ใต้เงาวิวาห์

ตอนที่ 4 : อ่อน

เมื่อกิจกรรมจบลงทุกคนต่างแยกย้ายและช่วยกันจัดเก็บอุปกรณ์กว่าสีของเอลินจะเสร็จก็ปาไปเกือบสามทุ่มไปแล้ว

"เห้ยทุกคนเพื่อเป็นการฉลองพวกเราไปตื๊ดกันเถอะ" องศาหัวหน้าสีประกาศเสียงดัง

"เอลินขอตัวนะคะไม่ไหวเหนื่อยอยากกลับบ้าน"

"โธ่ พี่เอลินนานๆ จะมีโอกาสสักทีไปด้วยกันเถอะนะคะ" มุกดาสาวสวยหนึ่งในคณะกรรมการของสีเข้ามากอดแขนเอลินออดอ้อน

"เอ่อ..."

"ไปหน่อยเถอะนะเอลินวันนี้เธอเป็นดาวเด่นเลยนะ" องศาเข้ามาขอร้องอีกทาง

"งั้นลินขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ"

"เย่" มุกดาถึงกับกระโดดแหย๋งๆ ด้วยความดีใจ องศายิ้มออกมา แต่ก็ไม่มีคนสีเกตเห็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์นั้นของเขา

"จะไปจริงๆ เหรอเอลินได้ข่าวว่านายองศาอะไรเนี่ยชีกอมากๆ เลยนะ" ขวัญข้าวทักขึ้นรู้สึกไม่สบายใจ

"พีกับแกก็ไปด้วยคงไม่มีอะไรหรอกมั้งเขาคงไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก"

"แต่ดูจากสายตาไม่น่าไว้วางใจเลย โทรบอกพฤกษ์ด้วยดีไหมเผื่อมีอะไรเขาจะได้มาช่วยได้ทัน"

"อย่าไปรบกวนเขาเลยเกรงใจแฟนเขาน่ะ ไปกันเถอะ"

"งั้นก็ตามใจฉันกลับหอก่อน เธอก็ขับรถกลับบ้านดีๆ ล่ะ"

"อื้ม ขอบใจมากเดี๋ยวฉันมารับนะ"

"เคๆ"

ลานจอดรถ

'ปี๊บๆ' หญิงสาวกดรีโมทรถยนต์สีขาวของเธอโดยไม่ได้สนใจว่ามีใครกำลังยืนรอเธออยู่ในความมืด

"ทำไมไม่บอกว่าเป็นเธอตอนอยู่กับขวัญข้าว" เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากความมืด

"ว้าย! ตกใจหมดเลยพฤกษ์มาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงแบบนี้ถ้าลินหัวใจวายตายไปจะทำยังไง"

"ฉันถามทำไมไม่ตอบ"

"นี่ ถ้าจะมาหาเรื่องกันล่ะก็วันนี้ขอบายนะลินมีธุระต่อ"

"ธุระอะไรสามทุ่มสี่ทุ่ม"

"ไม่ใช่เรื่องของนายหลีกไปฉันจะกลับบ้าน" เอลินเปิดประตูรถเข้าไปนั่งในตำแหน่งคนขับกำลังจะปิดประตูแต่คนที่แข็งแรงกว่าก็จับประตูรถของเธอเอาไว้

"นี่พฤกษ์จะทำอะไร อย่ามาหาเรื่องกันนะฉันบอกแล้วยังไงล่ะว่าไม่มีเวลามาทะเลาะด้วย ปล่อย"

"ทำไม เดี๋ยวนี้คุยกับฉันแล้วมันจะขาดใจตายรึไงไม่เจอกันแค่สองสามเดือนเดี๋ยวนี้ฉันกลายเป็นคนอื่นคนไกลไปแล้วรึไง"

