“ข้าหิวมากเลยเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าขอกินอะไรสักหน่อยได้หรือไม่แล้วข้าจะรีบออกไปทำงานตามที่ท่านต้องการ” เฉินเฉวียนอวี้ หรือจ้าวเฉียงอี้ตามที่กงโม่เหอตั้งชื่อแซ่ให้ใหม่ ร้องขออย่างน่าเวทนา นางได้กลิ่นเนื้อย่างและควันไฟโชยมาจากด้านนอกกระท่อม ความหิวยิ่งทำให้หญิงสาวหน้ามืดตาลายหนักไปกว่าเก่า
“ไม่! อาหารมีไว้สำหรับคนที่ทำงานได้เท่านั้น เจ้าคิดว่าทุกอย่างได้มาง่ายดายเช่นนั้นหรือ เนื้อกระต่ายข้างนอกนั่นเป็นอาหารที่ข้าล่าเองมากับมือ เจ้ามีสิทธิ์อันใด!”
หญิงสาวหน้าซีดสลด ขอเพียงนางทำตามที่สามีสั่งสำเร็จนางก็จะได้อาหารกิน! ไม่แน่ว่าหากได้กินอิ่มและพักผ่อนอีกสักหน่อยความทรงจำของนางอาจกลับคืนมาก็เป็นได้
ร่างเล็กฝืนเดินไปยังเสื้อผ้าสกปรกกองโตที่ส่งกลิ่นเหม็นอับออกมารุนแรงโดยไม่ต้องสูดดม ยามนี้นางจึงเพิ่งสังเกตว่ากระท่อมเล็กๆ ของนางและสามีสกปรกเลอะเทอะจนแทบจะไม่มีทางเดิน
ความคิดที่ว่าตนเองไม่ได้เป็นภรร
