปึ่ง!!!!! ประตูห้องถูกปิดอย่างแรงก่อนถูกล็อคจากด้านนอก พาเพลินถูกดินแดนขังไว้ในห้องโดยที่เธอเรียกเขาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบ จนกระทั่งผ่านไปเกือบหนึ่งทุ่ม พาเพลินไม่แม้แต่จะได้กินข้าวสักคำ เพราะตั้งแต่เช้าที่ถูกขังไว้ในห้อง ดินแดนก็ไม่มาเปิดประตูให้เธออีกเลย
???????
- ผู้เขียน
