คนสารเลว
1017 คำ
“หือ...นังบ้า...นี่คือด่าหนูนีร์เหรอ?” และคนนี้อีกคน
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ”
ภีมกรณ์ตะครุบปากคนขี้โวยวาย ก่อนจะกัดปากเบา ๆ อย่างกลุ้มใจ เขากำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนจะหันไปมองนีรชาที่ทำหน้าเหลอหลามองหน้าเขาไม่วางตา
“แอนอี้อีมอ๋อ” แฟนพี่ภีมเหรอ
“ชู่วววว”
ภีมกรณ์ยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์ให้นีรชาเบาเสียง ซึ่งเธอก็พยักหน้าสงบแต่โดยดี เสียงก่นด่านอกห้องยังดังอย่างต่อเนื่อง แต่เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาควบคุมสถานการณ์ทำให้คนในห้องเบาใจขึ้นเล็กน้อย อีกไม่นานเธอคงไปแล้วละ
“คุณครับ ถ้าคุณไม่หยุดผมจะแจ้งตำรวจนะครับ ผมขอกุญแจคืนด้วยครับ”
“แกโง่รึไงห้ะ! แฟนฉันพาชู้มากกที่นี่ จะให้ฉันอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง กล้าดียังไงให้เขาพากันมากกในโรงแรมชั้นต่ำแบบนี้” พาฝันกระทืบเท้ามอง รปภ. ในชุดเครื่องแบบอย่างไม่สบอารมณ์
“กรุณาลดเสียงลงด้วยครับ รปภ. รปภ. มาชั้นสามด่วน”
“อู๊ อู๊ไออะ” ชู้ ชู้ใครคะ
กริ๊ก!
“ฉิบหาย! ฉันขอโทษนะ”
“อะไรนะคะ อุ๊บ! อื้อออ”
เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับริมฝีปากหนาที่ประกบเข้ากับริมฝีปากเล็ก ภีมกรณ์ดันตัวหญิงสาวลงบนเตียงพร้อมประคองกระต่ายตื่นตูมให้เอนตาม ดวงตาง่วงซึมกลายเป็นเบิกกว้างเมื่อความเปียกชื้นและรสสัมผัสขมปร่าของเหล้าคละคลุ้ง กลิ่นหอมเย็น ๆ ของบุหรี่ยังคงติดอยู่กับริมฝีปากหนา
แค่เพียงไม่กี่วิที่ได้สัมผัส
ผีเสื้อนับร้อยตัวพากันบินในท้องจนเธอรู้สึกเหมือนจะตายไปกับรสจูบนั้น ยิ่งลิ้นเรียวไล้ตามริมฝีปากบางของเธอก่อนจะดันเข้ามาหยอกเย้ากับลิ้นเล็ก ก็ทำให้เธอลืมวิธีการหายใจไปชั่วขณะ
เขากำลังปล้นลมหายใจเธอจนหมดสิ้น
“ภีม!!! กรี๊ดดดหยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงกรี๊ดดังสนั่นพร้อมกับแรงกระชาก ช่วยให้คนตัวเล็กจำวิธีการหายใจได้อีกครั้ง นีรชานั่งหอบอยู่บนเตียงด้วยความตกใจ แสงไฟสลัวช่วยให้เธอซ่อนใบหน้าแดงก่ำไว้ในความมืดได้ดี
“ออกไป!”
“พาชู้มาถึงที่นี่ภีมยังจะกล้าไล่พายอีกเหรอคะ ฮึก นี่ภีมยอมรับแล้วใช่ไหมว่าที่อยากเลิกเพราะมีมัน” พาฝันเริ่มร้องไห้ออกมา ช่วงนี้เธอฟังคำว่าเลิกบ่อยกว่าคำว่าสวัสดีเสียอีก หลายครั้งที่เธอทำผิดแต่ภีมกรณ์ก็ยอมให้อภัย ทว่าครั้งนี้เขากลับใจแข็งจนเธอสงสัย
แล้วมันก็เป็นความจริง ภีมกรณ์นอกใจเธอ
“ภีมนอกใจพาย”
“อือ”
“มะ...” นีรชาพยายามจะปฏิเสธ
“อีสารเลว ฉันจะประจานแกให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าไม่มีปัญญาหาแฟนต้องมาแอบกินแฟนชาวบ้าน”
“ขอโทษนะครับ คุณครับเชิญออกจากห้องของแขกด้วยครับ” พนักงานที่วิ่งตามขึ้นมาดึงมือหญิงสาวให้ออกจากห้องแขกอย่างเบามือ แต่กลับโดนสะบัดออกอย่างแรง
“ไม่! ไอ้พวกชั้นต่ำก็เข้าข้างนังหน้าด้านนี่รึไง”
“พาย!!!”