"เราเป็นคนอื่นคนไกลกันมาตั้งนานแล้วพฤกษ์และถ้าไม่จำเป็นขอร้องเหอะอย่ามาเจอกันแบบสองต่อสองแบบนี้อีก ถ้าแฟนนายมาเห็นเข้าเธอจะเข้าใจผิดเอาได้"

"แน็ทตี้เขาใจกว้างพอเขาไม่คิดเล็กคิดน้อยแบบเธอหรอก"

"หึ คิดไม่ถึงว่าพฤกษ์พี่ชายที่เคยแสนดีคนนั้นจะหายไปจากฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเราสองคนก็เป็นคนแปลกหน้าไปซะแล้ว กรุณาปล่อยมือจากประตูรถของฉันด้วยค่ะคุณพฤกษ์ ศุภัสสราสวัสดิ์" พูดเสร็จเอลินก็กระชากประตูรถเข้ามาหาตัวอย่างแรง

"เดี๋ยวสิ จะไปไหน" พฤกษ์ไม่เคยเห็นท่าทีที่กราดเกรี้ยวของเอลินขนาดนี้รีบขึ้นรถของตัวเองขับตามหญิงสาวไป

"อ้าว มาที่คอนโดเองหรอกเหรอ แล้วไอ้ธุระที่ว่านั่นมันคืออะไรกันนะ" ชายหนุ่มจึงตัดสินใจรอเอลินประมาณสามสิบนาทีก็ไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวจะลงมาจากคอนโด เขาจึงตัดสินใจออกรถกลับบ้านในทันที

แต่เมื่อชายหนุ่มออกรถไปได้แค่ห้านาทีเท่านั้นเอลินก็ลงมาจากคอนโดของเธอด้วยชุดเดรสยาวสีชมพูอ่อนปัดแก้มทาลิป บางๆ ใส่แว่นตาที่หนาเตอะรวบผมม้าแล้วออกรถไปจากคอนโดหรูของเธอในทันที

อิสระผับ

"เฮ้ มาแล้วเหรอเอลิน ขวัญข้าว พีรพลไปโต๊ะโน้นกัน" องศาที่ถือแก้วเหล้าเดินตรงมาหาส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมาให้เธอ

"อื้อ" สามคนพยักหน้าเดินตามองศาไป เมื่อไปถึงก็เห็นเพื่อนๆ หลายคนต่างพากันยกแก้วขึ้น

"งั้นมาครบแล้วก็ฉลองกันเถอะ"

"ขอน้ำส้มได้ไหม เราไม่ชอบดื่มน่ะ"

"โอ้ยได้ยังไงกันคะพี่เอลิน นานๆ มาที่แบบนี้ดื่มสักแก้วสองแก้วคงไม่เมาหรอกค่ะ" มุกดาที่ถือแก้วเหล้ามาด้วยพูดขึ้นพร้องส่งให้เธอ ขวัญข้าว และพีรพล สามคนจำใจต้องรับแก้วที่มีแอลกอฮอล์อยู่ข้างในมาถือไว้ในมือ

"ดื่มเลยสิคะพี่เอลินแก้วสองแก้วไม่เมาหรอกค่ะ" มุกดาที่เข้ามาประกบตัวเอลินคะยั้นคะยอให้หญิงสาวดื่มเครื่องดื่มสีอำพันในแก้ว

"พี่ไม่ค่อยถนัดเลยมุกดื่มกับทุกคนเถอะ"

"แต่มุกอยากดื่มกับพี่นี่นา ดื่มเลยๆ" หญิงสาวพยายามเชียร์ให้ทุกคนพูดและเชียร์อัพเอลินอีกที ไม่มีทางเลือกเอลินกระดกแก้วที่มีเครื่องดื่มสีอำพันเข้าปากหน้าตาเหยเก

"มันต้องอย่างนี้สิคะ คิก อีกแก้วนะคะพี่เอลิน"

"มุกพอเหอะจะมอมเหล้าเอลินรึไง" ขวัญข้าวที่พยายามปกป้องเพื่อนแย่งแก้วออกมาจากมือของมุกดา

