ขอเสียวไม่ง้อผัว

ตอนที่ 5 สานสัมพันธ์วันหยุด

ขอเสียวไม่ง้อผัว...ตอนที่ 5 สานสัมพันธ์วันหยุด

วันเสาร์...ตาลอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกจากบ้านตั้งแต่เช้า วันนี้ตาลตอบรับนัดเจ้าแมนที่บอกว่าจะพาไปนั่งรถเล่นนอกเมืองแล้วทานอาหารด้วยกัน ตาลเลือกชุดปกติทั่วไปเป็นชุดผ้ายืดแซกสั้นรัดรูปอวดช่วงไหล่ ตาลมั่นใจว่าไม่โป๊มากแต่พอออกมาจากห้องพี่จุมก็ทำหน้าเหมือนไม่พอใจ

“ตาล...จะไปไหนเหรอ” พี่จุมถาม

“อ๋อ...นัดเพื่อนที่ทำงานค่ะ...จะเตรียมการประเมิน” ตาลบอก

“แต่นี่วันเสาร์นะ” พี่จุมบอก

“จะวันไหนก็เหมือนกันค่ะ...ในเมื่อเราก็ไม่ข้องเกี่ยวกันอยู่แล้ว” ตาลบอก

“แต่เราเป็นผัวเมียกันนะ” พี่จุมบอก

“นั่นสินะคะ...เราเป็นผัวเมียกัน...อืมม...พี่จุมก็ออกไปนอกบ้านบ้างสิคะ...พี่จุมชอบหาความสุขนอกบ้านนี่” ตาลบอก แล้วพี่จุมก็ทำเป็นถอนหายใจ

“ตาลไปนะคะ...เดี๋ยวเพื่อนตาลจะคอยนาน” ตาลบอก จากนั้นก็ออกจากบ้านไม่สนใจสามี...

แม้จะเริ่มเห็นใจ...ความโกรธก็เริ่มสลายไปทุกที แต่อย่างไรก็ตามตาลก็ยังขุ่นข้องหมองใจอยู่ดี ช่วยตัวเองอาจให้อภัยได้แต่เที่ยวไซด์ไลน์เที่ยวอ่างเป็นอะไรที่รับไม่ได้ ผู้หญิงพวกนั้นมีอะไรกับใครก็ไม่รู้มานักต่อนักแต่ยังไปเอาลงแถมยังกลับมามีอะไรกับตาลที่บ้าน คิดแล้วก็นึกรังเกียจสิ่งที่สามีทำกับตาลจนเปลี่ยนใจยังไม่อยากให้อภัย...

ตาลขับรถไปจอดในวิทยาลัย...จากนั้นไม่นานแมนก็ขับรถเข้ามาใกล้ ตาลขับรถยุโรปคันหรูบ่งบอกสถานะของตัวเองว่าไม่ธรรมดา ตาลหันซ้ายหันขวาพอไม่เห็นครูที่มาอยู่เวรตาลก็ขึ้นมานั่งข้างคนขับทันที

“ครูตาล...เซ็กซี่มากเลยครับ” แมนบอก

“ชอบบอกว่าครูเซ็กซี่...ครูก็แต่งตัวธรรมดาหรอก” ตาลบอก

"ไม่จริงเลยครับครูน้ำตาลคนสวย...ชุดผ้ายืดรัดรูปขับเน้นส่วนโค้งเว้า...ช่างเข้ากับเรียวขาขาวช่างเข้ากับช่วงไหล่ขาวนวลเนียนตา" แมนบอก

"แต่งนิยายหรือไง" ตาลถาม อดอมยิ้มในความกรุ้มกริ่มของนักศึกษาโข่งคนนี้ไม่ได้

"ผมชมตามความเป็นจริงครับครูตาล...ผมไม่ได้แต่งนิยาย" แมนบอก

"แล้วนี่แมนจะชมครูอยู่แบบนี้...ไม่ไปไหนกันแล้วใช่มั้ย" ตาลถาม

"จริงด้วยผมลืมไป...โอเคครับ...รถสปอร์ตพร้อมพาคุณครูคนสวยของผมไปเที่ยวแล้วครับ" แมนบอก จากนั้นก็ออกรถทันที...

