“ฉันเป็นคนแรกหรือเปล่าที่ได้จับมัน”
ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอถามคำถามที่น่าอายแบบนั้นออกไป แต่เมื่อถามไปแล้วก็อดที่จะอยากรู้คำตอบไม่ได้
“เธอไม่ใช่คนแรกสักหน่อย”
พนาพยายามจะจับมือปลาหมึกของคนมือไว ที่กำลังลูบไล้ขาอ่อนของเขาไปมา จนมันเฉียดจะโดนกล้วยไข่น้อยของเขาอยู่รอมร่อ
“มีคนอื่นได้จับของนายไปแล้วเหรอ”เสียงของเธอเริ่มเบาลง พลางคิดว่าผู้หญิงคนไหนกันที่ได้แตะเนื้อต้องตัวของคนถือตัวอย่างเขา
“ก็...ฉันจับของฉันอยู่ทุกวัน เธอจะมาเป็นคนแรกได้ไง”ชายหนุ่มเอ่ยตอบพร้อมกับหันหน้าหนี ไม่อยากให้เธอจับสังเกตได้ว่าเขากำลังเขินอาย
“กล้วยไข่น้อยของฉันไม่ใช่ของสาธารณะที่จะเอาไปให้ใครจับได้ง่ายๆนะ”
“กล้วยไข่น้อยอะไร อันนี้มันกล้วยหอมชัดๆ”วนาลีจับหมับเข้าตรงกลางกายของเขาอย่างเต็มไม้เต็มมือ เพื่อบอกให้เขาได้รับรู้ว่าขนาดของเขานั้นมันไม่ใช่แค่กล้วยไข่แล้ว
เมื่อเป็นอิสระวนาลีรีบคายน้ำขาวขุ่นที่อยู่ในปากอ