"อะไรกันคะพี่ขวัญข้าวเหล้าก็ไม่แรงสักหน่อยมุกดื่มไปตั้งห้าหกแก้วแล้วไม่เห็นเมาเลย มุกจะมอมเหล้าพี่เอลินไปทำไมกัน ว่าแต่พี่สองคนเหอะ อย่าบอกนะคะว่ามาที่แบบนี้แล้วไม่ดื่ม อย่างนี้เขาเรียกว่าอะไรน๊า... อ่อน รึเปล่า"

"นี่ ใครอ่อนกันห๊ะพวกฉันเป็นรุ่นพี่ของพวกเธอเธอต้องเคารพพวกเราสิ"

"ก็ได้ค่ะ มุกจะเคารพพวกพี่สามคนก็ได้ค่ะ หากพี่เอลินกับพี่ขวัญข้าวดื่มสามแก้วติดกัน มุกจะยอมคาราวะเลย แต่ถ้าพี่สองคนอ่อนก็ยอมแพ้ซะตั้งแต่ตอนนี้เถอะค่ะ มุกจะถือว่าพูดเล่นก็แล้วกัน"

"ชิ อึก อึก อึก" ขวัญข้าวที่ทนเสียหน้าไม่ได้กระดกแก้วเหล้าสีอำพันเข้าปากทีเดียวสามแก้วติดพร้อมกับเช็ดปากยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ

"พี่พีล่ะคะ จะยอมแพ้เหรอ"

"พี่เมาไม่ได้ต้องดูแลขวัญข้าวกับเอลินน่ะ"

"แหม แค่สามแก้วเองแค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอคะ หรือจะให้ทุกคนเรียกพี่ว่าอ่อนกันล่ะคะ"

"อ่อนๆ" เสียงเพื่อนในกลุ่มเริ่มดังขึ้นพร้อมกัน

"อย่าให้พวกมันมาดูถูกเราได้นะพี กินเข้าไป" ขวัญข้าวรีบป้อนเหล้าในแก้วใส่ปากให้กับพีรพลจนชายหนุ่มต้องรีบกลืนมันลงคอและเรอมันออกมา

"เอิ่ก"

"เป็นไงคาราวะพวกเราเดี๋ยวนี้เลย"

"ก็ได้ค่ะมุกจะคาราวะ แต่เอ๊ะ พี่เอลินเพิ่งจะดื่มไปแค่แก้วเดียวเองนะคะ"

"นี่ อย่าให้มันมากนักนะยายมุก..."

"ไม่เป็นไรหรอกขวัญข้าวเดี๋ยวเราดื่มเอง" เอลินที่เริ่มรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยจับแก้วขึ้นมากระดกเข้าปากในทันทีที่พูดจบ

"อึก"

"ส่วนแก้วที่สามเดี๋ยวพี่ดื่นแทนเอลินเอง" องศาที่เดินเข้ามาขนาบข้างหญิงสาวอาสาดื่มแก้วที่สามแทน คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เธอยิ้มให้เป็นการขอบคุณ

เวลาผ่านไป

เสียงเพลงในผับเสียงดังจนทุกคนต่างพากันโยกสุดฤทธิ์

พีรพลและขวัญข้าวก็ไม่อาจอยู่เฉยได้ทุกคนเต้นกันสนุกสุดเหวี่ยงแต่เอลินนั้นกลับรู้สึกหนักหัวและง่วงนอนอย่างที่สุด...

.....

โรงแรมห้าดาว

"ยะ อย่า ฮึก ไม่มีแรงเลย อะ ไม่เอา" คนตัวเล็กพยายามปัดป่ายร่างใหญ่ที่กำลังคร่อมเธออยู่...

..........

เห่ยๆๆ ตอนหน้าหนูเอลินของพวกเราจะโดนอะไรรึเปล่านะ? 😱😱