แมนขับรถออกมา..ตอนนี้ตาลไม่รู้ว่าเป้าหมายของแมนคือที่ไหน แต่พอเริ่มออกนอกเมืองตาลก็ได้เห็นบรรยากาศที่ไม่พลุกพล่าน ตาลกับแมนคุยกันหลายเรื่องหลายอย่างก่อนจะเผลอเล่าเรื่องที่พี่จุมไปเที่ยวอ่างเที่ยวไซด์ไลน์จนได้

"เหมือนที่ผมบอกครับ...ผู้ชายก็จะประมาณนี้แหละครับ ไม่งั้นคงไม่มีอาบอบนวดมีคาราโอเกะมากมาย...ไม่งั้นก็คงไม่มีไซด์ไลน์ลงงานกันโจ่งครึ่ม" แมนบอก จากนั้นก็เปิดแอพที่ตาลไม่รู้จักมาก่อนส่งให้

"อยากกินอะไรอร่อยๆนอกบ้าน ใช้บริการเทเลแกรมได้ครับ ปลอดภัยไม่โดนแบน" แมนบอก

"อูยย...ขนาดนี้เลยเหรอ" ตาลบอก อ่านข้อความที่ทั้งเอเย่นหรือสาวๆลงงาน ยิ่งอ่านการบ้านตาลก็ยิ่งเจ็บใจ แต่พี่จุมอาจจะไม่ใช้แอพพวกนี้ก็ได้

"รอบรู้มากเลยนะเรื่องแบบนี้...ใช้บริการบ่อยใช่มั้ย" ตาลถาม

"ถึงผมจะเป็นคนแบบนี้...ดูแบบว่าเป็นคนเจ้าชู้...แต่ผมก็บอกกับครูน้ำตาลได้เลยนะครับว่า...ใช่ครับ” แมนบอก คำพูดแมนทำเอาตาลต้องหัวเราะ

“ฮ่าๆๆ...นายแมน...ขึ้นต้นซะนึกว่าจะเป็นคนดี” ตาลบอก

“ก็ผมโสดนี่ครับ...ผมอยากมีอะไรกับใครก็ได้ แต่ผมบอกครูตาลเลยนะครับ ตอนนี้ผมไม่สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว ดูข้อความสิครับ ผมไม่อ่านมานานแล้ว" แมนบอก

"ทำไมล่ะ" ตาลถาม

"ก็เพราะว่า...ผมมีครูตาลที่ทำให้ผมหายเหงา" แมนบอก

"นี่...ครูไม่ใช่แฟนเธอนะ" ตาลหันไปต่อว่า

"ผมก็ไม่ได้บอกว่าครูตาลเป็นแฟนผมนี่ครับ...ผมแค่ได้คุย...ได้อยู่กับครูตาล...ผมก็หายเหงาแล้วครับ" แมนบอก แมนทำให้ตาลต้องหันหน้าออกมาจากแมนด้วยความเขินอาย รู้ว่าแมนจีบแต่ตาลก็ห้ามใจไม่ให้หวั่นไหวไม่ได้ แต่ยังไงตาลก็พยายามท่องไว้ว่าจะต้องไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้...

รถของแมนขับมาชั่วโมงกว่า จากนั้นแมนก็พาตาลแวะร้านคาเฟ่ที่บรรยากาศชิลล์ๆน่าเช็คอินน่าถ่ายภาพ แถมแมนยังบริการสั่งเครื่องดื่มรสชาติดีมาให้

"ผมถ่ายรูปให้มั้ยครับ" แมนถาม สายตาสำรวจรูปร่างของตาลบ่อยครั้ง

"ถ่ายไปก็เท่านั้น...เอาลงเฟสลงไอจีก็ไม่ได้" ตาลบอก

"อ้าว...ทำไมละครับ" แมนถาม

"ก็...ตอนนี้ครูต้องอยู่ที่ทำงานไง" ตาลบอก

"อ๋อ...ฮ่าๆๆ...ผมเข้าใจแล้วครับ" แมนหัวเราะก่อนส่งยิ้มให้

"แมนทำให้ครูต้องโกหกสามีรู้มั้ย" ตาลบอก

"ต่อไปครูตาลก็จะชินครับ...เหมือนที่เค้าโกหกครูตาล" แมนบอก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปให้ตาล

"อุ้ย...แมน...ครูบอกแล้วไงว่าอย่าถ่าย" ตาลบอก

"ผมขอถ่ายเก็บไว้ดูคนเดียวครับ" แมนบอก จากนั้นก็กดถ่ายรูปตาลแบบไม่เกรงใจ ปากตาลก็ห้ามแต่สักพักก็กลายเป็นโพสท่า สุดท้ายแมนสั่งให้ตาลไปถ่ายตรงไหนตาลก็ทำตามว่าง่าย

