ฉันทำหน้าเจื่อนๆ ในหัวสมองเริ่มหาข้ออ้างที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องใต้สะดือ “ก็ถ้าพี่เมา ปริมจะแบกพี่ไม่ไหวน่ะค่ะ เพราะงั้นดื่มนิดเดียวก็พอนะ” ทำหน้าอ้อน ไม่ใช่อะไร...แค่กลัว
ความสงสัยบวกกับท่าทางของคนสวยที่ดูจะกลัวเขาเมาเหลือเกินมันเกิดจากอะไรกันแน่ ‘เอ...เปรมิกากลัวเมาคือ?’ “555” หัวเราะออกมาทันทีเมื่อคิดได้ว่าเปรมิกาเคยถามเขาเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องที่อีกฝ่ายถูกไอ้วนขู่เอาไว้ก่อนหน้า “ใครจะดื่มจนเมาล่ะครับคนสวย ป่ะ อิ่มรึยังขึ้นห้องกันเถอะ” อันที่จริงแล้วเขาไม่คิดที่จะดื่มในงานเลี้ยงของน้องสาวเพราะต้องช่วยดูแลงาน หรือเขาจะดื่มแล้วทำตามคำขู่ของไอ้วนมันถึงจะสนุก ‘555 ไม่ล่ะ เพราะ…ถึงไม่เมา ทั้งคืนกับปริมเขาไหวแน่’ คว้ากล่องสีขาวมาถือและจับมือเล็กนุ่มนั้นเอาไว้แน่นก่อนจะพากันเดินกลับห้อง ตอนนี้คิดแค่ว่าเปรมิกาเป็นแฟนเขาก็พอ ยังไม่ต้องคิดเรื่องอื่นให้สมองมันฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ อะไรจะเกิด
