“เจ้าเงียบแล้วถอนใจออกมาเช่นนี้... มีเรื่องหนักในใจใช่หรือไม่?”เสียงของหลินซูหรงเต็มไปด้วยความห่วงใย ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยไฟร้อนดั่งในอดีตบัดนี้เหลือเพียงความนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด
‘ ซูหรงตอนนี้นางกลายเป็นพี่สาวของอวี้เฟยอย่างแท้จริงแล้วสินะ’
อวี้เฟยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางที่เต็มไปด้วยความขมขื่นเมื่อคิดถึงเรื่องของสามีกับหญิงอื่น
“แล้วท่านว่า... ตอนนี้ข้าควรเบาใจลงได้หรือ? เมื่อถูกสามีปันใจไปให้หญิงอื่น จะมีสตรีนางใดสุขสมบ้างเล่า”
คำพูดประชดประชันต่อฟ้าดินนั้นไม่ต่างอะไรกับคมดาบ หลินซูหรงถึงกับชะงักไป สีหน้าแข็งค้างรู้สึกได้ว่านางเข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างกระจ่างแก่ใจมากกว่าผู้ใด
อวี้เฟยหัวเราะแผ่ว รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความสุขยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายดูหม่นเศร้าไปด้วย
“จริง ๆ แล้ว ข้าอิจฉาเจ้านะ... ที่กล้าแสดงออก ต่อต้านในสิ่งที่ไม่ชอบ ได้อย่างไม่หวั่นเกรง ต่างกับข้า ต่อให้