“หน้าด้าน?”
นีรชาหน้าเหวอ เธอเพิ่งโดนขโมยจูบแรกและโดนด่าว่าแย่งแฟนชาวบ้านครั้งแรก เลือกไม่ถูกเลยว่าจะรู้สึกยังไงก่อนดี ผู้หญิงคนนี้เข้ามาชี้หน้าด่าเธออย่างไม่พร้อมจะฟังเหตุผล แต่นั่นก็สมควรแล้ว คนที่เลวที่สุดคือผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอต่างหาก
เขาพยายามจะใช้เธอเป็นเครื่องมือเพื่อบอกเลิกกับพาฝัน
“คอนดูนะฉันจะไลฟ์สดให้ทุกคนดูว่าคนหน้าหนาอย่างแกมันหน้าตาเป็นยังไง นังหน้าด้าน อี...”
“คะ!?”
ว่าแต่จะอะไรนะ...ประจานเหรอ ตายแล้วป๊าเล่นงานเธอตายแน่ “พี่ภีมคะ!”
คนตัวเล็กหน้าตื่นก่อนจะพุ่งตัวกอดร่างสูงพร้อมกับดันใบหน้าติดอกหนาจนแทบจมไปกับอกของคนตรงหน้า เธอจะให้หน้าของเธอหลุดไปบนไอ้จอสี่เหลี่ยมนั่นไม่ได้
“เดี๋ยวสิหนูนีร์” ชายหนุ่มมองเธอด้วยความตกใจก่อนจะเข้าใจว่าเธอพยายามจะหนีจากกล้องของพาฝัน คนตัวสูงประคองกระต่ายตัวน้อยในอ้อมอกก่อนจะคว้าผ้าหุ่มคลุมเธอไว้
“หลุดไปได้นีร์ฆ่าพี่แน่”
“ดูนะคะทุกคนผู้หญิงหน้าด้านแย่งฟะ...”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะพาย เราเลิกกันไปตั้งนานแล้ว หยุดทำตัวแบบนี้สักที บอกให้หยุดไง!!!” ภีมกรณ์ตวาดเสียงดังอย่างน่ากลัว พาฝันที่ตกใจจนกดหยุดไลฟ์ตั้งแต่เขากับนีรชาประคองกอดกัน เพียงแค่นั้นใจเธอก็แทบจะสลายไปกับภาพตรงหน้า
“พายไม่เลิก พายไม่เลิก”
“แต่ฉันไม่เอาเธอแล้ว”
“ภีม!!!” ตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาก่อนจะทรุดลงไปที่พื้นพร้อมกับสะอึกสะอื้น ยิ่งเห็นคนตัวสูงประคองกอดผู้หญิงคนนั้นไว้ยิ่งทำให้พาฝันมองด้วยความเกลียดชัง
“คุณตำรวจครับทางนี้ครับช่วยพาเธอออกไปด้วยครับ”
“ปล่อยฉันนะ! ฉันจะจัดการมัน”
“ขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนยามดึก”
“ปล่อยให้คนอื่นเอากุญแจมาอาละวาดแบบนี้ ผมเอาเรื่องพวกคุณแน่ ออกไปได้แล้ว” พาฝันมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บช้ำเธอยอมก้าวออกไปอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับตำรวจที่พาเธอออกไปตามคำแจ้งของพนักงาน
เสียงโวยวายเงียบลงพร้อมเสียงล็อกประตูจากด้านนอก
“ไปรึยัง”
“อือ”
“ถ้ารูปหลุดไปจริง ๆ ป๊าได้ฆ่าหนูนีร์ตายแน่” คนในอ้อมอกยังเกาะร่างสูงแน่น
“หนูนีร์ปล่อยได้แล้ว”
เหตุการณ์สงบพร้อมกับคนในอ้อมกอดดิ้นกุกกัก ๆ ก่อนที่หนูนีร์จะโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มหนา เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทันทีที่หนูนีร์สบตากับภีมกรณ์ นิ้วสวยชี้หน้าคนที่เป็นรุ่นพี่อย่างโกรธแค้น
“พี่ภีม! พี่มันไอ้คนสารเลว!!!”
- ผู้เขียน