"ชันเข่าขึ้นนิดนึงสิครับ" แมนบอก

"ชันเข่าได้ไงล่ะ...โป๊สิ" ตาลพูดออกไป

"ไม่โป๊ครับ...แต่ถึงโป๊...ผมก็ไม่ให้ใครดูครับ" แมนบอก

"แมนนี่นะ...ไม่เอา...พอแล้วล่ะ...แล้วนี่เราจะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนกันแล้วใช่มั้ย" ตาลถาม

"อ๋อ...ขอโทษครับ...เดี๋ยวเราจะไปทานอาหารกลางวันกันที่ริมลำธารครับ" แมนบอก จากนั้นเราก็ออกเดินทางจากร้านคาเฟ่แห่งนี้...

ตาลรู้สึกทั้งมีความสุขทั้งสบายใจ ความรู้สึกว่าไม่เหมาะสมก็มีบ้างแต่ตาลก็ยังคิดว่าตาลไม่ได้ทำผิดอะไร แม้จะหวั่นไหวเมื่อแมนยิ้มหรือตักอาหารมาให้ แมนเอาอกเอาใจตาลยิ่งกว่าที่สามีเคยทำ เราทานอาหารไปพลางซึมซับบรรยากาศไปพลางกระทั่งช่วงบ่ายก็ไปแวะคาเฟ่อีกที่ แม้ตาลรู้ว่าแมนตั้งใจจะจีบตาลแต่ก็มีแค่การพูดกับสายตาแทะโลมเท่านั้นไม่ได้มีอะไรมากกว่านี้ จนกระทั่งถึงเวลาที่แมนขับรถพาตาลมาส่งที่วิทยาลัย

"ครูตาล...ผมมีความสุขมากเลยครับ" แมนบอก

"มีความสุขแล้ว...ก็ต้องตั้งใจเรียนให้จบรู้มั้ย" ตาลบอก

"ผมมีกำลังใจดีๆจากครูตาล...ผมจบแน่นอนครับ" แมนบอก

"ดีมาก...จริงๆแมนเป็นคนฉลาดนะ...ดูจากเกรดวิชาช่าง เกรดแมนสูงมาก" ตาลบอก

"ผมก็ยอมรับว่าผมฉลาดครับ...แต่แค่ผมขี้เกียจ" แมนบอก

"ต่อไปไม่ขี้เกียจแล้วใช่มั้ย" ตาลมองหน้า

"ถ้าครูตาลไปกับผมบ่อยๆแบบนี้ ผมไม่ขี้เกียจแน่นอนครับ" แมนบอก จากนั้นก็ทำตาเป็นประกาย

"เสาร์หน้าไปนั่งรถเที่ยวกันอีกนะครับ" แมนบอก

"เสาร์หน้าไม่ได้...ครูต้องพานักศึกษาชมรมไปทำโครงการ" ตาลบอก

"เหรอครับ...เสียดายจัง...เสาร์อาทิตย์เหรอครับ" แมนถาม

"ใช่" ตาลตอบรับ

"อืมม...ผมขอไปด้วยได้มั้ยครับ" แมนถาม

"ไปได้ไงล่ะ...แมนไม่ใช่สมาชิกชมรมนะ" ตาลบอก

"งั้นผมสมัครตอนนี้เลยครับ...ผมอยากเป็นสมาชิกชมรมครูน้ำตาล" แมนบอก

"แต่...ครูส่งชื่อขออนุญาตไปทำโครงการหมดแล้ว" ตาลบอก

"เพิ่มชื่อได้มั้ยครับ...ผมอยากไปกับครูตาล" แมนบอก จ้องตาตาลต้องการสะกดจิตใจ ตาลมองตาแล้วสูดลมหายใจ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์โทรไปหาใครคนหนึ่งทันที

"จอย...ว่างมั้ย...คุยนิดนึง" ตาลบอก

"ค่ะ...ครูน้ำตาล...ว่างค่ะ" จอยบอก

"โครงการของตาลเสาร์อาทิตย์หน้า ใส่ชื่อแมนเมืองให้ด้วยนะ" ตาลบอก

"แมนเมืองเหรอคะ...แน่ใจเหรอคะครูตาล...เดี๋ยวนายแมนเมืองก็ไปสร้างปัญหาหรอก" จอยบอก

