“พี่ดีใจนะ...ที่รู้ว่ามิ้งค์ชอบพี่”
“คือ...”
“แล้วพี่ก็ขอโทษนะมิ้งค์...พี่พยายามไปช่วยมิ้งค์แล้วแต่พี่เข้าไปในบ้านไม่ได้”
“...”
“พี่พูดให้มิ้งค์ไม่สบายใจใช่ไหม พี่ขอโทษนะ”
“...มิ้งค์” เออฉันไม่สบายใจจริง ๆ นั่นล่ะ โคตรไม่สบายใจที่ได้ยินจนไม่รู้จะเอ่ยคำไหนออกมา
ทำไมเรื่องอะไรต่อมิอะไรต้องประดังเข้ามาในชีวิตฉันช่วงนี้ด้วยวะ ฉันยังอายุไม่ถึงยี่สิบสองเลยนะเว้ยทำไมต้องเจอเรื่องอะไรก็ไม่รู้ที่แม่งโคตรร้ายแรงเลย
“มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะมิ้งค์”
“มิ้งค์...เรื่องที่มิ้งค์ชอบ...” ฉันอยากอธิบายเรื่องนี้แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
“เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอ พี่ขอโทษนะแต่พี่จำไม่ได้จริง ๆ”
“...ค่ายเยาวชนค่ะ พี่วินไปเป็นวิทยากรอาสา”
“...”
“พอจะจำได้รึเปล่าคะ” ฉันถามแล้วก็หลบตาไปด้วย ไม่ได้หวังให้เขาจำได้หรอกแต่ในเมื่อเขาถามก็เล่าให้ฟัง
“น้องคนที่พี่ทำแผลให้ก่อนกลับรึเปล่า?”
“...ค่ะ” ฉันไม่คิดว่าเข