"ตาลมั่นใจว่าดูแลแมนเมืองได้...ทำตามที่ตาลบอกก็แล้วกันนะ" ตาลบอก

"โอเคค่ะครูตาล" จอยบอกก่อนวางสาย

"พี่จอยนี่น่าจับฉีกปากนะครับ" แมนบอก

"นี่...ครูอุตส่าห์รับประกันให้แมนนะ" ตาลบอก

"ผมพูดเล่นครับ...แต่ก็ดีใจครับที่ได้ไป...ขอบคุณครูตาลมากนะครับ...แล้วผมจะไม่ทำให้ครูตาลผิดหวังครับ" แมนบอก ประโยคแรกดูดี แต่ประโยคหลังดูเหมือนมีอะไรบางอย่างแอบแฝง แต่คำพูดแมนกลับท้าทายให้ตาลอยากรู้ คำพูดของแมนกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างของตาลขึ้นมา ตาลใจเต้นแรงและรู้สึกร้อนวูบวาบตั้งแต่ใบหน้าหัวใจไปจนถึงหน้าท้อง ความรู้สึกแบบนี้มันเหมือนตอนวัยรุ่นที่ตาลเริ่มมีแฟน...

ตลอดอาทิตย์ต่อมา...แมนทั้งตั้งใจเรียนทั้งมาช่วยงานที่ห้องแนะแนวทุกวัน แม้จะยังพูดคุยเรื่องสองแง่สองง่ามแถมยังพูดแทะโลมบ่อยครั้งโดยเฉพาะเมื่อตั้งใจมองชุดทำงานกระโปรงสั้นของตาล แต่ความเคยชินรวมทั้งยังคงโกรธกับสามีทำให้ตาลเริ่มมีอารมณ์วาบหวาม กระทั่งวันเสาร์ที่ตาลไปทำกิจกรรมชมรมกับครูหลายท่านและนักศึกษาสมาชิกในชมรมหลายคน แมนก็วางตัวดีมากจนทุกคนที่ไปด้วยไว้ใจ ตลอดวันก็ทำกิจกรรมไม่ได้มาวุ่นวายกับตาลแถมยังช่วยงานครูทุกคนแบบที่ไม่น่าเชื่อว่าจะว่านอนสอนง่าย กระทั่งมาถึงช่วงเวลาหลังทานอาหารเย็นที่ต่างคนต่างก็แยกย้ายเข้าห้อง แมนก็ได้โอกาสทักไลน์มาหาตาล

“สวัสดีครับครูตาล...นอนยังครับ” แมนถาม

“ยัง...ทำไมเหรอ” ตาลถามกลับ

“ผมเอาการบ้านภาษาอังกฤษมาทำด้วย...แต่ผมทำไม่ถูก...ผมไปถามที่ห้องได้มั้ยครับ” แมนถาม

“นี่...จะมาได้ไงล่ะ...ครูอาบน้ำใส่ชุดนอนแล้วนะ” ตาลบอก

“นั่นแหละครับที่ผมต้องการ เฮ้ย...ไม่ใช่...ผมนี่ชอบเอาเรื่องในใจออกมาพูด” แมนบอก

“ตลอดเลยนะนายแมน” ตาลแชทตอบไป

“นะครับ...ให้ผมไปที่ห้องครูนะครับ” แมนบอก

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้” ตาลก็ยังไม่ยอม

“ผมจะไปแบบที่ไม่ให้ใครเห็น...ผมจะไปทางหลัง...จากนั้นก็แทรกตัวท่ามกลางความมืดมาหน้าห้อง ครูตาลแค่เปิดประตูแง้มไว้ไม่ต้องลงกลอน พอผมไปถึงผมก็จะได้เข้าห้องครูทันทีไงครับ” แมนบอก

“นี่นายแมน...พูดไม่รู้เรื่องหรือไง” ตาลบอกอีกรอบ

“แค่นี้นะครับ...ผมกำลังออกจากห้องแล้ว เจอกันที่ห้องครูตาลนะครับ” แมนบอก จากนั้นแม้ตาลจะทักกลับไปแมนก็ไม่อ่าน ตาลถอนหายใจกับความกะล่อนของแมนที่ทั้งวันนี้ทำตัวดี ตาลส่ายหัวกับเรื่องนี้ก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ประตูห้อง...ตาลเปิดประตูแง้มไว้ไม่ได้ใส่กลอน และตาลก็ยืนมองรอให้ประตูห้องตาลเปิดออกมา...

จบตอนที่...5...